Makbet - najważniejsze cytaty

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.07.2024 o 14:09

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 30.07.2024 o 13:38

„Makbet” Williama Szekspira jest dziełem, które na przestrzeni wieków fascynuje, budzi kontrowersje i prowokuje do głębokiej refleksji nad naturą ludzką. Kluczowe cytaty z tej tragedii odgrywają istotną rolę, odsłaniając wewnętrzne przemiany postaci, a także ich moralne i filozoficzne dylematy. Teza mojego wypracowania brzmi: Kluczowe cytaty z „Makbeta” rzucają światło na głębokie moralne i filozoficzne dylematy postaci oraz dynamikę ich wewnętrznych przemian.

I. Odwaga Makbeta

>„… Dzielny nasz Makbet, gardząc szalą szczęścia; Mieczem, dymiącym krwią jak kadzidłem, Torując sobie drogę wśród zastępów, Przedarł się aż do zdrajcy i dopóty Nieubłagane zadawał mu cięcia Aż go rozrąbał od czaszki do szczęki I głowę jego zatknął nam na murach” (Akt I, scena 2).

W tej scenie obserwujemy Makbeta jako wojownika, który z determinacją toruje sobie drogę wśród przeciwników. Jego umiejętności bojowe i odwaga są tu podkreślone, symbolizując krwawe, brutalne realia walki. Krwawy miecz, jak kadzidło, tworzy dym, który stanowi metaforę jego wojennej chwały i brutalności równocześnie. Makbet nie tylko zdobywa bitwę, ale też buduje swoją reputację jako nieustraszony wojownik. To wstępne przedstawienie jego postaci wpływa na późniejsze wydarzenia, gdyż jego niesamowita odwaga na polu bitwy staje się fundamentem jego późniejszych, bardziej moralnie dwuznacznych czynów.

II. Przepowiednie Czarownic

>„Pierwsza czarownica: Cześć ci, Makbecie! Cześć ci, tanie Glamis! Druga czarownica: Cześć ci, Makbecie! Cześć ci, tanie Kawdor! Trzecia czarownica: Cześć ci, Makbecie! Przyszły królu, cześć ci!” (Akt I, scena 3).

Te słowa natychmiast budzą w Makbecie ambicję, której być może wcześniej nie do końca sobie uświadamiał. Przepowiednia czarownic zmienia jego mentalność, przekształcając go z żołnierza i lojalnego poddanego w człowieka gotowego zrobić wszystko, aby objąć tronie. Wizja królewskości zmienia go wewnętrznie i staje się siłą napędową jego działań.

Podobny, choć subtelniejszy wpływ mają przepowiednie dotyczące Banka:

>„Pierwsza czarownica: Mniej wielkim będziesz niż Makbet, a większym. Druga czarownica: Nie tak szczęśliwym, a przecie szczęśliwszym. Trzecia czarownica: Nie będąc królem, królów płodzić będziesz; Cześć wam obu, Makbecie i Banko!” (Akt I, scena 3).

Ta przepowiednia wprowadza napięcie między Makbetem a Bankiem. Banko, choć nie będzie królem, to jego potomkowie osiągną królewską władzę. Ta prorocza ironia nie tylko podburza Makbeta, ale również ukazuje, jak manipulatorami są czarownice, rozstawiającym swoje wróżby jak figury na szachownicy, aby wzbudzić w ludziach najbardziej mroczne ambicje i żądze.

III. Rozterki moralne Makbeta

>„Jeżeli los chce, abym był królem, Niech mnie bez poczynienia się mojego Ukoronuje.” (Akt I, scena 3).

Ten cytat ukazuje jego wewnętrzne wahanie. W jego słowach pobrzmiewa wątpliwość i moralny dylemat. Makbet zdaje się mieć świadomość, że działania przeciwko naturalnemu porządkowi rzeczy mogą przynieść zgubne skutki. Wybór między przeznaczeniem a działaniem stawia go w pozycji człowieka rozdartego między moralnymi racjami a osobistymi ambicjami.

Prawość Banka jest przeciwieństwem reakcji Makbeta na przepowiednie:

>„Często, przyjacielu, Narzędzia piekła prawdę nam podają, Aby nas w zgubne potem sieci wplątać” (Akt I, scena 3).

Banka rozumie, że prawda mieszana z fałszem staje się niebezpiecznym narzędziem, mogącym sprowadzić nieszczęście. Jego słowa stają się ostrzeżeniem, którego Makbet początkowo nie słucha, lecz które pozostawiają niezatarty ślad w jego świadomości, wzmacniając jego konflikt wewnętrzny.

IV. Bezwzględność Lady Makbet

>„… A ty się cofasz? Byłam karmicielką I wiem, jak to jest słodko kochać dziecię, Które się karmi; Byłabym mu jednak Wyrwała była pierś z ust nastawionych, Które się do mnie tkliwie uśmiechały. I roztrzaskała czaszkę, gdybym była Zobowiązała się do tego czynu Jak ty do tego.” (Akt I, scena 6).

Ten cytat ukazuje jej bezwzględność oraz niezwykłą determinację. Nawet tak słodkie i niewinne uczucie jak miłość matczyna nie jest w stanie powstrzymać jej od dążenia do celu, jeśli obiecała się tego działaniem. Kontrast między miłością matczyną a bezkompromisową ambicją władzy w jej osobie jest jednym z najbardziej przerażających aspektów jej charakteru.

V. Decyzja Makbeta o morderstwie

>„Niech się więc stanie! Wszystkie moje siły Nagnę do tego okropnego czynu. Idźmy i szydźmy z świata jasnym czołem: Fałsz serca i fałsz lic iść muszą społem.” (Akt I, scena 8).

Decyzja o zabiciu króla jest momentem kluczowym w jego życiu. Przejście od moralnych rozterek do działania symbolizuje przeprawę przez granicę moralności. Jego słowa" fałsz serca i fałsz lic muszą iść społem" oznaczają, że kłamstwo musi współdziałać z fałszywymi uczuciami i działaniami, co prowadzi do jego pełnej wewnętrznej dezintegracji.

VI. Obłęd Lady Makbet

>„Precz, przeklęta plamo! precz! mówię. Raz dwa – czas działać. – Piekło ciemne. – Wstydź się, mężu, wstydź się! Żołnierzem jesteś, a tchórzysz? Cóż stąd, chociażby się wydało? Nikt nas przecie nie pociągnie do tłumaczenia. – Jednakże kto by się był spodziewał tyle krwi w tym starcu!” (Akt V, scena 1).

W tej scenie Lady Makbet staje się ofiarą swoich własnych działań. Widzi krew na swoich rękach, plamę, której nie może zmyć, symbolizującą jej nieusuwalny grzech. Jej słowa, pełne desperacji i szaleństwa, ukazują, że choć była gotowa do popełnienia morderstwa, jego konsekwencje przerastają jej psychiczne możliwości.

VII. Makbet o bezsensie życia

>„Ciągle to jutro, jutro i znów jutro Wije się w ciasnym kółku od dnia do dnia Aż do ostatniej głoski czasokresu; A wszystkie wczora to były pochodnie, Które głupocie naszej przyświecały W drodze do śmierci. Zgaśnij, wątłe światło! Życie jest tylko przechodnim półcieniem, Nędznym aktorem, który swoją rolę Przez parę godzin wygrawszy na scenie W nicość przepada – powieścią idioty, Głośną, wrzaskliwą, a nic nie znaczącą” (Akt V, scena 5).

Ten cytat to głęboka filozoficzna refleksja Makbeta nad sensem życia i śmierci. Jego słowa wyrażają wielką przygnębienie i poczucie bezcelowości. Życie jawi się tu jako gra, iluzja, której końcem jest śmierć. Jest to świadectwo jego ostatecznej rezygnacji i melancholii, które zdobyły go wskutek serii zbrodni i moralnych wykroczeń.

Zakończenie

Przypisy

Bibliografia

Przez analizę kluczowych cytatów z „Makbeta” Szekspira, odkrywamy głębokie znaczenia przypisane poszczególnym momentom i postaciom w tragedii, pokazując, jak życie ludzkie może być wieloaspektowe, pełne dylematów i złożoności.