Opowiadanie o spotkaniu z wybranym bohaterem lektury 'Opowieść wigilijna': Wspólna przygoda, która uświadomiła, jak ważne są marzenia

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.01.2026 o 17:54

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 4.05.2025 o 11:37

Był zimowy wieczór, śnieg lekko skrzypiał pod moimi butami, a latarnie na ulicy mieniły się ciepłym, żółtym światłem. Wracając do domu z przyjaciółmi, nie mogłem przestać myśleć o książce, którą właśnie przeczytałem - "Opowieści wigilijnej" Charlesa Dickensa. Postać Ebenezera Scrooge'a, jego transformacja i przemiana duchowa, zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Tego dnia miałem dziwne przeczucie, że stanie się coś niezwykłego.

Gdy przekroczyłem próg swojego pokoju, poczułem nagły chłód, jakby ktoś drzwi zostawił otwarte na oścież. Zamykając je, odwróciłem się i ujrzałem postać starszego pana w staromodnym płaszczu z laską w ręku. Był to nikt inny jak Ebenezer Scrooge we własnej osobie! Serce zabiło mi mocniej, mieszając w sobie zaskoczenie, strach i ekscytację.

- Nie bój się, młody człowieku - rozpoczął Scrooge, uśmiechając się delikatnie. - Przyszedłem tylko, aby spędzić z tobą chwilę i podzielić się pewną nauką, którą przyszło mi zdobyć. Zrozumiałem, jak ważne są marzenia i pasje, które nadają naszemu życiu sens.

W jego głosie było coś kojącego, co szybko rozwiało moje początkowe obawy. Rozmowa z nim stała się czymś naturalnym. Opowiedziałem mu o swoich własnych marzeniach i planach na przyszłość, które często odkładam na później, tłumacząc się brakiem czasu czy odpowiednich okoliczności.

Scrooge pokiwał głową ze zrozumieniem. - Wiesz, kiedyś byłem bardzo podobny, choć kierowały mną inne motywy - powiedział. - Moim celem było bogactwo, jednak prawdziwej radości nie dawało mi to wcale. Kluczowym krokiem było zrozumienie, że najważniejsze w życiu nie są pieniądze, lecz bliskość z ludźmi i realizacja własnych pasji.

Zaintrygowany, zaproponowałem, abyśmy udali się na spacer po parku, który o tej porze roku wyglądał jak z bajki. Śnieg błyszczał niczym miliony diamentów, a drzewa były przybrane w białe szaty. Spacerując ścieżkami, Scrooge opowiadał mi o swoim życiu po przemianie. Jak nauczył się cieszyć drobiazgami, jak wspierał potrzebujących i jak ogromną radość dawało mu oglądanie uśmiechów na twarzach innych ludzi.

Jednocześnie co jakiś czas przystawał, podziwiając otaczającą nas naturę. Nagle zatrzymał się, a jego oczy skierowały się ku niebu. - Spójrz, jak pięknie te gwiazdy lśnią - powiedział z zachwytem. - Każda z nich to jak nasze marzenie. Czasem wydają się tak odległe i nieosiągalne, ale to właśnie one kierują naszym życiem i dają nadzieję.

To, co powiedział, poruszyło mnie głęboko. Zdałem sobie sprawę, że pomimo codziennych trudności, istotne jest, aby nigdy nie rezygnować z marzeń. Wróciliśmy do mojego domu, a ja poczułem w sercu dziwną lekkość i determinację, by podążać za tym, co naprawdę kocham.

- Pamiętaj, młody przyjacielu - odparł Scrooge na pożegnanie - marzenia są naszą siłą. To one czynią nas ludźmi pełnymi nadziei i życia. Dbaj o nie i pielęgnuj, a zobaczysz, jak potężną mogą być mocą.

Mrugnął do mnie porozumiewawczo, po czym jakby rozpłynął się w powietrzu. Zostałem sam, ale wiedziałem, że to spotkanie na zawsze zmieniło moje podejście do życia. Było jak iskra, która rozpaliła we mnie nowy zapał i wiarę w to, że marzenia naprawdę się spełniają, jeśli tylko odważymy się je realizować.

Tego wieczoru, zasypiając, spojrzałem jeszcze raz na gwiazdy za oknem i przypomniałem sobie słowa Scrooge'a. W głębi serca wiedziałem, że był to dopiero początek mojej własnej, niezwykłej przygody.