Relacja Ebenezera Scrooge’a – na podstawie powieści „Opowieść Wigilijna”

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 22.08.2024 o 16:27

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 20.08.2024 o 17:29

Ebenezer Scrooge to główny bohater powieści Charlesa Dickensa, "Opowieść Wigilijna". Jego postać stała się symbolem skąpstwa, zimnego serca i małoduszności. Żyjący w Londynie w XIX wieku, Scrooge był człowiekiem skupionym wyłącznie na gromadzeniu bogactwa. Jego życie wypełniała praca i liczenie pieniędzy, a wszelkie przejawy ludzkiej serdeczności czy radości budziły w nim tylko pogardę i złość. Powieść rozpoczyna się w wigilię Bożego Narodzenia – jednym z najbardziej radosnych i rodzinnych dni w roku, który dla Scrooge’a jest jednak tylko kolejnym dniem pracy.

Historia Scrooge’a została zapoczątkowana przez śmierć jego wspólnika, Jakuba Marleya, dokładnie siedem lat przed wydarzeniami opisanymi w książce. To wydarzenie na pewno wprowadziło sporo smutku i samotności w życie bohatera, jednak nie zmieniło jego podejścia do życia. Przeciwnie, Scrooge stał się jeszcze bardziej zgorzkniały i odizolowany. Był jedynym spadkobiercą i uczestnikiem pogrzebu Marleya, co symbolizuje jego osamotnienie.

Jego obecny stosunek do świąt Bożego Narodzenia jest skrajnie negatywny, portretując go jako człowieka o chłodnym sercu, pozbawionego uczuć wyższych. Scrooge nie tylko nie lubi świąt, ale wręcz ich nienawidzi. Widzimy to na przykładzie jego relacji z siostrzeńcem. Kiedy młody mężczyzna przychodzi do biura wujka, by złożyć mu życzenia świąteczne, Scrooge reaguje wrogo i agresywnie. Nie tylko odrzuca wyrazy serdeczności, ale także wyprasza siostrzeńca, nie zważając na więzy rodzinne.

Pierwsze znaki przemiany Scrooge’a pojawiają się w noc wigilijną, gdy natrafia na wyjątkowo nietypowe wydarzenia. Wszystko zaczyna się od widzenia twarzy Marleya w miejscu kołatki. To zjawisko wprowadza niepokój i zmusza Ebenezer’a do refleksji. Wkrótce potem objawia mu się duch Jakuba Marleya. Scena ta została realistycznie przedstawiona przez Dickensa – duch ma nieruchome oczy, rozwiane włosy i niesie ze sobą długi łańcuch, co symbolizuje ciężar win i przeszłych grzechów. Marley przynosi przesłanie ostrzeżenia dla Scrooge’a – informuje go o ciężkim losie pośmiertnym, jeśli nie zmieni swojego postępowania. Zwiastuje również wizytę trzech kolejnych duchów, które mają mu pomóc zrozumieć swoje błędy.

Pierwszym z odwiedzających Scrooge’a duchów jest Duch Wigilijnej Przeszłości. Spotkanie to zapoczątkowuje niezwykłą podróż w czasie, podczas której Ebenezer staje się świadkiem wydarzeń ze swojego życia. Widzi swoje młodzieńcze lata, pełne nadziei i marzeń, które jednak szybko ustąpiły miejsca chłodnej kalkulacji i chciwości. Jest świadkiem scen, które ukazują jego własną bezduszność – momenty, kiedy jako dziecko nie otrzymał jałmużny, czy chwile, gdy odrzucił kobietę, którą kochał. Wrażenia z tych retrospekcji są dla Scrooge’a bolesne i poruszające, co stopniowo budzi w nim wyrzuty sumienia.

Następnie odwiedza go Duch Tegorocznego Bożego Narodzenia, który pokazuje mu, jak wygląda świętowanie w domu jego ubogiego, lecz szczęśliwego pracownika, Boba Cratchita. Scrooge widzi prostotę i ubóstwo tej rodziny, ale jednocześnie dostrzega ogromne ciepło i miłość, którymi się otaczają. Szczególnie poruszająca dla niego jest scena z małym Timem, chorym chłopcem, którego radosne usposobienie i niewinna dusza zdobywają serce Scrooge’a. Świadomość, że nie jest w stanie finansowo pomóc Timowi, uderza go w samo serce, i zaczyna dostrzegać swoje wcześniejsze błędy, gdy przypomina sobie słowa o nieefektywności socjalnych instytucji.

Potem przychodzi pora na wizytę Ducha Przyszłych Wigilii, który ukazuje sceny z przyszłości. Scrooge widzi siebie jako samotnego, nieszczęsnego starca, którego śmierć nikogo nie obchodzi. Na giełdzie ludzie rozmawiają o jego zgonie jedynie w kontekście finansowym, a nikt nie żałuje jego odejścia. Pragmatyczne rozmowy bez wyrazu współczucia sprawiają, że Scrooge rozpoznaje samego siebie w tych dialogach jako bezdusznego człowieka. Moment największego przełomu nadchodzi, gdy dowiaduje się, że to on był przedmiotem tych rozmów i że po jego śmierci nikt nie będzie go wspominał z sympatią.

Widząc scenę opłakiwania zmarłego Tima przez rodzinę Cratchitów, oraz swój zaniedbany grób, Scrooge osiąga pełną świadomość o swojej przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Zaniedbany grób jest dla niego ostatecznym symbolem jego pustego życia skoncentrowanego jedynie na materialistycznych pragnieniach. To intymna i bolesna refleksja, która sprawia, że Ebenezer postanawia się zmienić.

Poranna przemiana Scrooge’a to kulminacyjny moment powieści. Budzi się jako nowy człowiek, pełen radości i chęci zmiany. Jego przemiana jest natychmiastowa i wyraźna – zamawia ogromną gęś dla rodziny Cratchitów, idzie na wigilię do swojego siostrzeńca, a jego serce napełnia ciepło i miłość do innych ludzi. Zmienia swoje podejście nie tylko do życia, ale i do ludzi, którzy są wokół niego. Podwyższa więc pensję Bobowi Cratchitowi, bierze pod opiekę małego Tima, a jego wcześniejsza chłodna postawa ustępuje miejsca szczodrości i serdeczności.

Z czasem poprawiają się jego stosunki z bliskimi i pracownikami, a Ebenezer zaczyna odnajdywać radość w dobrych uczynkach i magii świąt. Zmiana w jego życiu jest głęboka i serca ludzi, których kiedyś ranił swoją bezdusznością, teraz zdobywają się na miłość i zrozumienie wobec nowego Scrooge’a. Punktem końcowym tej niezwykłej historii jest dostrzeżenie, że w każdej chwili można uczynić swoje życie lepszym i bardziej wartościowym, podążając za wartościami dobra, miłości i serdeczności wobec bliźniego.

Analiza postaci Scrooge’a w kontekście jego przemiany stanowi głęboką refleksję nad moralnym przesłaniem "Opowieści Wigilijnej". Charles Dickens pokazuje nam, że niezależnie od tego, jak bardzo zdeprawowanym, zimnym i materialistycznym człowiekiem się stajemy, zawsze jest możliwość przemiany. Przemiana Scrooge’a jest uniwersalnym symbolem nadziei, że dobro i miłość mogą przezwyciężyć każdą ludzką słabość. "Opowieść Wigilijna" przypomina nam o wartości życia rodzinnego, o potędze dobra i o tym, że najlepszą inwestycją, jaką możemy zrobić, jest inwestycja w relacje międzyludzkie pełne miłości i zrozumienia.