Która z sióstr jest Ci bliższa? - charakterystyka porównawcza Antygony i Ismeny

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 16.07.2024 o 20:12

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 16.07.2024 o 19:48

Witam serdecznie,

W dzisiejszym wypracowaniu zamierzam dokonać charakterystyki porównawczej dwóch sióstr, które są jednymi z głównych postaci w tragedii "Antygona" Sofoklesa. Mowa oczywiście o Antygonie i Ismenie. Tragedia ta, której autorem jest jeden z największych dramatopisarzy starożytnej Grecji, opowiada o konflikcie pomiędzy zasadami boskimi a ludzkimi, pomiędzy powinnościami rodzinnymi a obowiązkami obywatelskimi. Szczególnie interesujący jest w nim spór między dwiema siostrami, który często umyka uwadze czytelników. Warto jednak poświęcić mu więcej uwagi, aby dogłębnie zrozumieć te postaci i ich motywacje.

Ród Labdakidów jest jednym z najbardziej przeklętych w mitologii greckiej. Przekleństwo to sięga wiele pokoleń wstecz, aż do samego Laiosa, ojca Edypa, który z kolei był ojcem Antygony i Ismeny. Edyp, nieświadomy swojego pochodzenia, zabił własnego ojca i poślubił matkę, Jokastę, z którą miał czworo dzieci: Eteoklesa, Polinejkesa, Antygonę i Ismenę. Kiedy prawda o kazirodczym związku wyszła na jaw, Jokasta popełniła samobójstwo, a Edyp się oślepił i opuścił Teby. Bracia, Eteokles i Polinejkes, również stanęli naprzeciw siebie w walce o tron Teb, co skończyło się ich wzajemną śmiercią. Po tych wydarzeniach władzę w Tebach przejął Kreon, który wydał dekret zabraniający pochowania Polinejkesa, uznając go za zdrajcę.

Antygona, silna i niezłomna, jest postacią, która natychmiast przyciąga uwagę swoim upartym dążeniem do honorowania boskich praw. Fizycznie przedstawiona jest jako młoda kobieta, ale to nie jej wygląd, a raczej jej ducha naprawdę definiuje jej postać. Antygona była przekonana, że nakazy boskie mają pierwszeństwo przed rozkazami ludzkimi. Uważała, że odmowa pochowania Polinejkesa to nie tylko złamanie wierzeń religijnych, ale także niewyobrażalna obraza dla pamięci zmarłego. Wykazała się niezwykłą determinacją i gotowością poświęcenia swojego życia dla swoich przekonań. Jej nieustępliwość i odwaga stawiają ją w świetle bohaterki, chociaż nie jest to jednoznacznie pozytywne. Jej postawa jest mieszanką niezłomności, uporu i dumy, którą niektórzy mogliby interpretować jako pychę. Czy jednak jej działania mają karmiczny charakter? Ona sama wierzy, że wykonuje wyższe prawo boskie, ale czy jej wyzwanie dla porządku społecznego i dekretu Kreona nie jest częścią większego cyklu nieuchronnych tragedii, którymi naznaczony jest jej ród?

Relacje Antygony z innymi postaciami są równie złożone. Jej związek z Hajmonem, synem Kreona, jest przykryty cieniem nadchodzącej tragedii. Choć Hajmon kocha Antygonę i staje po jej stronie, ich związek ostatecznie prowadzi do większego rozlewu krwi. Antygona, gotowa na wszystko, aby tylko pochować brata, nie zważa na konsekwencje swojego buntu. Jej konflikt z Kreonem jest na pierwszym planie tragedii i ukazuje nie tylko moralne i religijne zmagania, ale również antyczny dramat polityczny.

Ismena, z kolei, jest postacią, którą można by określić jako jej przeciwność. Fizycznie również przedstawiona jest jako młoda kobieta, pokrewna Antygonie, ale wewnętrznie różni się od niej w niemal każdym aspekcie. Ismena kieruje się pragmatyzmem i chęcią uniknięcia dalszych tragedii w swoim życiu. Jest lojalna wobec prawa Kreona i pragnie przede wszystkim ochronić swoją rodzinę przed dalszymi nieszczęściami. Ismena jest delikatna, subtelna i wrażliwa, co sprawia, że lepiej wspólżyje z zastaną rzeczywistością. Zdecydowanie unika konfliktów i stara się postępować racjonalnie, zważając na konsekwencje swoich działań. Wydaje się bardziej zmęczona tragicznymi wydarzeniami, które dotknęły jej rodzinę, i pragnie przede wszystkim upewnić się, że nikt inny nie zginie.

Relacje Ismeny z innymi postaciami również są interesujące. Jej konflikt z Antygoną pokazuje, że mimo rodzinnej więzi, różnice w podejściu do życia mogą prowadzić do napięć i nieporozumień. Ismena, choć kocha swoją siostrę, nie jest w stanie zrozumieć jej niezłomnej woli i gotowości do poświęcenia własnego życia. Jej lojalność wobec prawa Kreona i jej pragnienie uniknięcia dalszego rozlewu krwi można interpretować jako przejaw zdrowego rozsądku, ale również i jako słabości lub braku odwagi w obliczu trudnych wyborów.

Kiedy przyjrzymy się obu siostrom w kontekście ich podejścia do praw i obowiązków, widzimy głęboką różnicę w ich postawach. Antygona kieruje się przede wszystkim boskimi nakazami i wartościami rodzinnymi, które stawia ponad wszystko inne. Nie zważa na ludzkie prawa i gotowa jest sprzeciwić się każdemu, kto stanie jej na drodze. Ismena z kolei, kieruje się ludzkimi prawami i stara się zachować zgodność z regulaminem społecznym, nawet jeśli oznacza to oddalenie się od własnych przekonań religijnych czy moralnych.

Podejście sióstr do śmierci i życia również jest wyraźnie różne. Antygona jest gotowa poświęcić swoje życie za swoje przekonania, co pokazuje jej niezłomność i determinację, ale również i jej coś co moglibyśmy nazwać tragicznym odczuciem heroizmu. Ismena zaś, stawia życie ponad wszystko i unika ryzykownych działań, które mogłyby doprowadzić do jej śmierci lub tragedii jej najbliższych. Myśli w kategoriach pragmatycznych, próbując zapewnić sobie i swojej rodzinie spokój, nawet za cenę kompromisu swoich przekonań.

Osobiste przekonania Antygony i Ismeny mają ogromny wpływ na ich postępowanie. Antygona, niezłomna w swojej wierze w boskie prawa, staje przed największymi wyzwaniami, gotowa na poświęcenie. Ismena natomiast, kierując się pragmatyzmem i lojalnością wobec prawa, stara się unikać konfliktów i chronić swoją rodzinę przed dalszymi nieszczęściami. Ich decyzje i losy są odzwierciedleniem ich różnorodnych postaw i moralnych dylematów.

Osobiście, bliższa mi jest postawa Ismeny. Podziwiam jej zdolność do zachowania zdrowego rozsądku i pragmatyzmu w obliczu tragedii. Jej subtelność, delikatność i wrażliwość to cechy, które wzbudzają moją sympatię i zrozumienie. Ismena jest bardziej związana z realnym światem i jego surowymi prawami, co czyni ją postacią łatwiejszą do utożsamienia się. Jej racjonalność jest dla mnie bardziej zrozumiała niż niezłomność i upór Antygony, który choć godny podziwu, w moim odczuciu jest zbyt ekstremalny i prowadzi do niepotrzebnych tragedii.

Podsumowując, tragedia Sofoklesa "Antygona" jest istotnym źródłem refleksji na temat konfliktu między boskimi a ludzkimi prawami, a także między różnymi postawami moralnymi i życiowymi. Antygona i Ismena, choć siostry, przedstawiają różnorodne podejścia do tych zagadnień, które każdy z nas może różnie interpretować i oceniać. Dla mnie, pragmatyzm i racjonalność Ismeny wydają się bliższe mojemu sercu i rozumieniu świata, podczas gdy niezłomność Antygony, choć pełna heroizmu, wydaje się być zbyt tragiczna i surowa w swoich konsekwencjach.