Kolejna część przygód Harry’ego Pottera

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 14:09

Harry Potter i zegar bez wskazówek

Wpadła przez uchylone okno kuchni, otrzepała skrzydła nad jajecznicą Harry’ego i rozłożyła się na stole.

Na kartce widniało jedno zdanie:

*Za godzinę ktoś ukradnie wczoraj.*

— Ginny? — zawołał Harry.

— Jeśli to kolejna reklama zabezpieczeń przed chochlikami, wyrzuć ją.

Harry odwrócił kartkę. Z drugiej strony ktoś narysował niewielkie drzwi i podpisał je:

*Departament Tajemnic. Sala, której nie ma.*

***

Czterdzieści minut później Harry stał w Ministerstwie Magii obok Rona i Hermiony.

— Sala, której nie ma — powtórzył Ron. — Świetnie. Czyli nawet nie możemy się spóźnić, bo nie istnieje miejsce spotkania.

Hermiona przyglądała się listowi.

— To nie atrament. Litery są wypalone w papierze, ale bez śladów działania ognia.

— Potrafisz je odczytać jeszcze inaczej? — zapytał Harry.

— Potrafię stwierdzić, że ktoś bardzo nie chciał zostawić podpisu.

Zeszli do Departamentu Tajemnic. W okrągłym pomieszczeniu drzwi obracały się powoli wokół nich. Harry pamiętał je aż za dobrze. Zatrzymał wzrok na jednych, potem odwrócił głowę.

W tej samej chwili ściana naprzeciwko zadrżała. Pojawiły się w niej wąskie, drewniane drzwi.

Nie miały klamki.

Za to ktoś pukał od środka.

— To chyba do nas — szepnął Ron.

Harry dotknął drewna.

Drzwi ustąpiły.

W niewielkiej komnacie stał zegar bez wskazówek. Pod jego tarczą siedział na podłodze młody mężczyzna w szacie pracownika Ministerstwa. Obejmował dłońmi głowę.

— Nie dotykajcie wahadła — powiedział. — Cokolwiek się stanie.

Hermiona uklękła obok niego.

— Jak się nazywasz?

Mężczyzna otworzył usta. Po chwili zaczął płakać.

— Jeszcze przed chwilą wiedziałem.

Harry spojrzał na zegar. Wahadło kołysało się nierówno. Przy każdym ruchu w szkle tarczy pojawiała się inna scena: zatłoczona ulica, pusta sypialnia, dziewczynka puszczająca czerwony latawiec.

Potem zobaczył Rona.

Jedenastoletniego, z brudnym nosem, siedzącego naprzeciwko niego w pociągu.

Obraz zamigotał i zniknął.

Harry cofnął się o krok.

— Ron… gdzie my się poznaliśmy?

Ron spojrzał na niego ze zdumieniem.

— W ekspresie. Ty kupiłeś chyba połowę wózka ze słodyczami.

Harry pamiętał pociąg. Pamiętał słodycze. Nie potrafił przypomnieć sobie chłopca siedzącego po drugiej stronie przedziału.

Hermiona wstała gwałtownie.

— To nie pokazuje przeszłości. To ją zabiera.

***

Na pulpicie obok zegara leżał otwarty notes. Pismo na ostatnich stronach stawało się coraz bardziej nierówne.

*Próba pierwsza: odzyskanie utraconego popołudnia.*

*Próba druga: wspomnienie wróciło, lecz zniknęło inne.*

Ostatni wpis zajmował całą stronę:

*Chciałem tylko usłyszeć jeszcze raz jej głos.*

— Kogo? — zapytał Harry, pokazując notes mężczyźnie.

Ten spojrzał na zapisane słowa z taką nadzieją, że Harry pożałował pytania.

— Nie wiem.

Zegar wydał niski dźwięk.

Na tarczy pojawiła się twarz rudej kobiety. Uśmiechała się do kogoś poza obrazem.

Harry poczuł, że różdżka drży mu w dłoni.

Jego matka poruszyła ustami.

Nie słyszał słów.

Zrobił krok w stronę wahadła.

— Harry — odezwała się Hermiona.

— Tylko chwilę.

Ron chwycił go za ramię.

— Właśnie to napisał ten człowiek.

Harry patrzył na twarz matki. Obraz był wyraźniejszy niż fotografie, które oglądał przez całe życie. Za moment miała odwrócić głowę. Za moment mogła spojrzeć prosto na niego.

Wtedy poczuł, że zapomina imię własnej córki.

Odskoczył od zegara.

— Jak to zatrzymać?

Hermiona gorączkowo przerzucała kartki.

— Trzeba odwrócić wahadło. Oddać wszystko, co zegar zdążył pokazać.

— A jeśli ktoś nie zechce oddać? — spytał Ron.

Zegar znów zadźwięczał. Na tarczy mignęła twarz Freda.

Ron pobladł.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Potem Ron podszedł do pulpitu i zamknął notes.

— Zróbmy to.

***

Hermiona wypowiedziała zaklęcie, a Harry i Ron skierowali różdżki na wahadło.

Mechanizm stawiał opór. Metal wygiął się z jękiem. Wokół nich rozległy się głosy: urwane rozmowy, śmiech, czyjeś wołanie z ogrodu.

Harry zacisnął zęby.

— Teraz!

Wahadło szarpnęło się w przeciwną stronę.

Zapadła cisza.

Harry przypomniał sobie chłopca w pociągu. Jego kanapki. Szczura. Ulgę, którą poczuł, gdy zrozumiał, że nie musi siedzieć sam.

Pod ścianą mężczyzna gwałtownie nabrał powietrza.

— Elian — wyszeptał. — Nazywam się Elian.

Hermiona opuściła różdżkę.

Na pustej tarczy zegara pojawiła się długa rysa.

***

Wieczorem Harry wrócił do domu później niż zwykle. Ginny siedziała w kuchni z kubkiem herbaty.

— Trudny dzień?

Zdjął płaszcz i usiadł obok niej.

— Tak.

Przez chwilę obracał w palcach znalezioną w kieszeni papierową sowę. Teraz była zwykłą, pogniecioną kartką.

— Wszystko w porządku? — zapytała Ginny.

Z piętra dobiegł tupot, a potem oburzony krzyk Lily, domagającej się zwrotu czegoś, co najwyraźniej ukradł jej brat.

Harry uśmiechnął się i ścisnął dłoń Ginny.

— Już tak.