Poświęcenie się dla idei a osobiste szczęście. W pracy odwołaj się do wybranej lektury obowiązkowej, innego utworu literackiego i wybranych kontekstów. Matura próbna 2023

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.07.2024 o 19:47

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 1.07.2024 o 19:10

Poświęcenie się dla idei a osobiste szczęście

I. Wstęp

II. Główna część

A. Analiza „Antygony” Sofoklesa

„Antygona” to jedna z tragedii tebańskich Sofoklesa, stanowiąca część tryptyku. Utwór rozwija tematykę konfliktu między prawami boskimi a ziemskimi. Główna bohaterka, Antygona, staje wobec dramatycznego wyboru: czy posłuchać rozkazów króla Kreona i nie pochować swojego brata Polinika, czy też działać zgodnie z boskimi nakazami i zaryzykować życie, aby go pochować z należnym szacunkiem?

2. Postać Antygony

Antygona sprzeciwia się rozkazowi Kreona, wybierając wierzenia i wartości boskie nad ziemskimi prawami: „Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić” – mówi Antygona w jednej z kluczowych scen. Cytat ten wyraża jej głębokie przekonanie, że wartości takie jak miłość i szacunek do zmarłych są nadrzędne wobec nakazów państwowych. Decyzja ta kosztuje ją życie, ale zapewnia jej moralne zwycięstwo i zgodność z własnym sumieniem.

3. Rozważania nad wyborem Antygony

Antygona mogła wybrać szczęśliwe życie u boku swojego ukochanego Hajmona, syna Kreona. Jednak porzucenie boskich praw byłoby w jej oczach hańbą i sprzeniewierzeniem się własnym ideałom. Wybierając poświęcenie, Antygona może nie osiąga osobistego szczęścia w doczesnym sensie, ale zyskuje nieśmiertelność ducha i zgodę z własnym sumieniem. Z perspektywy epikureizmu, który cenił ataraksję i unikanie cierpienia, jej decyzja jest sprzeczna z konformizmem. Antygona nie ucieka od konfliktu, lecz stawia czoła najwyższym moralnym wymaganiom, co nadaje jej życiu głębszy sens.

B. Analiza „Rzecz to piękna” Tyrtajosa

Tyrtajos był greckim poetą z VII wieku p.n.e., którego poezja glorifikuje heroizm i poświęcenie dla ojczyzny. Jego utwory, takie jak „Rzecz to piękna”, które wychwala waleczność wojowników, były recytowane w sparcieńskiej społeczności, podkreślając wartość wspólnotowego poświęcenia.

2. Przesłanie utworu

Utwór Tyrtajosa głosi, że poświęcenie dla polis – miasta-państwa – jest najwyższym dobrem. Dbanie tylko o własne dobro i unikanie służby dla wspólnoty prowadzi do hańby. Pragmatyzm tego przesłania podkreśla los wygnańca, który przez swoją bezczynność trwale naraża siebie i rodzinę na zniewagę. Tyrtajos prezentuje patriotyzm jako transcendencję jednostkowego życia, który poświęcając się dla polis, nadaje sens osobistemu istnieniu.

3. Rozważania nad patriotyzmem i ideą wspólnoty

Poświęcenie dla wspólnoty ma wartość przekraczającą doczesne życie. Dla Tyrtajosa idea patriotyzmu i wspólnotowego poświęcenia nadaje człowiekowi trwałą wartość, która przewyższa samego siebie. Ucieczka z danego obowiązku wobec polis nie tylko przynosi hańbę, ale także wywołuje nieustanny głos sumienia. Idea wspólnoty wykracza poza śmierć, dając jednostce sens i umiejscawiając jej szczęście w kontekście większego dobra. Tyrtajos w swoim przesłaniu pokazuje, że prawdziwe szczęście pojawia się dopiero wtedy, kiedy jednostka jest gotowa do poświęcenia osobistych pragnień dla idei, które są większe od niej.

C. Kontekst filozoficzny

Konfucjanizm oferuje istotny wgląd w definicję szczęścia i idei. Konfucjusz podkreślał znaczenie harmonii, moralności i obowiązku wobec rodziny i społeczeństwa. Jego nauki sugerują, że prawdziwe szczęście wynika z praktykowania moralnych zasad, które są zgodne z porządkiem kosmicznym i społecznym. To prowadzi do stanu, w którym osobiste działania harmonizują z wyższymi ideami wspólnoty.

2. Relacja między dobrem, miłością i wspólnotą a osobistym szczęściem

Dla Konfucjusza, szczęście jednostki jest nierozerwalnie związane z jej zdolnością do praktykowania cnoty (Ren) i utrzymywania odpowiednich relacji społecznych. Miłość i dobro przenikają codzienne życie, a osobista satysfakcja jest ściśle związana z dobrostanem wspólnoty. Moralna integralność przynosi wewnętrzny pokój i trwałe szczęście, które są oparte na harmonii między jednostką a jej społecznym otoczeniem.

3. Parafrazowanie Churchilla

Winston Churchill, znany brytyjski przywódca, powiedział kiedyś: „Nigdy tak wielu nie zawdzięczało tak wiele tak nielicznym”. Te słowa ilustrują wyboru między ideami a osobistym szczęściem, pokazując, że poświęcenie kilku jednostek może prowadzić do dobra wielu. Churchill uzasadniał, że prawdziwe szczęście osiąga się w służbie dla większego celu. To podejście podkreśla transcendencję jednostkowych pragnień wobec wartości kolektywnych, które nadają życiu głębszy sens.

III. Zakończenie

W kontekście filozoficznym, nauki Konfucjusza i refleksje politycznych liderów, takich jak Churchill, podkreślają, że moralna i społeczna integralność są kluczowe dla znalezienia osobistego szczęścia.

W refleksji końcowej, warto zastanowić się, jakie znaczenie mają te idee we współczesnym świecie, gdzie jednostkowe aspiracje często są stawiane ponad wartości wspólnotowe. Inspirujące jest przemyślenie tych kwestii w kontekście globalizacji i wzrastającego indywidualizmu. Przyszłe filozoficzne i literackie rozważania mogą przynosić nowe światło na te wieczne dylematy ludzkiej egzystencji.