„Stara baśń- kiedy słońce było bogiem”: recenzja filmu Hoffmana

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.05.2024 o 18:08

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 4.05.2024 o 16:42

Ostatnio mieliśmy okazję obejrzeć film „Stara baśń: kiedy słońce było bogiem” w reżyserii Jerzego Hoffmana, dzięki inicjatywie naszej nauczycielki języka polskiego. Początkowo podchodziłem do tego pomysłu z pewnym sceptycyzmem – jak to zazwyczaj bywa z ekranizacjami literackich dzieł. Z jednej strony, rozpoznawalność Jerzego Hoffmana jako reżysera budziła nadzieję, z drugiej - wcześniejsze, pozytywne opinie publiczności pozwalały oczekiwać filmu przynajmniej dobrze zrealizowanego.

"Stara baśń" przenosi nas w niezwykłe czasy IX wieku, pokazując dramatyczne wydarzenia w młodym państwie polskim. Głównymi bohaterami filmu są: ambitny i bezwzględny władca Popiel, lojalny wojownik Piastun (od którego nazwisko wywodzić ma się późniejszy ród Piastów), młody i zaszczytny Ziemowit, a także Dziwa - kapłanka, która odnajduje miłość w trudnych czasach. Historia miłosna i walka o władzę są tłem dla głębszych przemyśleń o naturze władzy i ludzkiej duchowości.

Reżyseria Hoffmana i jego sposób narracji sprawiają, że historia odtwarza się w interesujący sposób. Użycie muzyki, detale kostiumów i scenografia umiejętnie wprowadzają widza w realia tamtych czasów, co, choć nie zawsze doskonałe, robi solidne wrażenie. Rekreacja epoki, mimo pewnych niedoskonałości technicznych, takich jak niestety czasami nieautentyczne efekty specjalne, jest przekonująca.

Współpraca i interakcje między postaciami, a zwłaszcza dopasowanie aktorów do swoich ról, zasługują na pochwałę. Bohdan Stupka jako Popiel tworzy niezwykle silny i pamiętny obraz tyrana, podczas gdy Michał Żebrowski w roli Ziemowita prezentuje bardziej subtelny, ale równie głęboki obraz młodzieńczej odwagi i dążenia do sprawiedliwości.

Porównując film z książkowym pierwowzorem Józefa Ignacego Kraszewskiego, można zauważyć pewne swobody adaptacyjne, które jednak nie odbierają głębi oryginałowi. Film stara się pozostać wierny duchowi epoki przedstawionej w literaturze, co doskonale pasuje do zachowania balansu między lojalnością wobec pierwowzoru a kreatywnością filmowej interpretacji.

Podsumowując, „Stara baśń: kiedy słońce było bogiem” to film z pewnymi wadami technicznymi, lecz bardzo silny pod względem narracyjnym i aktorskim. Rekomendowałbym go nie tylko miłośnikom historii, ale i młodzieży szkolnej, dla której może stać się cennym uzupełnieniem lekcji historii Polski oraz lektury literatury polskiej. Jest to także pozycja godna uwagi dla fanów polskiego kina, pokazująca, jak wielkie historie można opowiedzieć na dużym ekranie.

Film Hoffmana to zdecydowanie więcej niż tylko ekranizacja literatury - to przeniesienie na ekran szerokiej wizji historii Polan, ich wierzeń i społecznych struktur, co czyni z "Starej baśni" dzieło nie tylko rozrywkowe, ale i edukacyjne. Chociaż pewne elementy mogłyby być zrealizowane lepiej, całość pozostawia po sobie wrażenie wartościowego dzieła, które z powodzeniem wpisuje się w kanon polskiego kina historycznego.