Podstawowe założenia epoki renesansu.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.03.2024 o 10:41

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Renesans, określany także jako Odrodzenie, to okres, w którym ludzie odwrócili się od średniowiecznej scholastyki i zwrócili ku światu antyku, czerpiąc z jego dorobku intelektualnego oraz estetycznego. Epoka ta przypadła na przełom XIV i XVII wieku i była dynamicznym etapem w historii kultury europejskiej, charakteryzującym się szczególnym rozwijaniem nauki, sztuki oraz literatury.

Humanizm, główny prąd intelektualny epoki, ugruntował antropocentryzm, czyli przekonanie o centralnej roli człowieka we wszechświecie. Nazwa "humanizm" wywodzi się z łacińskiego słowa "humanitas", oznaczającego ludzką naturę, kulturę, wykształcenie – cechy wyniesione z kultury antycznej, będącej dla humanistów ideałem. Swoje korzenie czerpie także z maksymy Terencjusza: "Człowiekiem jestem i nic co ludzkie nie jest mi obce", podkreślającej zainteresowanie indywidualnością oraz problemami ludzkimi.

Edukacja zyskała w renesansie nowy wymiar – uczenie się języków klasycznych, łaciny i greki, oraz studiowanie antycznych filozofów i poetów stało się fundamentem dla rozwoju intelektualnego ówczesnych myślicieli. Uniwersytety, takie jak Boloński, Padewski, Uniwersytet Jagielloński w Krakowie stały się kolebkami myśli humanistycznej, a wybitni myśliciele tacy jak Erazm z Rotterdamu czy nasz rodzimy Jan Kochanowski mieli ogromny wpływ na rozwój tej idei.

Filozofia epoki często czerpała zarówno ze stoicyzmu jak i epikureizmu, proponując eklektyczny obraz świata, w którym warto żyć zgodnie z naturą oraz dążyć do wewnętrznego spokoju. Irenizm, dążenie do pokoju i harmonii, było kontrastem dla rozruchów religijnych i społecznych współczesnych Europie. Panteizm, czyli przekonanie o boskim charakterze natury, skłaniał ludzi renesansu do poszukiwania harmonii między człowiekiem a światem.

Pojawienie się wątpliwości i problemów w życiu społecznym owocowało w twórczych dokonaniach o wymiarze uniwersalnym, a postawa "carpe diem", czerpana z poezji Horacego, zachęcała do cieszenia się chwilą i życiem.

Reformacja, drugi istotny prąd umysłowy epoki, wniosła znaczące zmiany w sferze społeczno-religijnej. Marcin Luter, poprzez swoje tezy o odpustach, postawił pod znakiem zapytania niektóre dogmaty kościelne, w efekcie czego doszło do rozłamu w kościele katolickim. Rozłam ten przyniósł ze sobą nie tylko konsekwencje religijne, ale również polityczne i społeczne, którym próbowano zaradzić na Soborze Trydenckim.

Polska tego czasu dawała przykład tolerancji religijnej, stając się domem dla różnych wyznań, takich jak luteranizm czy kalwinizm, które mimo podobieństw miały kluczowe różnice.

Podsumowując, zarówno humanizm jak i reformacja odegrały znaczącą rolę w kształtowaniu europejskich wartości. Dziedzictwo epoki renesansu jest nadal obecne w naszym współczesnym społeczeństwie, między innymi w sposobie postrzegania edukacji, filozofii oraz postaw religijnych.

Odrodzenie pojawiło się w czasach rozkwitu odkryć geograficznych i naukowych wynalazków, co jeszcze bardziej ugruntowało humanistyczne przekonania o możliwościach ludzkiego intelektu i jego twórczych aspiracjach. Dzieła sztuki tej epoki, np. Davida Michel Angelo czy "Szkoła Ateńska" Rafaela, stały się przykładami tych idei, przyczyniając się do kształtowania późniejszej myśli i kultury europejskiej.