Od Baroku do Romantyzmu- opracowanie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.04.2024 o 9:17

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Epoki literackie od baroku do romantyzmu w polskiej literaturze, reprezentują różnorodność tematyczną i stylistyczną, jednak jednym z wątków, który przewija się przez różne okresy, jest problem pijaństwa. Analiza podejścia do tego tematu u dwóch wybitnych przedstawicieli swoich epok: Jana Kochanowskiego z renesansu i Ignacego Krasickiego z okresu Oświecenia, pokazuje, jak literatura odzwierciedla zmiany w społeczeństwie i jego wartościach.

Jan Kochanowski, żyjący w XVI wieku, w swoim dziele przedstawia sceny pijaństwa z życia codziennego. Jego utwory, będące odzwierciedleniem renesansowego humanizmu, koncentrowały się na człowieku i jego życiu, z jego radościami i problemami. Kochanowski w sposób ciepły i humorystyczny przedstawia sceny z życia, gdzie alkohol odgrywa rolę. Przykładem może być fragment wesela w poemacie "Pieśń świętojańska o Sobótce", gdzie pijaństwo jest przedstawione jako część ludowych zabaw i rytuałów. Autor nie moralizuje, a poprzez lekkość i humor, z jakim podchodzi do tematu, pozwala czytelnikowi na własną interpretację zachowań postaci. Tym samym, Kochanowski, będąc reprezentantem renesansu, pokazuje ludzi w naturalnych sytuacjach, nie oceniając ich zachowań, ale raczej prezentując ciekawy obraz wydarzeń.

W kontraście do Kochanowskiego, Ignacy Krasicki, żyjący w drugiej połowie XVIII wieku, przedstawia temat pijaństwa w sposób znacznie bardziej krytyczny. Ze swojej pozycji oświeceniowego moralisty i intelektualisty, Krasicki w satyrze "Pijaństwo" bezpośrednio potępia nadużywanie alkoholu i ukazuje jego negatywne konsekwencje dla jednostki i społeczeństwa. Jego podejście charakteryzuje się goryczą, ironią i silnym moralizm. Wskazując na degradację moralną i społeczną, do jakiej prowadzi nałóg alkoholowy, poeta oświeceniowy podkreśla racjonalne i krytyczne podejście do problemów społecznych, które było charakterystyczne dla epoki Oświecenia. Dzięki precyzyjnej diagnozie społecznej i ostrej krytyce, satyra Krasickiego stanowi silny kontrast do bardziej obyczajowego i humorystycznego podejścia Kochanowskiego.

Analizując te dwa różne podejścia, można zauważyć, jak epoka, w której żyli poeci, wpływała na ich spojrzenie na problem pijaństwa. Kochanowski, reprezentując renesans i jego humanistyczne ideały, skupia się na człowieku i naturalności jego zachowań, co pozwala mu przedstawić pijaństwo w mniej krytycznym świetle. Z kolei Krasicki, pisząc w dobie Oświecenia, okresu intensywnych zmian społecznych i kultu rozumu, przedstawia pijaństwo jako problem moralny i społeczny, który zdecydowanie należy potępiać.

Podsumowując, Jan Kochanowski i Ignacy Krasicki, choć żyli w znacznie różnych epokach i reprezentowali odmienne wartości, zajmowali się w swoich dziełach problemem pijaństwa. Obaj poeci, każdy na własny sposób, przedstawiali ten temat, co odzwierciedlało zarówno ich osobiste podejście, jak i dominujące wówczas w społeczeństwie tendencje. Przy tym Kochanowski, pozostając bliższy renesansowemu ideałowi człowieka, oferował widz bardziej obyczajowo-relaksacyjny ogląd tematu, podczas gdy Krasicki, będąc dzieckiem Oświecenia, zdecydowanie kładł nacisk na krytykę negatywnych zjawisk społecznych, ukazując destrukcyjne skutki pijaństwa. To zagadnienie ukazuje, jak literatura, będąc odzwierciedleniem swoich czasów, dostarcza cennych perspektyw na tematy uniwersalne, takie jak uzależnienie od alkoholu.