Opisz i oceń postępowanie córek wobec Ojca Goriota

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 24.07.2024 o 11:03

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 23.07.2024 o 15:41

„Ojciec Goriot” to powieść autorstwa Honoré de Balzaka, wydana po raz pierwszy w 1835 roku. Jest to jedno z najważniejszych dzieł w ramach jego monumentalnego cyklu literackiego „Komedia ludzka”. W powieści tej głównymi bohaterami są Ojciec Goriot, emerytowany producent makaronu, Vautrin, tajemniczy i wpływowy mieszkaniec pensjonatu, oraz Eugeniusz de Rastignac, młody student prawa z prowincji, który przybywa do Paryża z nadzieją na zdobycie kariery. Powieść skupia się na losach tych postaci w kontekście społecznych i ekonomicznych zmian w epoce Restauracji we Francji.

W kontekście fabularnym powieść rozgrywa się w Paryżu, gdzie społeczeństwo jest pełne kontrastów – od nędznych dzielnic po luksusowe salony arystokracji. Ojciec Goriot żyje z córkami po stracie ukochanej żony. Jego miłość do córek, Anastazji i Delfiny, jest bezgraniczna, co prowadzi do rozpieszczania ich ponad miarę. W rezultacie obie córki rosną, nie znając granic ani dyscypliny. Jest to kluczowy element fabularny, który ilustruje, jak zaborcza miłość ojca i jego chęć uszczęśliwienia córek prowadzi do ich moralnej degradacji.

Teza wypracowania zakłada, że postępowanie córek wobec Ojca Goriot było skrajnie egoistyczne i podłe. Córki nie miały wobec niego szacunku ani wdzięczności, co przekłada się na ich późniejsze relacje i postępowanie wobec ojca.

Rozwinięcie

Ojciec Goriot jest postacią tragiczną, której cechy charakteru można opisać jako pełne miłości, poświęcenia i troski. Jego życie skoncentrowane jest na dążeniu do szczęścia swoich córek, często kosztem własnego bytu. Przykładem może być oddanie całego swojego majątku po wyjściu córek za mąż, co prowadzi do jego stopniowego zubożenia. Goriot jest symbolem ojca gotowego na wszelkie poświęcenia, by tylko jego dzieci były szczęśliwe i spełnione. Niestety, jego próby zaspokajania wszelkich ich zachcianek miały odwrotny niż zamierzony skutek.

Strategie wychowawcze Ojca Goriot polegały głównie na spełnianiu wszystkich życzeń jego córek, bez ustanawiania granic i wprowadzania dyscypliny. Takie postępowanie przyczyniło się do formowania się egoistycznych postaw u Anastazji i Delfiny. Niezwykle wymowne jest przekazanie córkom powozu przed ich piętnastymi urodzinami, co jest symbolicznym gestem rozpieszczania i zaspokajania młodzieńczych marzeń o luksusie. Goriot wpajał swoim córkom wartości materialne, co doprowadziło do postrzegania przez nie pieniędzy i statusu społecznego jako najważniejszych aspektów życia.

Dorastanie Anastazji i Delfiny w takich warunkach miało swoje konsekwencje, gdyż każda z nich, wychodząc za mąż, pragnęła poprawić swoją pozycję społeczną. Anastazja wyszła za arystokratę, podczas gdy Delfina zdecydowała się na bankiera. Ich ambicje dotyczące wejścia na paryskie salony i zdobycia uznania społecznego były ogromne, co prowadziło do ciągłego zaniedbywania i wstydzenia się swojego ojca, którego pochodzenie zawodowe nie pasowało do ich nowe statusu.

Po wyjściu za mąż ich kontakt z Ojcem Goriot znacząco się ograniczył. Anastazja i Delfina wstydziły się jego prostackiego pochodzenia, co dodatkowo podkreślało ich płytkość i egoizm. Cały czas korzystały z jego finansowego wsparcia, prosząc o pieniądze na kosztowne stroje i inne luksusowe dobra, nigdy nie biorąc pod uwagę jego sytuacji finansowej i zdrowotnej. Nawet gdy Ojciec Goriot przeszedł na emeryturę i przeprowadził się do taniego pensjonatu, jego córki nie zmieniały swojego podejścia. Ojciec Goriot stopniowo osuwał się w nędzę, a jego zdrowie zaczęło się pogarszać. Córki, mimo tego, że wiedziały o jego chorobie, nadal go ignorowały, skupiając się na własnych sprawach.

Tragiczny koniec Ojca Goriot jest ilustracją totalnego opuszczenia; w chwili śmierci jest sam. Córki nie pojawiają się nawet na jego pogrzebie. Ten obraz jest krytyką społeczeństwa, które stawia materialne wartości ponad prawdziwymi uczuciami i moralnością.

Ocena postępowania córek

Z moralnego punktu widzenia, postępowanie córek Ojca Goriot można uznać za absolutnie karygodne. W ich zachowaniu nie widać śladów wdzięczności czy miłości do ojca, który poświęcił dla nich wszystko. Ich wyrachowanie i egocentryzm są przerażające, zwłaszcza w kontekście ogromnych poświęceń Ojca Goriot. Anastazja i Delfina skoncentrowały się wyłącznie na zaspokajaniu własnych potrzeb i ambicji, zapominając o człowieku, któremu zawdzięczały wszystko.

Jednakże, warto też zastanowić się nad społeczną odpowiedzialnością Ojca Goriot. Jego metody wychowawcze, polegające na bezgranicznym rozpieszczaniu i braku jakiejkolwiek dyscypliny, przyczyniły się do kształtowania charakteru córek. Goriot dążył do tego, by dziewczęta miały wszystko, co tylko zapragną, nie ucząc ich, jak radzić sobie w życiu i jak okazywać wdzięczność. W pewnym sensie, można powiedzieć, że Ojciec Goriot sam częściowo przyczynił się do egoistycznych postaw swoich córek.

W ostatecznej analizie, postępowanie Anastazji i Delfiny można opisać jako esencję moralnego zepsucia. Ich brak szacunku, miłości i zainteresowania doprowadził nie tylko do tragedii Ojca Goriot, ale także odsłonił głęboko zakorzenione wady ówczesnego społeczeństwa. Powieść Balzaka jest ostrzeżeniem przed konsekwencjami braku prawdziwych uczuć w relacjach rodzinnych i pokazuje, jak niszczący może być brak szacunku i wdzięczności. Jest to lekcja na przyszłość, która przypomina o wartości prawdziwej miłości i uczciwości w stosunkach międzyludzkich.

Podsumowanie

Na zakończenie warto przypomnieć tezę, że córki Ojca Goriot, Anastazja i Delfina, okazały się niewdzięcznymi i egoistycznymi osobami. Ich postępowanie było bezpośrednią przyczyną tragicznego końca ich ojca. Był on zbyt zaborczy w swojej miłości i nieświadomie przyczynił się do ich moralnej degeneracji, co finalnie miało dla niego katastrofalne skutki.

Refleksja końcowa skłania do zastanowienia się nad społecznymi i psychologicznymi implikacjami tej historii. Powieść Balzaka to mocne oskarżenie nie tylko wobec skrajnego egoizmu, ale także wobec społeczeństwa, które takie zachowania promuje. Morał z tej historii jest jasny: prawdziwa miłość i szacunek w rodzinnych relacjach są o wiele ważniejsze, niż dobra materialne i status społeczny.