Dżuma - czas i miejsce akcji

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.06.2024 o 7:09

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 30.06.2024 o 6:21

Albert Camus, francuski pisarz i filozof egzystencjalista, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, jest autorem powieści "Dżuma". Książka ta, wydana w 1947 roku, rozgrywa się w czterdziestych latach XX wieku i ukazuje świat ogarnięty przez epidemie, stając się symbolem walki człowieka z absurdem. Celem powieści jest przedstawienie realistycznego obrazu epidemii dżumy, ale także przekazanie uniwersalnych i metaforycznych wartości dotyczących ludzkiego losu, moralności oraz społecznych mechanizmów w obliczu kryzysu.

Czas Akcji

Na przestrzeni powieści autor dokładnie opisuje przebieg epidemii – od wzrostów zapadalności przez okresy stagnacji, aż po spadki liczby zachorowań. Narracja w dużej mierze skupia się na codziennych zmaganiach mieszkańców miasta, których życie zostaje całkowicie zdominowane przez walkę z nieznanym i nieuleczalnym wówczas zagrożeniem. Zima, konkretnie połowa lutego, przynosi koniec epidemii, a życie miasta powoli wraca do normalności. Zamknięte bramy miasta zostają otwarte, a społeczeństwo celebruje zakończenie tego tragicznego rozdziału życia.

Symbolika czasu w powieści jest przemyślanie skonstruowana – wiosna, często kojarzona ze świeżością, odradzaniem się życia, zostaje tu zaburzona przez pojawienie się epidemii. Z kolei zima, z więzłem śmierci i końcem, przynosi oczyszczenie i koniec choroby, sugerując odrodzenie społeczeństwa po okresie próby. Taki układ czasowy nadaje powieści dodatkowej głębi, podkreślając cykliczność i nieprzewidywalność życia.

Narracja prowadzona jest przez doktora Bernarda Rieux, który jako główny narrator stara się utrzymać obiektywność, relacjonując wydarzenia z perspektywy rzetelnego i zaangażowanego świadka. Dr Rieux nie jest osamotniony w swoich obserwacjach; na kartach powieści pojawiają się notatki Jeana Tarrou, postaci stanowiącej przeciwwagę do lekarskiej perspektywy Rieuxa, dodającej subiektywny, ludzki aspekt do opowieści. Dzięki temu czytelnik otrzymuje bogaty obraz życia miasta w czasie epidemii, obejmujący zarówno konkretne działania i wydarzenia, jak i subiektywne odczucia i refleksje.

Miejsce Akcji

Charakterystyka miasta w powieści oddaje jego szarość i monotonię. Oran zdaje się być miejscem pozbawionym zieleni, ptaków i ogrodów, co sprawia, że jego krajobraz jawi się jako nijaki, nieinteresujący dla odwiedzających. Budynki również są utrzymane w szarej tonacji, a ich architektura nie posiada zmysłu artystycznego ani wyjątkowego wdzięku. Oran to miejsce nieprzyjemne, zduszone codziennym, prozaicznym życiem jego mieszkańców skoncentrowanym głównie na interesach.

Przed wybuchem epidemii życie w Oranie koncentrowało się na zarabianiu pieniędzy i niezobowiązujących związkach międzyludzkich. Mieszkańcy wydają się być zanurzeni w materializmie, a relacje społeczne są powierzchowne. Jednakże wybuch epidemii gwałtownie zmienia ten stan rzeczy. Mieszkańcy zaczynają doceniać więzi międzyludzkie, obserwujemy zmiany ich postaw, wzrost empatii i solidarności. Jean Tarrou, poprzez swoje dzienniki, ukazuje różnorodne oblicza Oranu – miasta szczęśliwego i nieszczęśliwego jednocześnie, miasta, które pod wpływem dżumy staje się areną ludzkiej solidarności, ale też egoizmu i strachu.

Oran w "Dżumie" ma również znaczenie metaforyczne. Miasto to, ze swoją szarą monotonią i zamkniętym charakterem, staje się miniaturą uniwersalnych cech społeczeństwa ludzkiego. Epidemia dżumy to próba, która zmusza mieszkańców do przewartościowania swoich norm społecznych i moralnych. Oran staje się w ten sposób alegorią kondycji ludzkiej i społecznych mechanizmów w obliczu kryzysu, co sprawia, że książka Camusa nabiera dodatkowych, głębokich znaczeń.

Wnioski

Dżuma jest widocznie alegorycznym przedstawieniem wojny, zła i trudnych doświadczeń uniwersalnych dla ludzkości. Oran natomiast staje się mikrokosmosem, w którym przejawiają się różnorodne aspekty ludzkiej natury i społeczne reakcje na kryzys. Połączenie precyzyjnie przedstawionego czasu i miejsca akcji nadaje powieści niezaprzeczalną głębię i swój niepowtarzalny, egzystencjalny wymiar.

Podsumowując, pełny obraz czasu i miejsca akcji w "Dżumie" jest kluczowy dla zrozumienia powieści w jej całości. Camus używa realistycznego tła do przekazania swoich filozoficznych rozważań na temat ludzkiego losu, moralności i kondycji społecznej, zwłaszcza w obliczu nieprzewidywalnych, tragicznych wydarzeń. Powieść "Dżuma" zostaje w pamięci jako nie tylko realistyczne przedstawienie epidemii, ale jako głębokie studium egzystencjalnych kryzysów, które mogą dotknąć każdy zakątek świata i każdą społeczność.