Joanna Podborska i Izabela Łęcka - charakterystyka porównawcza

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 24.08.2024 o 14:19

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 23.08.2024 o 18:53

Joanna Podborska i Izabela Łęcka to dwie bohaterki literackie, które w sposób znaczący różnią się od siebie pod względem charakteru, pochodzenia, światopoglądu i losów życiowych. Pierwsza z nich to postać z powieści "Ludzie bezdomni" Stefana Żeromskiego, druga zaś to bohaterka "Lalki" Bolesława Prusa. Pomimo tego, że obie młode kobiety żyją w podobnym czasie historycznym, ich losy i osobowości są diametralnie różne, co wynika z odmiennego pochodzenia społecznego oraz indywidualnych doświadczeń.

Izabela Łęcka, bohaterka "Lalki", jest córką warszawskiego arystokraty Tomasza Łęckiego. Rodzina Łęckich była niegdyś bardzo zamożna, ale zmiany polityczne, rozrzutny styl życia oraz błędne decyzje finansowe doprowadziły do znaczącego uszczuplenia ich majątku. Mimo trudności finansowych, Izabela wciąż żyje w luksusie, otoczona pięknymi sukniami, porcelanową zastawą i rzeźbionymi meblami. Jest wychowana w przeświadczeniu, że jej arystokratyczne pochodzenie czyni ją lepszą od innych. Izabela wierzy, że arystokracja jest "czarodziejską" sferą, która góruje nad resztą społeczeństwa.

Joanna Podborska, z kolei, pochodzi ze zubożałej szlachty i dorasta we wsi Głogi, gdzie brak luksusów jest codziennością. Jej życie od najmłodszych lat naznaczone jest trudnościami. Straciła rodziców w młodym wieku i wychowywana była przez ciotkę, która umożliwiła jej ukończenie gimnazjum. Joanna jest realistką, dostrzegającą twardą rzeczywistość życia. Jej trudne dzieciństwo ukształtowało w niej niezachwianą chęć do samodzielności i odpowiedzialność za własne życie oraz losy młodszych braci - Henryka i Wacława.

Izabela Łęcka jest postacią przedstawioną w sposób wszechwiedzący przez narratora trzecioosobowego. Dzięki temu czytelnik ma pełny wgląd w jej życie zewnętrzne, ale niekoniecznie zna jej wewnętrzne przemyślenia. Izabela pragnie być postrzegana jako anioł lub nimfa uwięziona w ciele, co świadczy o jej egocentryzmie i banalnym zachwycie nad własną urodą. W młodym wieku straciła matkę, a wychowywał ją ojciec i kuzynka Florentyna, jednak brak matczynej czułości sprawił, że stała się osobą chłodną i skoncentrowaną na własnych potrzebach. Jest egoistką, która nie potrafi spojrzeć poza własne pragnienia i kaprysy.

Joanna Podborska natomiast jest osobą pełną empatii, zrozumienia i współczucia wobec innych. Stefan Żeromski ukazuje jej myśli i uczucia poprzez fragmenty pamiętnika, co pozwala czytelnikowi na bliskość z jej wewnętrznym światem, przemyśleniami oraz skrywanymi lękami. Jest realistką, która akceptuje rzeczywistość i stara się dostosować do jej wymagań. Joanna czuje się odpowiedzialna za młodszych braci i dąży do samodzielności oraz niezależności, co czyni ją silną i zdeterminowaną osobą.

Stosunek obu bohaterek do pracy jest również wyraźnie odmienny. Dla Izabeli Łęckiej praca jest nie do pomyślenia i uważa ją za poniżenie, które może spotkać jedynie ludzi z niższych sfer. Izabela ma przekonanie, że służący są po to, aby spełniać jej kaprysy i sprawiać przyjemność. Praca nigdy nie była dla niej czymś realnym ani pożądanym.

Joanna Podborska z kolei jest przykładem emancypantki, która od 17. roku życia pracuje jako guwernantka. Praca jest dla niej źródłem utrzymania oraz samorealizacji. Joanna poważnie podchodzi do swoich obowiązków i czuje się odpowiedzialna za innych ludzi. Jest gotowa do poświęceń, aby wspierać finansowo swoją rodzinę i zapewnić braciom lepszą przyszłość.

W kwestii miłości i stosunków z mężczyznami, Izabela Łęcka odznacza się powierzchownością i brakiem zdolności do prawdziwego uczucia. Jej fascynacja posągiem Apollina to przykład idealizacji i skupienia na zewnętrznych cechach, które nie mają głębi emocjonalnej. Dla Izabeli małżeństwo to przede wszystkim umowa o korzyści materialne i pochodzenie, a uczucia nie odgrywają tu ważnej roli. Jej wątki miłosne są płytkie i pełne krótkotrwałych zauroczeń.

Joanna Podborska natomiast odczuwa głębokie, autentyczne uczucia. Jest zakochana w Tomaszu Judymie, a jej miłość oparta jest na rzeczywistym zainteresowaniu i wzajemnym zrozumieniu. Nie idealizuje nierealnych postaci i jest gotowa na poświęcenia w imię prawdziwego uczucia. Jej relacja z Judymem jest pełna autentycznych emocji i trudnych wyborów.

Losy obu bohaterek kończą się również w sposób diametralnie różny. Izabela Łęcka, przez swoje egoistyczne postępowanie i brak zdolności do adaptacji do zmieniających się warunków, doprowadzona jest do upadku. Zdradzając i kpiąc z tych, którzy byli jej oddani, ostatecznie zostaje samotna po śmierci ojca i bez wsparcia finansowego. Decyzja o wstąpieniu do klasztoru jest jej ostatnią próbą odnalezienia sensu w życiu, które przestało jej oferować to, co zawsze uważała za nieodzowne.

Joanna Podborska, mimo swojej niezłomnej postawy i gotowości do poświęceń, zostaje porzucona przez Tomasza Judyma, który stawia swoje ideały ponad ich miłość. Choć pozostawiona sama sobie, Joanna nie jest winna swojej sytuacji. Jej życie, pełne trudnych wyborów i wyrzeczeń, jest świadectwem jej siły i niezależności, mimo bolesnego zakończenia relacji z Judymem.

Podsumowując, Joanna Podborska i Izabela Łęcka stanowią kontrastowe postaci w polskiej literaturze. Joanna jest realistką, silną i odpowiedzialną kobietą, która potrafi stawić czoła trudnościom życia codziennego. Izabela natomiast żyje w świecie iluzji, pełnym egoizmu i powierzchowności, co prowadzi ją do samotności i upadku. Porównanie tych dwóch postaci pokazuje, jak różne mogą być ścieżki życiowe ludzi w zależności od ich charakteru, pochodzenia i wyborów, jakie podejmują. Joanna Podborska to przykład pozytywnych wartości i poświęcenia, podczas gdy Izabela Łęcka ukazuje destrukcyjne skutki egoizmu i braku zdolności do adaptacji.