„Ludzie bezdomni” Stefana Żeromskiego - streszczenie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 13.02.2024 o 12:03

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 12.02.2024 o 15:35

Ludzie bezdomni" Stefana Żeromskiego to powieść ukazująca losy doktora Tomasza Judyma, człowieka o wielkich aspiracjach społecznych, pełnego szlachetnych idei, które konfrontują go z brutalnym światem biedy i cierpienia. Akcja dzieje się pod koniec XIX wieku, głównie w Warszawie, choć część wydarzeń rozgrywa się również w Cisach oraz w Sosnowcu. Autor, ważny przedstawiciel Młodej Polski, zilustrował w swojej książce demoralizujące skutki industrializacji i potrzebę społecznych reform. Tytuł "Ludzie bezdomni" symbolizuje nie tylko dosłowną bezdomność ubogich, ale i metaforyczny stan ducha bohaterów, szczególnie Judyma, który walczy z własnymi dylematami, będąc rozdartym między miłością a misją społeczną.

Tomasz Judym, syn szewca, dzięki determinacji i trudowi został cenionym lekarzem. Jego dążenia do poprawy losem najbiedniejszych rozpoczynają się już w czasie studiów, kiedy to dokonuje symbolicznego wyboru, odrzucając sztukę i poświęcając się nauce w Luwrze. Tutaj równie pojawi się kontur miłosnej sielanki, kiedy Judym poznaje kilka postaci kobiecych – Natalię, Wandę, a także Joannę Podborską, która z czasem odgrywa poważną rolę w jego życiu.

Po powrocie do Warszawy, gdzie przygląda się życiu ubogiej części społeczeństwa, Judym staje się rzecznikiem potrzebujących. Skłania koledzy z zawodu do zwrócenia uwagi na losy ubogich i do podjęcia odpowiednich działań mających na celu ich poprawę. Jako lekarz uzdrowiskowy w Cisach, cieszący się uznaniem, ma możliwość realizacji swoich socjalnych idei. Pomimo marzeń o szczęściu rodzinny, obcowaniu z bogatymi kuracjuszami oraz pierwszych symptomach uczucia do Joanny, nie opuszcza go dylemat dotyczący wyboru dalszej drogi życiowej.

W drugim tomie Judym coraz intensywniej pochyla się nad losami biedaków, usiłując przekuć swe idee w konkretne działania. Jednocześnie buduje fundament pod uczuciową relację z Natalią, a także ponownie nawiązuje kontakt z Joanną Podborską, która staje się dla niego coraz ważniejsza. Pomimo tych miłosnych uniesień, zdarzenia te zbiegają się z trudnościami zawodowymi; po incydencie z Krzywosądem, Judym traci posadę w Cisach.

Wracając do Warszawy, dokonuje przeglądu swoich dotychczasowych działań i powziętych decyzji, które stają się punktem krytycznym w kształtowaniu jego charakteru i światopoglądu. Spotkanie z inżynierem Korzeckim i wizyta w kopalni przybliżają go jeszcze więcej do powszechnego cierpienia klasy robotniczej, co umacnia w nim przekonanie o konieczności totalnego poświęcenia się misji społecznej.

Tragiczne warunki pracy, jakie obserwuje w kopalni, są dla niego kolejnym impulsem do decyzji o porzuceniu osobistego szczęścia, w tym miłości do Joanny, dla dobra sprawy społecznej. Rozdarta sosna, która pojawi się w finale powieści, staje się symbolem rozterek bohatera, wewnętrznych przeżyć, jakie nim targają.

Podsumowując, "Ludzie bezdomni" to nie tylko epopeja losów jednostki, ale i krytyka społeczna tamtych czasów. Żeromski ilustruje niezwykłą postać Tomasza Judyma, który wybiera bezdomność ducha jako cenę swojego zaangażowania w poprawę losu ubogich, ukazując tym samym trudności połączenia osobistego szczęścia z poświęceniem w imię wyższych idei. Jest to powieść, która zmusza do myślenia i refleksji nad własną rolą w społeczeństwie. Obraz ludzkiego cierpienia i poświęcenia w imieniu lepszych jutrzejszych dni jest nadal aktualny, a "Ludzie bezdomni" stanowią cenne źródło do zrozumienia przeszłości oraz inspiracji do refleksji nad dzisiejszą rolą lekarza i społecznika. W kontekście utworu, 'bezdomność' nie jest wyłącznie bilansem braku dachu nad głową, lecz także poważnym komentarzem na temat moralnych i społecznych wyborów jednostki, które często wymagają znacznych poświęceń.