Postrzeganie życia na wsi, na podstawie „Wesela”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.02.2024 o 21:17

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 8.02.2024 o 20:06

Wesele" Stanisława Wyspiańskiego niewątpliwie stanowi jeden z kluczowych dramatów polskiej literatury, pozwalający na głębokie zrozumienie stosunku ówczesnych warstw społecznych – zarówno inteligencji, jak i arystokracji – do życia wiejskiego. Powstały na przełomie wieków, dzieło to, inspirowane autentycznym wydarzeniem weselnym, odbywającym się w podkrakowskiej wsi Bronowice w 1900 roku, dostarcza nam bogatej ilustracji zjawiska, które w ówczesnej kulturze znane było jako chłopomania.

Chłopomania jako zjawisko społeczno-kulturowe oznaczała fascynację życiem wiejskim oraz chłopską kulturą, które zakorzeniły się w świadomości polskiej inteligencji i arystokracji w okresie Młodej Polski. Inteligencja, uznając chłopa za nośnika prawdziwej polskości i dziedzica idei narodowych, broniła jego praw i wynosiła wartości wiejskie na piedestał. W "Weselu" widzimy, jak różne postacie - Pan Młody, Dziennikarz oraz Gospodarz – różnie postrzegają wiejską egzystencję.

Lucjan Rydel – jako Pan Młody – jest klasycznym przykładem chłopomana. Jego decyzja o ożenku z chłopką, Jadwigą Mikołajczykówną, jest w dużej mierze podyktowana zauroczeniem sielskim obrazem wsi, pojmowanym jednak w sposób dosyć powierzchowny. Rydel pragnie życia w zgodzie z naturą, jednak nie zdaje sobie sprawy z trudności i ciężkiej pracy, jakie takie życie niesie. Jego postrzeganie ról społecznych i obowiązków jest idealistyczne i życzeniowe. Wyspiański, poprzez postać Pana Młodego, ukazuje ironię chłopomanii, gdzie marzenia rozmijają się z brutalnymi realiami życia wsi.

Natomiast Dziennikarz - Rudolf Starzewski - reprezentuje inteligencję zmęczoną politycznymi konfliktami i miastem. Wiejskie życie jawi mu się jako azyl, miejsce odpoczynku od politycznych sporów i miejsca, gdzie można odnaleźć prawdziwe, utracone wartości. W domu Gospodarza Dziennikarz znajduje ucieczkę od miejskiego zgiełku, jednak jego romantyczne wyobrażenia szybko konfrontują się z realnymi warunkami pracy i życia na wsi. Wyspiański pokazuje, jak Dziennikarz w rzeczywistości traktuje swoją ucieczkę jako tymczasowe wycofanie się za mur wiejskiej idylliczności.

Postać Gospodarza, Włodzimierza Tetmajera, łączy się z wiejską społecznością w sposób najbardziej zrównoważony. Choć podziwia prostotę i trud wiejskiego życia, jednocześnie idealizuje chłopa jako potomka Piastów i uosobienie polskości. Gospodarz widzi w wiejskim stylu życia źródło ambicji narodowych i patriotyzmu, aczkolwiek zdaje sobie sprawę z jego wymagań i ograniczeń. On uznaje wieś jest za wartość, ale akceptuje jej realia z coraz większym zrozumieniem.

W "Weselu" pojawiają się również postacie poboczne takie jak Zosia, Hanka i Rachel, które również doświadczają fascynacji życiem na wsi. Przenoszą one swoje miejskie marzenia o romantycznym życiu na wiejską codzienność. Wesele – czas radości i swobody – dla nich również jest przerysowaniem codziennej wiejskiej rzeczywistości opartej na ciężkiej pracy.

Postawy postaci Wyspiańskiego często są wynikiem pewnych psychologicznych i socjologicznych uwarunkowań. Chłopomania dla wielu z nich staje się mechanizmem obronnym przed problemy, jakie przynosi życie miejskie. Wieś wydaje się być dla nich utopią, obszarem wolnym od zgryzot, moralnych dylematów i intelektualnych problemów.

Podsumowując, różnorodność postaw wobec życia na wsi zaprezentowanych w "Weselu" jest znakomitą ilustracją chłopomanii i jej wpływu na społeczeństwo. Idealizacja wiejskiego życia niesie za sobą konsekwencje rozczarowania i niewłaściwej oceny rzeczywistości. Dzieło Wyspiańskiego jest nadal istotne dla dzisiejszej refleksji na temat relacji między miastem a wsią, pokazując, jak łatwo jest dać się zwieść idealizowanym obrazom, zamiast stawić czoła faktom i prawdziwemu życiu.