„Stara Baśń - kiedy słońce było bogiem”: recenzja filmu Jerzego Hoffmana

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.05.2024 o 18:41

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 9.05.2024 o 9:55

Jerzy Hoffman, znany polski reżyser filmowy, ma na swoim koncie wiele dzieł, które zapisały się złotymi zgłoskami w historii polskiego kina. Filmy takie jak „Pan Wołodyjowski”, „Potop” czy „Ogniem i Mieczem” to epickie adaptacje literatury, które przyciągnęły uwagę zarówno widzów, jak i krytyków. „Stara Baśń – kiedy słońce było bogiem” również czerpie z bogactwa polskiej literatury, bazując na powieści Józefa Ignacego Kraszewskiego, napisanej w XIX wieku, która jest uznawana za ważny element w dziedzinie literatury, także pod kątem historii Polski.

Film opowiada o skomplikowanych czasach w państwie Polan w IX wieku, skupiając się na losach kilku postaci: Popielu, Piastuna, Ziemowita i Dziwy. Akcja krąży wokół intryg, walki o władzę oraz obrony przed zagrożeniami zewnętrznymi, co jest typowe dla wielu dawnych opowieści o genezie państw.

Analizując treść filmu, nie sposób pominąć rozwiniętej fabuły i jej dramaturgii, które są w pełni zgodne z literackim pierwowzorem. Rozwój akcji, kulminacje oraz sposób, w jaki wątki są splecione z motywami zasadniczymi powieści, tworzą spójną całość. Postacie filmu są głęboko obrazowane – Popiel, jako skory do zdrady władca, Ziemowit, prezentujący cechy bohatera, oraz Dziwa, obrazująca motyw miłości i poświęcenia.

Dominujące w filmie motywy to walka o władzę, zdrada, miłość, co w połączeniu z tematem oporu przeciw najeźdźcom, stanowi kanwę do przedstawienia zarówno relacji interpersonalnych, jak i szeroko pojętej kultury i tradycji słowiańskiej. Reprezentacja tych elementów, mimo prób zachowania autentyczności, miejscami może wydawać się idealizowana, co stanowi jeden z elementów krytyki.

Forma filmowa, w której Hoffman się porusza, jest zbliżona do jego wcześniejszych prac. Scenografia i kostiumy przekonująco odtwarzają IX-wieczny świat Polan, pokazując zarówno codzienne życie, jak i uroczyste momenty. Muzyka w filmie, opracowana przez Krzesimira Dębskiego, doskonale oddaje klimat epoki i potęguje emocje towarzyszące kluczowym scenom, choć nie wszędzie kompozycje te są równie mocne.

Nie można również pominąć aktorstwa – Bohdan Stupka, Daniel Olbrychski w roli Popiela oraz Michał Żebrowski jako Ziemowit, pokazali wysoki poziom kreacji, chociaż momentami dialogi mogły wydać się sztuczne. Aktorstwo, zwłaszcza w głównych rolach, stanowi jedną z mocniejszych stron filmu.

Recepcja filmu była mieszana. Wiele osób porównywało „Starą Baśń” do wcześniejszych adaptacji literackich Hoffmana, oceniając ją jako mniej dynamiczną. Jednakże, ugruntowana pozycja reżysera oraz unikatowa tematyka filmu sprawiają, że jest to ważne dzieło w krajobrazie polskiego kina.

Podsumowując, „Stara Baśń – kiedy słońce było bogiem” to film, który posiada zarówno walory edukacyjne, jak i rozrywkowe. Mimo pewnych niedociągnięć technicznych i artystycznych, warto go zobaczyć, aby lepiej zrozumieć część naszej historii i kultury. Jako dzieło Jerzego Hoffmana, stanowi ciekawą propozycję dla osób zainteresowanych polską historią oraz kinem historycznym.