"W pustyni i w puszczy" - opis spotkania z lwem

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 4.07.2024 o 10:16

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 30.06.2024 o 5:48

"W pustyni i w puszczy" to powieść Henryka Sienkiewicza, która opowiada o przygodach młodych bohaterów, Stasia Tarkowskiego i Nel Rawlison, w afrykańskiej dziczy. Powieść ta, pełna niezwykłych zdarzeń i barwnych opisów, ukazuje piękno i grozę afrykańskiego kontynentu. Jednym z najbardziej przełomowych momentów w całej historii jest spotkanie z lwem, które nie tylko odmieniło losy bohaterów, ale także odsłoniło ich prawdziwe charaktery i zdeterminowanie. W tym wypracowaniu szczegółowo opiszę to dramatyczne spotkanie oraz jego konsekwencje.

Karawana, w której znajdują się Staś, Nel oraz ich porywacze – Beduini, Gebhr oraz Chamis, podróżuje przez afrykański wąwóz. Sytuacja wydaje się spokojna, choć podróż jest niebezpieczna z uwagi na dzikie zwierzęta zamieszkujące te okolice. Nagle niepokój zdradza Saba, pies towarzyszący młodym bohaterom – jego sierść zjeża się, a ogon podkula pod siebie. To zachowanie psa natychmiast zauważają porywacze, którzy rozumieją, że coś niepokojącego dzieje się w okolicy. Beduini i Gebhr, którzy posiadają wiedzę na temat niebezpieczeństw czających się w afrykańskich wąwozach, stają się czujni i zaczynają obawiać się najgorszego.

Z niepewnością spoglądają dokoła, a ich obawy wkrótce się potwierdzają: na środku wąwozu, około stu kroków od karawany, widać ogromnego lwa leżącego na ziemi. Zwierzę, chociaż nie wykazuje oznak agresji, wstaje i obserwuje karawanę, co wywołuje panikę zarówno wśród koni, jak i ludzi. Konie zaczynają się denerwować, przysiadają na zadach, a jeźdźcy, pełni strachu, modlą się do Allaha, oczekując cudownego wybawienia z zatrważającej sytuacji.

W obliczu zagrożenia porywacze zaczynają planować przyszłe kroki. Chamis, jeden z Beduinów, sugeruje poświęcenie niewolnika Gebhra – Kalego, aby rozproszyć uwagę lwa i zyskać czas na ucieczkę. Chamis proponuje, aby rozwiązać Kalego i zostawić go na pożarcie, mając w nadziei, że lew zadowoli się jedną ofiarą. Gebhr, pełen okrucieństwa i egoizmu, przystaje na pomysł Chamisa, kalkulując szanse ocala Kalego, który być może zdoła wspiąć się na ścianę wąwozu. Gebhr, pełen determinacji do uratowania własnego życia za wszelką cenę, gotów jest nawet zabić Kalego – a w razie potrzeby także Stasia i Nel.

W tej dramatycznej sytuacji do działania przystępuje Staś. Błyskawicznie analizuje sytuację i dochodzi do wniosku, że jedynym sposobem na uratowanie siebie, Nel oraz Kalego, jest podjęcie natychmiastowych kroków. Stasia cechuje niezwykła odwaga i determinacja, co prowadzi go do żądania strzelby od Gebhra, na co Beduini reagują zaskoczeniem, niemniej przypominają sobie, że Staś jest świetnym strzelcem. Wiedzą bowiem o jego umiejętnościach strzeleckich, które demonstrował wcześniej, i zdają sobie sprawę, że może on być ich jedyną nadzieją na przetrwanie.

Chamis szybko przygotowuje pudło z nabojami, a Gebhr, choć z ociąganiem, przekazuje Stasiowi sztucer. Mimo ogromnego strachu przed lwem i braku doświadczenia w strzelaniu do tak dużego drapieżnika, Staś postanawia stawić czoła niebezpieczeństwu. Zna teoretyczne zasady polowania, ale nigdy wcześniej nie miał okazji zmierzyć się z tak groźnym stworzeniem. Przygotowując się do strzału, pokonuje wewnętrzny strach i decyduje się podejść jak najbliżej lwa, aby mieć pewność trafienia.

Lew w tym czasie obserwuje każdy krok Stasia, gotowy do skoku w każdej chwili. Napięcie w powietrzu narasta, drapieżnik staje się coraz bardziej skoncentrowany na młodym bohaterze. Staś modli się w duchu, prosząc o precyzję i spokój, po czym decyduje się na strzał, celując w czoło lwa. Strzał pada i zwierzę pada martwe na ziemię, co wywołuje olbrzymią ulgę i euforię wśród porywaczy, ale dla Stasia jest to moment przełomowy; zyskuje nie tylko ich uznanie, ale i świadomość własnej odwagi.

Po pokonaniu lwa porywacze są pełni radości i wdzięczności wobec Stasia, jednak Staś szybko zdaje sobie sprawę, że może to być najlepszy moment do zmiany sytuacji. Wykorzystując zaskoczenie i chwilę dezorientacji porywaczy, postanawia podjąć ryzykowne, ale odważne działanie. Podejmuje decyzję o zastrzeleniu Gebhra i Chamisa, a także ranieniu pozostałych Beduinów. W trakcie tych dramatycznych wydarzeń Saba, wierny pies, kończy życie jednego z przeciwników, co znacząco przyczynia się do bezpieczeństwa Stasia i Nel.

Po eliminacji zagrożenia Staś i Nel odzyskują wolność, jednak zdają sobie sprawę, że są teraz zmuszeni do samodzielnego radzenia sobie w dziczy. Zostają w afrykańskiej puszczy, jednak dzięki odważnemu i zdecydowanemu działaniu Stasia, mają teraz szansę na przetrwanie. Wspierani przez Sabę oraz niewolników Kalego i Mea, młodzi bohaterowie odkrywają w sobie nowe siły i determinację.

Staś, który staje się centralną postacią w tym dramatycznym momencie, ukazuje swoją odwagę i determinację. Jego młody wiek kontrastuje z olbrzymimi wyzwaniami, którym musiał stawić czoła. Pomimo dylematów moralnych, jakie niesie ze sobą konieczność zabijania dla ratowania własnego życia i życia bliskich, Staś działa w sposób zdecydowany i odpowiedzialny. Jego heroiczne czyny w tej trudnej sytuacji stają się wzorem do naśladowania.

Spotkanie z lwem jest kluczowym momentem w powieści „W pustyni i w puszczy”. To wydarzenie nie tylko zmienia dynamicznie bieg wydarzeń, ale także podkreśla rozwój Stasia jako bohatera. Dzięki swojej odwadze i determinacji, Staś nie tylko ocala siebie i Nel, ale także otwiera nową ścieżkę w ich wspólnej podróży. Ostatecznie, mimo licznych wyzwań, jakie czekają na młodych bohaterów w afrykańskiej dziczy, Staś i Nel stają się silniejsi i bardziej samodzielni.

Realizacja dalszej podróży wolnych bohaterów staje się symbolem ich odwagi i niezłomnej woli przetrwania. Życie w afrykańskiej puszczy z pewnością nie będzie łatwe, jednak spotkanie z lwem i jego konsekwencje dowodzą, że Staś i Nel są gotowi stawić czoła każdemu wyzwaniu, jakie postawi przed nimi los. Dzięki temu wydarzeniu czytelnik ma okazję dostrzec, jak młodzi bohaterowie rozwijają się i dorastają w ekstremalnych warunkach, co stanowi jedno z głównych przesłań powieści Henryka Sienkiewicza.