Opowiadanie świąteczne z Ebenezerem Scrooge jako głównym bohaterem

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 10:53

Choinka w Havisham Manor

Śnieżnobiała pokrywa otulała uśpione wioski i miasteczka, gdy Ebenezer Scrooge przechadzał się uliczkami Londynu w wigilijny poranek. Zza okien domostw dobiegały dźwięki radości i śmiechu, które przenikały chłodne, zimowe powietrze. Od czasu swojej przemiany, Scrooge stał się człowiekiem ciepłym i hojnego serca. Jego twarz, niegdyś surowa i zaciśnięta w wiecznym grymasie, teraz promieniała łagodnością, zdobiła go krótka, siwa broda, a na nosie tkwiły okrągłe okulary. Scrooge był teraz stałym bywalcem wszelkich dobroczynnych działań i ulubieńcem całej społeczności.

Tego ranka Ebenezer miał przed sobą szczególną misję. Otrzymał zaproszenie do starej posiadłości Havisham Manor, gdzie miało się odbyć świąteczne spotkanie zorganizowane przez jego dawnego przyjaciela, pana Fermina, skromnego jubilera, który szerzył dobro swoimi dziełami.

Wyruszył z samego rana, bo droga do posiadłości wiodła przez ośnieżone pola i las, a Scrooge nie przepadał za pośpiechem. W kieszeni miał zapakowane drobne prezenty – małe, choć pełne serca, upominki dla nowych przyjaciół.

Gdy dotarł na miejsce, powitał go widok majestatycznej rezydencji otoczonej bujnymi ogrodami, w których śnieg skrzył się w promieniach słońca. Wnętrze Havisham Manor zdobiły niezwykle piękne dekoracje; wszędzie można było dostrzec świąteczne wieńce oraz girlandy z jarzębiny i sosnowych gałązek. Centralne miejsce w salonie zajmowała choinka, której ramiona uginały się pod ciężarem barwnych bombek, świecidełek i pachnących pierników przywiezionych z odległych krajów.

Atmosfera spotkania natychmiast pochłonęła Scrooge’a. Ludzie z radością wymieniali uściski, dzieci biegały wokół choinki, a zapach cynamonu i lukru unosił się w powietrzu, przypominając o nadchodzących dobrodziejstwach stołu.

Jednak to nie wyjątkowe dekoracje czy wykwintne potrawy sprawiły, że Scrooge poczuł się tutaj jak w domu. To ciepło i serdeczność gospodarzy oraz gości przypomniały mu o znaczeniu przyjaźni i miłości, wartościach, które tak długo ignorował w swojej wcześniejszej części życia.

Pan Fermin, starzejący się dżentelmen o pogodnym wyrazie twarzy i oczach pełnych dziarskiego blasku, przywitał Scrooge’a serdecznym uściskiem. „Ebenezer! W końcu jesteś! Nie spodziewałem się, że jeszcze kiedyś dane nam będzie wspólnie świętować Boże Narodzenie” – powiedział z radością.

Podczas spotkania goście opowiadali sobie historie związane z minionym rokiem, opływające zarówno w momenty radości, jak i smutku. Podczas jednej z takich rozmów Scrooge dostrzegł, jak bardzo zmieniły się jego priorytety. Już nie skupiał się na pracy, która była jego jedynym celem. Teraz najważniejsza była dla niego obecność ludzi, na których mu zależało.

W pewnym momencie do pokoju weszło kilku muzyków z skrzypcami i bębenkami. Zanosiło się na spontaniczną potańcówkę, a Ebenezer, który niegdyś unikał takich rozrywek, z zacytowaną zmianą przysiadł się i pozwolił, by muzyka uniosła go w taniec śmiechu i radości.

Wieczór z wolna zmierzał ku końcowi, a Scrooge zrozumiał, że to nie materialne dobra, lecz te duchowe są prawdziwym bogactwem, które chciałby kontynuować kolejne lata swego odmienionego życia.

Kiedy goście zaczęli się rozchodzić, Ebenezer poczuł, że choć jego podróż do Havisham Manor dobiegła końca, rozpoczęła się dla niego nowa droga, na której towarzyszyły mu miłość i empatia. To było najcenniejsze świąteczne przesłanie – że można otworzyć serce, każdy dzień traktować jak nowy początek, a codzienność celebrować jak najmilszą uroczystość.

Havisham Manor, z żywiołami natury u bram, oraz ludzie, którzy tam przyszli, stały się symbolem tego, czym mogą być Święta – czasem, kiedy przeszłość ustępuje miejsca nowemu początkowi życia w zgodzie ze sobą i innymi. Ebenezer, teraz promieniując aurą dobroci i radości, opuszczał posiadłość z przekonaniem, że tę nowo nabytą mądrość przeniesie na każdy kolejny dzień, wiecznie pamiętając o cudzie przemiany jego serca.