Czym Stanisław Wokulski mógłby Ci zaimponować, które z jego cech Cię drażnią?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 21.03.2024 o 13:23

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Stanisław Wokulski jest postacią, która od samego początku fascynuje swoją wielowymiarowością i wpisuje się w przeciwności losu jako bohater dwóch epok – zarówno romantycznej, jak i pozytywistycznej. To właśnie ta dualność jego osobowości nadaje głębi wydarzeniom opowiedzianym w powieści "Lalka" Bolesława Prusa i sprawia, że jego sylwetka jest tak charyzmatyczna.

Jedną z cech, którą bez wątpienia można podziwiać w postaci Wokulskiego, jest jego nieustanne dążenie do wiedzy oraz samodoskonalenia. Jest to bogato udokumentowane w powieści, przede wszystkim poprzez jego zdobycie nie tylko formalnego wykształcenia, ale również samouctwo, które pomaga mu w awansie społecznym. Jego pasja do nauki i zaangażowanie w rozwój technologiczny są imponujące. Wokulski nie tylko fascynuje się postępem technicznym, ale również wspiera innych w ich badaniach, co widać na przykładzie relacji z Geistem czy wsparcia, jakiego udziela Ochockiemu.

Postać Wokulskiego imponuje również poczuciem odpowiedzialności społecznej manifestującym się w działalności dobroczynnej. To on przecież wspiera finansowo Węgiełka, a także Wysockiego, demonstrując łagodną i pomocną naturę skłonną do działania na rzecz dobra wspólnego. Przedsiębiorczość Wokulskiego w sferze biznesowej, gdzie udaje mu się osiągnąć sukces handlowy czy inicjatywa tworzenia spółki, świadczą o jego niespotykanym talencie do prowadzenia interesów. W jego marzeniach o idealnym państwie, interesie dla Powiśla, możemy dostrzec jego wrażliwość społeczną oraz chęć wprowadzania konkretnych zmian na lepsze.

Natomiast druga strona medalu ukazuje również cechy, które budzą irytację. Wewnętrzne sprzeczności Wokulskiego stają się czasem trudne do zrozumienia - choćby decyzja o małżeństwie z wdową po Minclu, gdzie pragmatyzm zdaje się stawać ponad uczuciami. To kompromis, który trudno zaakceptować. Jego obsesja na punkcie Izabeli Łęckiej i zmiany charakteru wywołane tym uczuciem niekiedy przytłaczają i odbierają Wokulskiemu racjonalność oraz zdolność do samokrytyki. Oto człowiek, który w chaosie uczuć traci swój moralny kompas.

Ironiczna może wydać się też naiwność Wokulskiego w wiary, że może przekupić miłość, starając się za wszelką cenę zyskać uznanie arystokratycznych salonów. To właśnie te próżne starania nasycone są goryczą i pokazują dystans Wokulskiego od własnej klasy społecznej. Przykre jest patrzeć, jak bohater zaniedbuje inne wartościowe aspekty życia, takie jak możliwość szczęśliwego życia ze Stanisławą Stawską, dla chimerycznej pogoni za arystokratką.

W kontekście nieprzystosowania do realiów epoki, postawa Wokulskiego nosi znamiona romantycznego bohatera, który ostatecznie musi uznać upadek swoich ideałów. Jego romantyczne marzenia wpadają w konflikt z pragmatyzmem pozytywistycznego świata, co prowadzi do życiowego bankructwa.

Podsumowując, postać Wokulskiego to kalejdoskop cech budzących zarówno podziw, jak i irytację. Jego sylwetka jest znakomicie wyważona pomiędzy idealizmem a pragmatyzmem, a powieść Bolesława Prusa nadaje jej uniwersalny wymiar. To co w Wokulskim imponuje, to jego ciągła chęć samodoskonalenia i wrażliwość społeczna, jednak te same cechy w obliczu rzeczywistości stają się również źródłem rozczarowania i frustracji zarówno dla czytelnika, jak i dla samego bohatera. Wokulski jako bohater przełomu epok staje się zatem zarówno wzorem, jak i przestrogą, ukazującą wieczną potyczkę idealizmu z pragmatyzmem.