Relacja Ebenezera Scrooge’a – na podstawie powieści „Opowieść Wigilijna”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 13.04.2024 o 14:25

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Ebenezer Scrooge to jedna z najbardziej rozpoznawalnych i symbolicznych postaci w świecie literatury, która została nieśmiertelnie ujęta przez Charlesa Dickensa w powieści "Opowieść Wigilijna". Przedstawiciel wiktoriańskiego biznesmena, zgorzkniały i skąpy, całkowicie odseparowany od ciepła i radości świąt Bożego Narodzenia. Śmierć jego jedynego przyjaciela, Jakuba Marleya, umocniła już w Scrooge'u postawę osoby mającej na drugim miejscu każdego, kto nie wiąże się bezpośrednio z zyskiem.

Na przekór zimnej londyńskiej aurze wieczoru wigilijnego, Scrooge nie skorzystał z okazji, by rozgrzać swoje serce życzliwością. Odepchnął siostrzeńca z wyrazami pogardy dla świąt i chłodu, którym darował wszelkie przejawy ludzkości. Biuro, w którym panował, było odzwierciedleniem jego duszy – surowe i oddalone od blasku gwiazdowego ciepła.

Samotny powrót do domu, w którym radosne wspomnienia dawno już umarły, uwydatnił wizję niepokoju wyrzeźbioną na kołatce w postaci Marleya. Jest to dopiero początek serii zdarzeń mających na celu przebudzenie w Scrooge'u zrozumienia dla innych.

Duch Jakuba Marleya pojawia się okuty łańcuchami własnego ziemskiego chciwości i ostrzega Scrooge'a przed podobnym losem. Wyrok można jeszcze zmienić, co zapowiedział przez zapowiedź przybycia trzech duchów.

Duch Wigilijnej Przeszłości jest bijącym blaskiem przypomina o tym, co już było. Przenosi Scrooge'a w czasie, obnażając przed nim sceny nędzy miasta, ale i nieszczęścia, które sam kiedyś doświadczał. W tych momentach widać iskierkę, która jeszcze nie została w nim zdmuchnięta.

Duch Bożego Narodzenia Tegorocznego prezentuje Scrooge'owi realia życia tych, którzy w sferze jego wpływów walczą z ubóstwem i trudnymi warunkami. W domu Boba Cratchita, pracownika Scrooge’a, chociaż bieda doskwiera każdej ścianie, króluje miłość. Szczególnie uosobienie tego ciepła stanowi fatalnie chory mały Tim, który stwarza kontrast dla braku ludzkiego zaangażowania Scrooge'a.

Wizyta trzeciego ducha – Duch Przyszłych Wigilii – to droga pełna mrocznych, niejasnych obrazów, ale i jednoznaczny przekaz. Zniknięcie Scrooge'a nie spowoduje nic poza ulgą i obojętnością rynku, podczas gdy smutek rodziny Cratchitów i widok własnego, opuszczonego grobu, przebija przez zewnętrzną warstwę jego chciwości i wilgotnieje sercem.

Przebudzenie Ebenezera następuje w świecie, który z pozoru wydaje się ten sam, lecz dla niego ma już zupełnie inną wartość. Radość ze zdania sobie sprawy, że dobro można wybrać, rozlewa się po całym jego istnieniu. Gęś, którą celnie kieruje do domu Cratchitów, jest symbolem podarowanej szansy, jaką ma on sam, by leczyć rany, które swą postawą zadawał.

Nagłe zaakceptowanie zaproszenia od siostrzeńca, podwyżka pensji dla Boba i troska o zdrowie Toma to dowody na to, że Scrooge nie tylko zrozumiał znaczenie miłości i współczucia, ale też jest gotów je praktykować codziennie.

"Opowieść Wigilijna" zostaje w ten sposób puentowana jako opowieść o sile drugiej szansy, pokazująca, że każdy może stać się lepszą wersją siebie, o ile otworzy serce na empatię i ludzką życzliwość.