„Powieść jest jak zwierciadło, które przechadza się po gościńcu”- W jaki sposób można sądzić, że powieść Honoriusza Balzaka zatytułowana „Ojciec Goriot” spełnia to stendhalowskie założenie?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.04.2024 o 9:04

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Realizm literacki to prąd, który zrodził się w XIX wieku, jako reakcja na dominujący wcześniej romantyzm. Jego esencja polega na wiernym odwzorowaniu rzeczywistości, unikaniu idealizacji i skupieniu na konkretnym, często szarym i trudnym życiu codziennym. Honoriusz Balzak, jako jedna z kluczowych postaci tego kierunku, zaprezentował w swojej twórczości kompleksowy obraz społeczeństwa swoich czasów. Jego powieść „Ojciec Goriot” jest uznawana za jedno z najważniejszych dzieł realizmu literackiego. Przytaczając założenie Stendhala, że „powieść jest jak zwierciadło, które przechadza się po gościńcu”, widać, że „Ojciec Goriot” jest tego idealnym przykładem.

Honoriusz Balzak żył i tworzył w okresie po rewolucji francuskiej, gdzie zmiany społeczne i polityczne mocno wpłynęły na struktury społeczeństwa. Jego dzieła, w szczególności „Ojciec Goriot”, ukazują głębię i skomplikowanie relacji międzyludzkich oraz społeczeństwa. Realizm Balzaka polegał na przedstawieniu życia takim, jakim jest – z jego brudem, niesprawiedliwością i nierównościami. W przeciwieństwie do romantyzmu, Balzak nie gloryfikował bohaterów, nie tworzył idealistycznych postaci ani nie uciekał w świat marzeń.

Pensjonat pani Vauquer w "Ojcu Goriot" to miejsce, które można uznać za mikrokosmos całego społeczeństwa. Postacie, które się tam znajdują, odzwierciedlają różnorodność ludzkich charakterów i sytuacji życiowych. Eugeniusz Rastignac jest przykładem młodego człowieka, którego wzloty i upadki, ambicje oraz moralne dylematy, stają się lustrem ogólnych dążności i problemów młodej generacji wchodzącej w dorosłość w tamtych czasach. Z kolei postać ojca Goriot, który poświęca wszystko dla córek, które w zamian odwracają się od niego, ukazuje tragiczne skutki egoizmu i materializmu.

Vautrin, z kolei, prezentuje bardziej mroczną i cyniczną stronę społeczeństwa – przekonanie, że sukces można osiągnąć tylko dzięki manipulacji i wykorzystywaniu innych. Jego filozofia życia, choć przerażająca w swojej szczerości, odzwierciedla aspekty realiów społecznych, z którymi musieli mierzyć się ludzie tamtych czasów.

Balzak w "Ojcu Goriot" nie tylko przedstawia różne warstwy społeczeństwa – od arystokracji po biedotę – ale też ukazuje, jak te różne środowiska przenikają się i oddziałują na siebie. Pokazuje, że marzenia o wzroście społecznym, choć powszechne, często kończą się na złamanych sercach i porażkach, nie zapewniając szczęśliwego zakończenia.

Realizm Balzaka przejawia się również w jego stylu narracji. Posługuje się on trzecioosobową narracją wszechwiedzącą, wchodząc w umysły swoich postaci, by lepiej ukazać ich motywacje i uczucia. Język, którego używa, bogaty jest w szczegóły, które przybliżają czytelnika do realiów epoki – od opisów wnętrz po sposoby zachowania.

Paryż w powieści "Ojciec Goriot" jest nie tylko tłem dla wydarzeń, ale również centralnym punktem, wokół którego koncentruje się akcja. Miasto to przedstawione jest jako miejsce pełne kontrastów, symbol zmian społecznych, które dokonały się we Francji w XIX wieku.

Podsumowując, „Ojciec Goriot” Honoriusza Balzaka spełnia stendhalowskie założenie o powieści jako zwierciadle przechadzającym się po gościńcu, prezentując wnikliwe, wielowymiarowe studium społeczeństwa tamtej epoki. Poprzez złożoność postaci, realistyczną narrację i szczegółowy opis Paryża, Balzak nie tylko ukazał społeczeństwo swoich czasów, ale również przyczynił się do rozwoju realizmu literackiego, zostawiając po sobie cenne dziedzictwo, które wciąż fascynuje czytelników na całym świecie.