Wehikuł czasu przeniósł Cię do Soplicowa. Zosia i Tadeusz chcieli Ci pokazać ruiny zamku Horeszków. Gdy tam dotarliście,... Napisz o przygodzie, która Was spotkała

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.08.2024 o 14:51

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 1.08.2024 o 14:29

Intensywny dzień na uczelni dobiegał końca. Zmęczona po licznych zajęciach, postanowiłam wieczorem zrelaksować się w domowym zaciszu, z dala od obowiązków i hałasu. Na półce dostrzegłam starego znajomego - „Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza, którego nie otwierałam od czasów szkolnych. Wspomnienia z tamtych lat wciągnęły mnie na nowo; przypomniałam sobie piękne opisy przyrody litewskiej, które wówczas nie docierały do mnie z taką siłą.

Po chwili zastanowienia, zdecydowałam się wrócić do epopei narodowej. Z każdym przeczytanym wersetem, zawroty głowy narastały, a ręka jak magnes przyciągała książkę. Próbowałam ją odłożyć, lecz na próżno. Mój pokój zaczął wirować; traciłam poczucie rzeczywistości, zamykając oczy przed nieznanym. Gdy je otworzyłam, znalazłam się na kwiecistej łące oświetlonej ciepłym słońcem. Przede mną rozciągał się widok na zaniedbany zamek - to przecież ruiny zamku Horeszków!

Moje zaskoczenie było olbrzymie, gdy dostrzegłam dwie zbliżające się postaci. To Zosia i Tadeusz, wyglądający tak, jak opisał ich Mickiewicz. Zosia – filigranowa, ze złocistymi włosami, ubrana w ludowy strój i wianek – przywitała mnie z uśmiechem. Tadeusz – wysoki, postawny młodzian w szlacheckim stroju – nie ukrywał swojego zachwytu i jednoczesnej ciekawości. Niepewność co do tego, jak się zachować, ustąpiła, gdy oboje przyjęli mnie jak swojego.

Spacerując po ruinach zamku, opowieści Zosi i Tadeusza przeniosły mnie w jeszcze wcześniejsze czasy świetności budowli. Gdy słońce zaczęło zachodzić, zaproszono mnie na kolację w jednym z tych już niemal zapomnianych pomieszczeń. Byłam zaniepokojona moim współczesnym strojem, ale ku mojemu zdziwieniu, nikt nie zwracał na niego uwagi. Przy stole zasiadali m.in. Rejent, którego elegancja w stylu francuskim kontrastowała z jego zakłopotaniem, oraz Telimena – wytworna i dumnie się prezentująca. Sędzia i Podkomorzy, jako główni gospodarze uczty, zadbali o to, by goście zapełnili czas anegdotami o polowaniach i dawne opowieści młodości.

Nie mogłam oderwać oczu od staropolskich dań oraz kunsztownego serwisu. Pachnące mięsiwa, pieczywo i wykwintne desery tworzyły isną symfonię smaków, których wcześniej nigdy nie doświadczyłam. Każdy kęs przenosił mnie w czasy, gdy takie kolacje były codziennością na polskich dworach.

Po uczcie przyszedł czas na zwiedzanie zamku. Stan techniczny budowli był żałosny, ale dusza tego miejsca wciąż żyła w jego zakamarkach. Klucznik Gerwazy – starzec w zniszczonej, ale wciąż eleganckiej liberii – osobiście oprowadził nas po zdewastowanych komnatach. W jego oczach, gdy patrzył na puste ramy w sali zwierciadlanej, widniał głęboki żal, jakby każdy zniszczony detal był mu bliski sercu. Tadeusz, dostrzegając ten ból, obiecał zajęcie się renowacją zamku, jak tylko zakończy się spór rodów.

Chwile te były magiczne, ale czas płynął nieubłaganie szybko. Podziękowałam serdecznie Zosi i Tadeuszowi za gościnność, wyrażając chęć pozostania w Soplicowie na dłużej. Mieliśmy jeszcze wiele do zrobienia, a zamek i dwór kryły w sobie mnóstwo tajemnic. Jednak zawroty głowy znów mnie dopadły. Pokój zaczęło wypełniać znajome uczucie wirowania.

Otworzyłam oczy na nowo, znajdując się z powrotem w moim pokoju. „Pan Tadeusz” spoczywał na moich kolanach. Czyżby to była tylko iluzja? A może coś więcej? Zapałałam nową perspektywą i zrozumieniem dla historii i bohaterów epopei Mickiewicza. Echa przeszłości pozostawiły we mnie ślad, zachęcając do dalszych literackich wędrówek. Świadomość, jak niewiele nas dzieli od dawnych czasów, pozwoliła mi spojrzeć na własne życie z głębszym zrozumieniem.

Mimo, że moja przygoda w Soplicowie była chwilowa, jej trwały wpływ ukazał siłę literatury w budowaniu mostów między epokami. Przekonałam się, że klasyka, choć niekiedy trudna, skrywa bogactwo emocji i doświadczeń, które są nam potrzebne w dzisiejszym zabieganym świecie. Z wdzięcznością i nieustającą ciekawością, sięgnęłam po „Pana Tadeusza” raz jeszcze, dziękując losowi za niezwykłą podróż.