Tragizm postaci Róży Żabczyńskiej

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 26.07.2024 o 17:40

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 26.07.2024 o 16:46

Wstęp:

1. Prezentacja tematu i głównej tezy pracy:

Postać Róży Żabczyńskiej to centralna figura powieści „Cudzoziemka” Marii Kuncewiczowej. Jej życie przepełnione jest nieustannym cierpieniem, pragnieniem niespełnionych marzeń oraz wewnętrznymi konfliktami, które są wynikiem wielu życiowych doświadczeń i trudności, jakie spotkały ją na jej drodze. Róża cechuje się ogromnym talentem muzycznym, ale równocześnie jej życie osobiste i zawodowe to niekończąca się sekwencja niepowodzeń. Teza niniejszej pracy dotyczy tragizmu Róży, wynikającego z jej niezdolności do osiągnięcia spełnienia i harmonii w życiu.

2. Kontekst literacki:

Maria Kuncewiczowa, autorka powieści „Cudzoziemka”, stworzyła postać Róży Żabczyńskiej jako symbolu wielu problemów społecznych i psychologicznych, z którymi zmagały się kobiety w XX wieku. Powieść, napisana w 1935 roku, osadzona jest w kontekście międzywojennych realiów Polski, gdzie tradycje i konwenanse społeczne często tłumiły indywidualne pragnienia i ambicje jednostki. Róża, jako „cudzoziemka”, metaforycznie reprezentuje alienację i wyobcowanie, nie tylko z racji swojego pochodzenia i doświadczeń, ale również z perspektywy relacji międzyludzkich i osobistych pragnień.

Rozwinięcie:

1. Róża Żabczyńska w młodości:

- Taganrog jako miejsce wychowania:

Róża Żabczyńska urodziła się i wychowała w Taganrogu, co dla niej stanowiło istotny punkt odniesienia przez całe życie. Miasto to, w jej młodzieńczych wspomnieniach, jawiło się jako miejsce niemal idealne. Pamiętała Taganrog jako piękne, melancholijne miasto nad morzem, w którym spędziła beztroskie chwile dzieciństwa. Jednak idealizacja tego miejsca z czasem zaczęła zanikać, gdy coraz bardziej uświadamiała sobie prześladowania, które spotykały jej rodzinę z powodu polskiego pochodzenia. Te doświadczenia wywoływały w niej wewnętrzne konflikty i poczucie wykluczenia.

- Relacje rodzinne:

Mocna więź z rodzicami była istotnym elementem życia Róży. Rodzice darzyli ją wielką miłością i poświęcali jej dużo uwagi, co miało wpływ na jej poczucie wartości. Symbolicznym momentem, który naznaczył całe jej życie, było stłuczenie szklanej pamiątki od ojca. To zdarzenie stało się dla niej symbolem utraty bezpieczeństwa i przyniosło ze sobą pechowy, rozpaczliwy okres, który towarzyszył jej do końca życia.

- Wyjazd do Warszawy z ciotką Luizą:

Po śmierci rodziców, Róża musiała opuścić swoje ukochane miasta i wyjechać do Warszawy, gdzie zamieszkała z ciotką Luizą. W nowym miejscu została przymuszona do zmiany imienia z Róży na Ewelinę, co dla niej oznaczało utratę tożsamości i pogłębienie uczucia wyobcowania. Nowe imię stało się symbolem prześladowań i trudności, które spotykały ją w Polsce, a także ciągłej walki o własne „ja”.

2. Relacje międzyludzkie w dorosłym życiu:

- Romans z Michałem Bądskim:

Młodzieńczy romans z Michałem Bądskim ukształtował w dużej mierze życie dorosłej już Róży. Związek z Michałem był dla niej spełnieniem marzeń o prawdziwej miłości. Michał stał się dla niej symbolem utraconego szczęścia, idealizowała relację z nim jako lepszy etap jej życia. Jednak brak akceptacji rozstania z nim wyniszczał ją emocjonalnie, wpływając na wszystkie przyszłe relacje.

- Małżeństwo z Adamem Żabczyńskim:

Wchodząc w małżeństwo z Adamem, Róża kierowała się rozsądkiem, a nie miłością. Był to związek pozbawiony prawdziwej, głębokiej emocji, co tylko potęgowało jej wewnętrzną frustrację. Toksyczne relacje panujące w tym małżeństwie przyczyniły się do narastania emocjonalnych przeszkód. Róża emocjonalnie znęcała się nad mężem i dziećmi, desperacko pragnąc wydostać się z trudnej sytuacji.

- Relacje z dziećmi:

Róża wychowywała swoje dzieci w sposób skrajnie surowy. Władysław i Marta musieli mierzyć się z jej surowymi metodami wychowawczymi, które często były wynikiem jej własnych, głębokich załamań psychicznych. Myśli o odebraniu życia swoim dzieciom ujawniły skrajny poziom jej desperacji i wewnętrznego załamania.

3. Niespełnione ambicje zawodowe:

- Talent muzyczny Róży:

Róża była utalentowaną skrzypaczką, której kariera niestety nie rozwinęła się tak, jak by tego pragnęła. Była zmuszona rezygnować z osobistych ambicji na rzecz roli żony i matki, co było dla niej źródłem nieustannej frustracji. Brak możliwości rozwijania talentu muzycznego odbił się na jej samopoczuciu i poczuciu wartości, potęgując jej wewnętrzne rozterki.

- Scena związana z dziesiątą rocznicą śmierci Kazimierza:

Dziesiąta rocznica śmierci Kazimierza, jej ukochanego brata, była dla Róży momentem kulminacyjnym wewnętrznej tragedii. Smutek i żałoba towarzyszyły jej poprzez symboliczne granie na skrzypcach, co było dla niej próbą ucieczki od cierpienia. Niestety, nawet w tej chwili spokoju, jej mąż zmusił ją do powrotu do rzeczywistości, co symbolizowało jej uwięzienie w rolach społecznych, które tak bardzo ją przytłaczały. 4. Freudowska psychoanaliza i psychologizm w charakterystyce bohaterki:

- Inspiracje Kuncewiczowej Zygmuntem Freudem:

Maria Kuncewiczowa w charakterystyce Róży inspirowała się psychoanalizą Zygmunta Freuda. Psychoanaliza pozwala na głębsze zrozumienie motywacji i pragnień bohaterki, które często są nieświadome. Przez analizę Róży można dostrzec wiele jej podświadomych dążeń i emocji, które kształtują jej postępowanie.

- Róża jako bohaterka tragiczną:

Tragiczność Róży wynika z niemożności zrealizowania marzeń i aspiracji. Jej życie to ciągłe zmagań z wewnętrznymi konfliktami, które prowadzą ją do głębokiej frustracji i poczucia niespełnienia. Powolna śmierć duszy, jaką doświadcza Róża, jest efektem jej wyborów życiowych i traumy psychicznej, która ją nieustannie dręczy.

Zakończenie:

1. Podsumowanie życia Róży Żabczyńskiej:

Życie Róży Żabczyńskiej jest przykładem losu naznaczonego cierpieniem i niespełnionymi marzeniami. Jej tragiczna natura sprawiła, że była postacią rozdartą między dwoma etapami życia – pierwszym krótkim, pełnym obietnic i miłości, a drugim długim, naznaczonym nieszczęściami i powolną śmiercią duszy.

2. Interpretacja cytatu:

„Dwa imiona – dwa życia: pierwsze krótkie i prawdziwe; drugie wymyślone, długie, nadto długie… Pierwsze – kwiat, miłość i nieszczęście. Drugie: szacunek ludzi, honor, powolna śmierć duszy” – ten cytat doskonale oddaje tragizm życia Róży. Pierwsze życie, będące kwiatem jej młodości, pełne miłości, szybko skończyło się nieszczęściem. Drugie życie, w którym próbowała spełniać konwencje społeczne, stało się dla niej więzieniem i przyczyną głębokiej wewnętrznej agonii.

3. Refleksje końcowe i wnioski:

Postać Róży Żabczyńskiej to uniwersalna opowieść o kobiecie zmagającej się z niesprawiedliwością życia. Jej historia, pełna dramatyzmu i tragizmu, wprowadza czytelnika w świat pełen emocji, w którym poszukiwanie sensu i wartości życia kończy się niepowodzeniem. Tragizm Róży uwrażliwia nas na problemy egzystencjalne oraz na znaczenie indywidualnych aspiracji i pragnień, które często są tłumione przez zewnętrzne okoliczności.