Człowiek w czasach zarazy - odwołanie do "Dżumy" A. Camusa i "W pustyni i w puszczy" Sienkiewicza

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 18.10.2023 o 20:41

W obliczu trudnych czasów, jakimi są zarazy, człowiek staje w obliczu swojego najgłębszego lęku - lęku przed śmiercią. Wielu z nas wychowanych w dobrobycie i wygodzie nigdy nie musiało stawiać czoła takiej sytuacji, jak epidemia czy pandemia. Jednak, gdy przychodzi do naszej rzeczywistości, czujemy na własnej skórze napięcie, niepokój i strach, który nie ustępuje.

Jeden z najbardziej poruszających utworów, które odwołują się do tematu zarazy, to powieść „Dżuma” autorstwa Alberta Camusa. Przedstawia ona opowieść o mieszkańcach małego miasteczka, którym przyszło zmierzyć się z epidemią dżumy. Autor ukazuje, jak zaraza wpływa na psychikę ludzi, jak wzmaga się strach i przerażenie, jednocześnie odkrywając także różnorodne reakcje człowieka na taką sytuację.

W powieści Camus ukazuje dwie główne postawy wobec zarazy. Pierwszą z nich jest ucieczka w hedonizm i pożądanie ucieczki od rzeczywistości. Takim człowiekiem jest tuńczyk, który w sytuacji epidemii decyduje się na bezwzględną przyjemność. Również Rambert, bohater powieści, próbuje uciec z miasta, ale po czasie wraca do swojej odpowiedzialności i postanawia walczyć z zarazą. Drugą postawą jest zaś heroizm i oddanie dla dobra innych. Dr Rieux traktuje zarazę jako przekleństwo, z którym trzeba walczyć, opierając się na nauce i etyce. Jego celem jest nie tylko ratowanie ludzkiego życia, ale przede wszystkim zaangażowanie się w walkę z tą plagą, niezależnie od jej wyniku.

Podobny temat podejmuje również Henryk Sienkiewicz w swojej powieści„W pustyni i w puszczy”. Opisując historię dwójki dzieci z Polski, które zostają uprowadzone przez Arabów w czasie powstania i uprowadzone do Sudanu, pisarz odwołuje się również do problemu zarazy. Główni bohaterowie, Nimród i jego siostra Marta, w trakcie swojej tułaczki dotykają się losu, w którym zaraza odgrywa istotną rolę. Podczas epidemii cholery płynącej z Ras el Had czas krańcowych sytuacji zmusza ich do odważnych działań, ale również daje szanse na ukazanie prawdziwego heroizmu i współczucia, które są w stanie przezwyciężyć najgłębsze lęki.

Obydwie powieści poruszają temat człowieka wobec zagrożenia związanego z zarazą, ale ukazują go w nieco inne konteksty. Camus skupia się na psychice i reakcjach człowieka w trudnych czasach, pokazując dwie przeciwstawne postawy. Z kolei Sienkiewicz, opisując przygodę dwójki dzieci w Sudanie, wprowadza wątek zarazy jako jednego z wielu czynników, które wpływają na ich los. Mimo tych różnic obie powieści jednoczą człowieka, ukazując, jak ważne jest współczucie, empatia i odwaga w obliczu zagrożeń.

Podsumowując, człowiek w czasach zarazy staje w obliczu swojego największego lęku - lęku przed śmiercią. Powieści „Dżuma” Alberta Camusa oraz „W pustyni i w puszczy” Henryka Sienkiewicza w różnych kontekstach przedstawiają, jak ludzie reagują na zagrożenie zarazą. Ukazują różne postawy - od hedonizmu po heroizm, ale także przypominają o wartościach takich jak współczucie, empatia i odwaga, które pozwalają człowiekowi przetrwać w obliczu zarazy. Wszystko to, aby podkreślić, że nawet w najtrudniejszych chwilach, człowiek potrafi znaleźć w sobie siłę, aby walczyć i przetrwać.