Dlaczego Faust został zbawiony? Dlaczego szatan nie mógł zabrać jego duszy?
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.08.2024 o 16:55
Rodzaj zadania: Streszczenie
Dodane: 4.08.2024 o 16:41
Streszczenie:
Goethego "Faust" to dramat o pomyłkach i poszukiwaniu sensu życia. Faust próbuje spełnić swoje pragnienia, ale zbawienie znajduje w miłości do innych. Bóg uznaje jego dążenia i aniołowie unoszą go do nieba, symbolizując zbawienie. Alegoria ludzkiego bytu podkreśla ważność poszukiwań i dążenia do dobra.
#
Dzieło Johanna Wolfganga von Goethego "Faust" to monumentalny dramat, który od wieków fascynuje zarówno czytelników, jak i krytyków. Temat paktu z diabłem, zawartego przez Fausta, jednego z najbardziej złożonych bohaterów literatury, prowokuje do licznych interpretacji i analiz. Dlaczego Faust został zbawiony mimo swoich licznych grzechów? Dlaczego szatan w osobie Mefistofelesa nie mógł zabrać jego duszy, choć pakt między nimi był nieprzerwanie obowiązujący? Odpowiedzi na te pytania odnoszą się bezpośrednio do istoty ludzkiej natury i dążenia do poznania prawdy o sobie samym.
Natury Paktu z Diabłem
Umowa zawarta pomiędzy Faustem a Mefistofelesem opierała się na prostych, choć niezwykle głębokich zasadach. Faust, będąc uczonym, przeżywał głęboki kryzys egzystencjalny. Posiadając ogromną wiedzę książkową, odczuwał jednak brak sensu życia i spełnienia. W akcie desperacji zawarł pakt z diabłem, obiecując swoją duszę w zamian za możliwość doświadczenia wszystkiego, co życie ma do zaoferowania. Mefistofeles miał spełniać wszystkie jego życzenia, jednak jego dusza miała należeć do diabła w momencie, kiedy Faust poczuje pełnię spełnienia i wypowie słowa: „Trwaj, chwilo, jakże jesteś piękna!”.Ten moment, mający oznaczać najwyższy punkt zadowolenia w życiu Fausta, był kluczowy dla całego dramatu. Analizując psychologiczny aspekt tej umowy, zauważamy, że Faust nie szukał ani zadowolenia, ani stabilności, lecz stałej dynamiki, ciągłych zmian i nowych doświadczeń. Jego nieustanne pragnienie poznania, potrzeba przekraczania granic i dążenie do czegoś więcej stanowiły główną cechę jego charakteru.
Dążenie Fausta do Poznania i Spełnienia
Faust to postać tragiczna, głęboko wpisana w ramy swojej epoki, ale jednocześnie ponadczasowa. Był on uczonym, który zdobył ogromną wiedzę we wszystkich dziedzinach, ale jednak czuł ogromną pustkę. Wiedza książkowa nie przyniosła mu satysfakcji ani odpowiedzi na najważniejsze pytania egzystencjalne. W desperacji i głębokiej frustracji postanowił poszukiwać sensu życia poprzez doświadczenie. Zawarcie paktu z diabłem było jego sposobem na zaspokojenie tego pragnienia.W toku swoich działań Faust popełniał szereg niemoralnych czynów, które z moralnego punktu widzenia stawiały go w bardzo złym świetle. Uwiedzenie Małgorzaty, co prowadziło do śmierci jej matki i brata, a także dramatyczne skutki w jej życiu, to tylko niektóre z przykładów jego upadku moralnego. Faust, w pogoni za spełnieniem osobistych ambicji, podejmował wiele decyzji, które były sprzeczne z podstawowymi zasadami etycznymi i moralnymi.
Ostatnie Życzenie Fausta
W miarę jak historia się rozwija, widzimy ewolucję wewnętrzną Fausta. Jego ostatnie życzenie, które było związane ze stworzeniem państwa dla szczęśliwych mieszkańców, pokazuje dramatyczną zmianę w jego motywacjach. Faust przestał myśleć wyłącznie o sobie i zaczął myśleć o innych. Jego pragnienie budowy państwa stało się symbolicznym wyrazem zmiany wewnętrznej – przejścia od samolubnych pragnień do miłości do innych ludzi.To ostateczne życzenie Fausta ma głębokie znaczenie w kontekście jego spełnienia i szczęścia. Stworzenie utopijnego państwa dla ludzi stało się synonimem realizacji najwyższych wartości humanistycznych i filantropijnych, co było znaczące dla jego dalszego losu. To ten moment pokazuje, że Faust osiągnął prawdziwe spełnienie nie przez zaspokojenie swoich osobistych ambicji, ale przez wkład w dobro innych ludzi.
Rola Boga i Aniołów
Na początku dramatu, Bóg mówi: „Dopóki dąży, błądzi człowiek”, co stanowi klucz do zrozumienia losów Fausta. Zakład Boga z diabłem na początku utworu oznaczał próbę, przez którą miał przejść główny bohater. Słowa te sugerują, że błądzenie i poszukiwania są nieodłączną częścią ludzkiej natury. Mimo wszelkich grzechów i upadków, dopóki człowiek dąży do osiągnięcia czegoś większego, ma szansę na zbawienie.Finałowa scena, w której aniołowie unoszą Fausta do nieba, jest dowodem na to, że Bóg uznał jego dążenia za wystarczająco wartościowe, aby go zbawić. Pomimo jego licznych grzechów, Faust nie przestał dążyć do poznania i spełnienia, co było zgodne z Boskim zamierzeniem. Aniołowie, jako posłannicy Boży, uosabiają miłosierdzie i afirmację życia Fausta, pełnego błędów, ale także nieustannych prób i poszukiwań.
Alegoria Ludzkiego Bytu
Wędrówka Fausta w towarzystwie Mefistofelesa jest w istocie alegorią ludzkiego życia. Człowiek, będąc istotą skończoną z ograniczonym horyzontem poznania, jest uwikłany w ciągłe poszukiwania swojego przeznaczenia. Faust reprezentuje ludzkość w jej całej złożoności: od chwili desperacji po momenty największego triumfu duchowego i moralnego.Dynamika poszukiwań i sensowność dążenia do prawdy są kluczowymi elementami tej alegorii. Błędy i potknięcia, które Faust popełnia po drodze, są naturalną częścią jego życiowej podróży. Czyni to jego postać nie tylko bardziej ludzką, ale również bardziej zrozumiałą dla każdego czytelnika. Ostateczne spełnienie Fausta, osiągnięte poprzez czynienie dobra, staje się jednocześnie spełnieniem jego życiowej misji i alegorią losu każdego człowieka.
Podsumowanie
Zbawienie Fausta i niemożność szatana zabrania jego duszy jest głęboko zakorzeniona w ideach moralnych i filozoficznych zawartych w dziele Goethego. Fausta ostatecznie zbawia jego nieustanne dążenie do poznania i spełnienia, oraz jego przejście od egoistycznych pragnień ku miłości do innych. Mimo licznych grzechów i upadków, jego wędrówka przez życie miała głęboki sens i było zgodna z Boskim planem.Szatan nie mógł zabrać duszy Fausta, ponieważ jego spełnienie nie polegało na zaspokojeniu chwilowej przyjemności, ale na realizacji wyższego dobra. Poprzez swoje ostatnie życzenie Faust dowiódł, że jego dążenia były ostatecznie skierowane na korzyść ludzkości, co znalazło aprobatę Boga.
Uniwersalne przesłanie utworu dotyczy naturalnej ludzkiej potrzeby do poszukiwania sensu i dobra. Człowiek, mimo swoich błędów i niedoskonałości, ma potencjał do osiągnięcia zbawienia przez stałe dążenie do prawdy i czynienie dobra. Zbawienie Fausta jest więc triumfem humanizmu i wiary w nieustanne poszukiwania i wzrastanie, które są istotą ludzkiej natury.
Ocena nauczyciela:
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.08.2024 o 16:55
O nauczycielu: Nauczyciel - Aleksandra F.
Od 8 lat pracuję w liceum ogólnokształcącym i systematycznie przygotowuję do matury. Stawiam na logiczny plan, celne przykłady i styl dopasowany do formy wypowiedzi; z ósmoklasistami ćwiczę czytanie ze zrozumieniem i krótkie formy. Na zajęciach panuje cisza sprzyjająca skupieniu i miejsce na pytania. Uczniowie chwalą klarowność wskazówek i spokojny sposób prowadzenia.
Wypracowanie jest bardzo wnikliwie analizujące temat zbawienia Fausta oraz niemożności szatana zabrania jego duszy.
Komentarze naszych użytkowników:
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się