Przyśniło ci się, że spotkałeś bohatera literackiego, który jest negatywna postacią „czarnym charakterem”. Dzięki tobie nastąpiła w nim pozytywna przemiana. Opowiadanie.

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 25.06.2024 o 9:06

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 23.06.2024 o 11:35

Sen jest rzeczą ulotną, dziwnym zjawiskiem. Arystoteles przypisywał mu naturę bezcielesnej podróży w miejsca wcześniej nieodwiedzane. To w jego spostrzeżeniach możemy odnaleźć pierwsze próby zrozumienia tej mistycznej bramy łączącej nas z nieznanym. Jest on nie tylko odskocznią dla umysłu, ale i wrotami do głębszych, nieziemskich idei, gdzie rzeczywistość miesza się z wyobraźnią w najpiękniejszy z możliwych sposobów. Jak bowiem inaczej nazwać przedziwne spotkanie, którego byłem uczestnikiem? Sen ten, jak wiele innych, był z jednej strony niejasny i mglisty, z drugiej zaś, na swój sposób bardzo realny, żyjąc własnym życiem, zupełnie odmiennym od tego, co narzucił mu demiurg - autor.

Rozwinięcie

Gdy zamknąłem oczy, znalazłem się w świecie ciemności, w surowym, nieprzeniknionym mroku, który pochłaniał całą zdrową dobroć. Teatr mojej sennej mary rozpostarł przede mną widok zamku tonącego w owym mroku, a jego wieże i baszty wydawały się wbijać w ponure, chmurne niebo. Miejsce to przesiąknięte było nie tylko mrokiem, ale i nieopisanym uczuciem grozy, wiszącym niczym mgła nad każdą cegłą starożytnych murów.

W tej sielskiej scenerii, przypominającej zamczysko z najczarniejszych stron literatury, spotkałem go - Makbeta. Rozmawiałem bowiem z istotą, która istnieje jedynie jako zapisana myśl, kreacja mistrza z dawnych czasów. W pewnym momencie, gdy przeszedłem przez ciemny korytarz, ujrzałem go w jego komnacie, zatopionego w myślach, targanymi wątpliwościami. „Makbecie” - wyszeptałem, a głos mój rozszedł się w nieruchomym powietrzu komnaty. Ledwo łykając swą trwogę, spojrzał ku mnie lśniącymi od szaleństwa oczami.

Przede mną stanął mroczny tan, człowiek, który miał stać się królem, a jednak był zwykłym śmiertelnikiem, pełnym słabości, które doprowadziły go do zguby. W samym mroku jego duszy szukał on przyczyny swojego szaleństwa. „Makbecie - powtórzyłem, wołając go po raz drugi. - Czemuż twój serce tak cię zdradzać musi? Czemuż kroczysz śladami przeznaczenia, którym rządzi krew?”. Ton mojego głosu był ciepły, łagodny, starając się dotknąć jakiegoś skrawka człowieczeństwa ukrytego głęboko w tej postaci.

Poniechaj swego sztyletu - mówiłem dalej - spójrz na siebie, kim byłeś, a kim się stałeś. Czyż wartoś nawet dla purpury królewskiej porzucać człowiecze prawo do szczęścia? Mord czy zdrada to nie odpowiedź; to wybór, który niszczy nie tylko innych, ale przede wszystkim ciebie.”

Makbet patrzył w ciszy, dłonie jego drżały, a jego postawa zdradzała głęboki konflikt wewnętrzny. „Czy hańbę można zmazać krwią?” - pytałem dalej, a w jego oczach widziałem iskrę zrozumienia. „Lecz krew nie przysłoni hańby - tego nauczył się każdy, kto skrócił życie bliźniemu swemu. Tego dnia Duncanie porzucę swej ambicji... i honor mój boleśnie, lecz odkupiony będzie.”

Makbet słuchał w milczeniu, po czym rzekł: „Nigdy nie słyszałem takich słów... w moim być może innym życiu, innym tu i teraz, mógłbym być lepszym człowiekiem.” W jego oczach zobaczyłem walkę, wewnętrzne zmagania, które targały jego duszą. Czy to, co mówię, może rzeczywiście zmienić jego los? Potem, jakby ulegając wewnętrznemu impulsowi, rzekł: „Miałeś rację… w życiu nie trzeba być tyranem, by stać się wielkim”.

Spojrzał wtedy dzielnie na swoje dłonie – drżące dłonie, które tyle już widziały, tyle zniszczyły. Co tam ujrzał? Nie wiem. Może zapomniane człowieczeństwo, może resztki żalu, a może po prostu przyszłość, w której mógł uniknąć swych błędów. Czas, jak gdyby zatrzymał się dla tej chwili, a zmieszana mozaika przeszłości i przyszłości uczyniła tą moment niepowtarzalnym.

---

Zakończenie

Owej nocy Duncan nie zginął, a hańba nie splamiła rąk Makbeta. Sen przemówił do mnie głosem pradziadów, przypominając o mocy zmiany, która może nadejść nawet w momentach największej ciemności. Gdy podnosiłem głowę z poduszki, wiedziałem, że w krainie Hypnosa tej nocy narodziło się nowe rozumienie. Świat był może snem, ale lekcja, którą przyniosłem z tego snu, była bardziej rzeczywista niż wszystko inne. Dlatego uwierzyłem, że w każdej człowieczej duszy tli się ziarno dobra, nawet w tych, których kiedyś nazwaliśmy czarnymi charakterami.

---

Wskazówki i Detale

Moja opowieść zamknęła się refleksją nad mocą snów i przemian, które mogą inicjować w realnym życiu, pokazując, że nawet w najciemniejszych momentach, człowiek ma zdolność do zmiany i odkrycia w sobie pokładów dobra.