Jak Mikromił i Gigacyan ucieczkę mgławic wszczęli - streszczenie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 7.07.2024 o 14:10

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 7.07.2024 o 13:18

Stanisław Lem to jeden z najważniejszych polskich pisarzy science fiction, którego twórczość zyskała międzynarodowe uznanie. Urodzony 12 września 1921 roku we Lwowie, zmarł 27 marca 2006 roku w Krakowie. Lem jest autorem wielu dzieł, z których najbardziej znane to „Solaris”, „Kongres futurologiczny” i cykl o pilocie Pirxie. Poglądy Lema na temat przyszłości technologii, sztucznej inteligencji oraz filozofii są niezwykle przenikliwe i wywołują głębokie refleksje, niezależnie od epoki, w której się je czyta.

W 1964 roku Lem opublikował zbiór opowiadań zatytułowany „Bajki robotów”. Jest to zbiór opowieści utrzymanych w konwencji baśni ludowej, ale osadzonych w futurystyczno-kosmicznej technologii. W ramach tego zbioru, Lem po mistrzowsku miesza elementy fantastyczne z typowymi motywami bajkowymi, tworząc unikalny świat pełen zaawansowanej technologii oraz robotów o cechach ludzkich. Jedno z opowiadań tego zbioru to „Jak Mikromił i Gigacyan ucieczkę mgławic wszczęli”.

Tło wydarzeń tego opowiadania osadzone jest w czasach poprzedniego Wszechświata, przed wielkim wybuchem, kiedy kosmos skupiał się w jednym punkcie. To w tym niezwykłym momencie istnienia kosmosu rozgrywa się historia dwóch konstruktorów: Mikromiła i Gigacyana. Mikromił to wybitny konstruktor specjalizujący się w mikrotechnologii. Jego odpowiednikiem jest Gigacyan, który preferuje podejście makroskalowe i budowanie ogromnych struktur z materii kosmicznej.

Mimo swoich niezwykłych umiejętności i wiedzy, obaj konstruktorzy napotykają problem natury kreatywnej - brakuje im nowych pomysłów na wynalazki. Mikromił i Gigacyan, zdając sobie sprawę z tego impasu, postanawiają znaleźć rozwiązanie. Ich pomysł polega na wyposażeniu materii w usta i rozum, aby mogła ona myśleć i mówić, co ma pozwolić im na zdobycie nieskończonej ilości pomysłów i wiedzy.

Jednakże, Mikromił i Gigacyan mają różne podejścia do realizacji tego celu. Mikromił pragnie zamknąć myślenie kwantowe w atomowych klatkach, co miałoby prowadzić do stworzenia garści myślącego piasku, funkcjonującego jako wieloosobowa rada. Z kolei Gigacyan planuje stworzyć olbrzymi mózg, wykorzystując całą masę Wszechświata. Według jego koncepcji, taki gigantyczny mózg miałby zdradzić wszystkie tajemnice Kosmosu.

Rozpoczyna się faza realizacji planów. Mikromił przystępuje do pracy, zamykając kwanty w kryształach i minerałach, szczególnie rubinach, które miały stać się nośnikami kwantowej inteligencji. Gigacyan z kolei łączy słońca i galaktyki w jednym potężnym tworze, mającym stać się kosmoludem – olbrzymią istotą złożoną z galaktyk.

Nastaje czas wielkiego turnieju współzawodnictwa, który ma rozstrzygnąć, czyja koncepcja okaże się lepsza. Mikromił prezentuje swój mały rubin, pełen kwantowej inteligencji, podczas gdy Gigacyan z dumą przedstawia olbrzymi kosmolud. Dyskusja wynalazków staje się momentem kulminacyjnym tej baśni. Rubin, pełen bystrej inteligencji, obraża kosmoluda, który z kolei, ze względu na swoje rozmiary, nie jest w stanie go dostrzec. Prowadzi to do gigantycznego zamętu - kosmolud zaczyna kręcić się i poruszać, próbując nadążyć za rubinem. Ten gwałtowny ruch sprawia, że siły spajające kosmoluda zaczynają puszczać. Konsekwencją jest rozpad olbrzymiego tworu i ucieczka mgławic, które rozpierzchają się w przestrzeń kosmiczną.

Mikromił jest przekonany o swoim zwycięstwie, twierdząc, że jego wynalazek okazał się silniejszy. Jednak Gigacyan nie zgadza się, argumentując, że to nie jego wiedza zawiodła, ale siły ciążenia, które nie były w stanie utrzymać tak gigantycznej struktury.

Pomimo tego dramatycznego wyniku, losy konstruktorów toczą się dalej w żmudnym poszukiwaniu nowej wiedzy i rozwiązania. Mikromił nieustannie poszukuje zaginionego rubinu, który rozpierzchł się w przestrzeni kosmicznej, natomiast Gigacyan próbuje nieustannie scalać swojego kosmoluda, który stale pęka przez ucieczkę mgławic.

Mimo wszystko, ich dążenia nie przynoszą oczekiwanych rezultatów. Materia, mimo że obdarzona rozumem i ustami, nie dostarcza wiedzy, której konstruktorzy się spodziewali. Powstanie obecnej formy Wszechświata, nazywane często stworzeniem świata, stanowi ostateczną konsekwencję ich zmagań. Cały Wszechświat, przez ruch kosmoluda, kręci się wokół własnej osi, co stanowi symboliczny obraz wiecznego ruchu kosmosu.

Opowieść ta, choć może wydawać się baśnią, niesie głębokie symboliczne znaczenie. Jest to historia o konflikcie nauki, technologii i filozofii, ukazująca ograniczenia ludzkiej kreatywności w obliczu wielkich sił natury. Praca kreatywna, nawet przy użyciu najbardziej zaawansowanej technologii, napotyka na granice, których nie jest w stanie przekroczyć.

Baśń Stanisława Lema „Jak Mikromił i Gigacyan ucieczkę mgławic wszczęli” w mądry i przewrotny sposób przypomina nam, że wszelkie technologiczne osiągnięcia są wciąż niewielką częścią większej, kosmicznej całości. Pomysłowość i wiedza konstruktorów, mimo iż imponujące, mają swoje ograniczenia. To przesłanie, mimo technologicznych i naukowych postępów współczesności, wciąż pozostaje aktualne.

Z tej baśni można wynieść ważną lekcję: ludzka kreatywność i nauka mają swoje granice, niezależnie od epoki. Dzisiejsze wyzwania technologiczne i naukowe również napotykają bariery, które mogą okazać się nie do pokonania. Opowiadanie Lema przypomina nam, że w każdym dążeniu naukowym i technologicznym, warto zatrzymać się na chwilę, aby zastanowić się nad naszym miejscem w kosmosie i nad tym, jak nasze działania wpływają na większą całość.

Próby ujarzmienia materii przez Mikromiła i Gigacyana to symboliczne odzwierciedlenie naszych współczesnych dążeń do zrozumienia i kontrolowania rzeczywistości. W końcu, jak pokazuje historia dwóch konstruktorów, nigdy nie możemy być pewni, że nasze wynalazki przyniosą oczekiwane rezultaty, a siły natury mogą okazać się silniejsze niż nasza najbardziej zaawansowana technologia.