Ciotka Hurlecka - charakterystyka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 26.06.2024 o 21:11

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 26.06.2024 o 20:53

Powieść "Ferdydurke" autorstwa Witolda Gombrowicza zajmuje wyjątkowe miejsce w kanonie literatury polskiej, stanowiąc niezwykle oryginalne i wieloznaczne dzieło. Utwór ten, pełen ironii i absurdu, stanowi głęboką refleksję nad problemami tożsamości, wolności i autentyczności. Główny bohater, trzydziestoletni Józio, zostaje pewnego dnia niespodziewanie cofnięty do szkolnych lat przez enigmatycznego profesora Pimkę, co staje się symbolem jego walki z narzuconymi mu formami i poszukiwania własnej tożsamości. W tej opowieści istotną rolę odgrywa również ciotka Hurlecka, której postać stanowi doskonałe uzupełnienie groteskowego świata przedstawionego przez Gombrowicza.

Józio, w swojej podróży po różnych warstwach społecznych i środowiskach, odwiedza dom swoich krewnych, państwa Hurleckich. To właśnie tam spotyka ciotkę Hurlecką z domu Lin, której charakterystyka stanowi kluczowy element fabuły i struktury powieści.

Ciotka Hurlecka to postać barwna i pełna kontrastów. Jej wygląd i sposób bycia odzwierciedlają całą gamę sprzeczności. Jej fizyczna prezencja nie jest może szczegółowo opisana przez autora, ale z jej zachowań i słów można wyciągnąć wnioski dotyczące jej sylwetki i ruchów. Ciotka często podkreśla swoje arystokratyczne pochodzenie, co widoczne jest w jej manierach i eleganckim stroju. Jest osobą o bardzo uporządkowanej powierzchowności, starannie dobranych sukniach i spiętych włosach. To wszystko ma podkreślać jej status społeczny i wprowadzać pewną dyscyplinę w życie domowe.

Relacje ciotki Hurleckiej z Józiem oraz Miętusem, kolegą Józia, są bardzo specyficzne. Gdy Józio i Miętus przybywają do domu Hurleckich, ciotka Hurlecka ratuje ich przed atakiem chłopów. Jest to moment, w którym pokazuje swoje zdecydowanie i pewność siebie. Jednak późniejsze traktowanie Józia, pomimo jego wieku, jak dziecko, ujawnia jej skłonności do nadopiekuńczości i upupiania, procesu zapoczątkowanego wcześniej przez profesora Pimkę. Ciotka, mimo że z troską podchodzi do swojego siostrzeńca, nie potrafi dostrzec jego dorosłości i potrzeby autonomii, co doskonale wpisuje się w groteskowy świat powieści.

Ciotka Hurlecka ma tendencję do stosowania zdrobnień, co jest kolejnym przejawem jej nadopiekuńczości. Swojego męża nazywa "Kociem", a syna "Zygmusiem". Takie formy adresowania bliskich dla ciotki są wyrazem troski, a jednocześnie infantylizują otoczenie, próbując uplastycznić rzeczywistość w sposób najbardziej dla niej wygodny. Takie zachowania pokazują również, jak bardzo potrzebuje kontrolować każdy aspekt życia rodzinnego. Przykłady nadopiekuńczości można zobaczyć w licznych scenach, gdzie przypomina Józiowi o założeniu szala, o unikaniu picia nieprzegotowanej wody. Ciotka jest przekonana o swojej nieomylności w kwestiach dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa rodziny, co prowadzi do wielu konfliktów i niezrozumienia.

Ciotka Hurlecka jest również pełna fobii i lęków, które skrywa przed otoczeniem. Bojanie się przed krowami, wilgocią czy zarazkami sprawiają, że jej postać staje się jeszcze bardziej groteskowa. Te lęki i fobie w sposób pośredni wpływają na jej relacje z innymi, sprawiając, że staje się osobą bardzo podejrzliwą i nieufną. Próbuje ona utrzymać swoje obawy w tajemnicy, co tylko potęguje napięcie w jej relacjach z rodziną i służbą.

Relacje ciotki Hurleckiej z innymi mieszkańcami dworu oraz ze służbą również są pełne konfliktów i napięć. Ciotka często podsłuchuje służbę i jest podejrzliwa wobec jej intencji. Miętus, który przebywa w domu Hurleckich, staje się obiektem jej podejrzeń i wrogości. Przeczuwając złe intencje Miętusa, ciotka stara się chronić rodzinę przed jego wpływem, co jednak prowadzi do dalszych nieporozumień.

Ciotka Hurlecka jest bardzo przywiązana do zasad i wartości wynikających z jej pochodzenia. Jej duże przywiązanie do hierarchii społecznej sprawia, że traktuje służbę z wyższością i pogardą. Krytykuje chłopomanię i stara się utrzymać dystans wobec służby, co pokazuje jej obawę przed utratą kontroli. Strach przed chłopami, która czasem przyjmuje groteskowe formy, stanowi jeden z przejawów jej lęków i poczucia zagrożenia.

Gombrowicz w sposób mistrzowski parodiuje znane wzorce literackie, w tym również dwór w Bolimowie. Ciotka Hurlecka, pozornie idealna pani domu, w rzeczywistości pełna lęków i ograniczeń, staje się symbolem parodii szlacheckiej kultury. Dwór Hurleckich można porównać do soplicowskiego dworu z "Pana Tadeusza", jednak pod postacią wywróconą do góry nogami. W Bolimowie zamiast wzorca szlachetności i spokoju mamy groteskową, lękliwą rzeczywistość pełną niedorzeczności.

Podsumowując, ciotka Hurlecka to postać pełna sprzeczności, która doskonale wpisuje się w surrealistyczny i groteskowy świat "Ferdydurke". Jej dobrotliwość jest spleciona z nadopiekuńczością i licznymi lękami, co czyni ją osobą tragiczną, mimo licznych prób zachowania kontroli i porządku. W kontekście procesu upupiania, jej postać odgrywa kluczową rolę, symbolizując nadopiekuńczość społeczeństwa i narzucenie formy na jednostkę.

Relacja ciotki Hurleckiej z Józiem wpływa na jego poszukiwanie wolności i tożsamości, stanowiąc kolejną przeszkodę na jego drodze do samorealizacji. Proces ucieczki od narzuconych form i znalezienie autentyczności jawią się jako jeszcze trudniejsze właśnie dzięki wpływowi ciotki.

Ciotka Hurlecka jest doskonałym przykładem złożoności ludzkiej natury pokazanej w literaturze. Jej postać stanowi bogate źródło refleksji nad naszą codzienną troską, lękami i iluzją kontroli. W szerszym kontekście społecznym i literackim ciotka Hurlecka staje się symbolem szlacheckiej, ale również drobnomieszczańskiej nadopiekuńczości, która pragnie utrzymać porządek za wszelką cenę, nawet kosztem indywidualnej wolności i autentyczności.