Sprzeciwiam się oskarżeniu Eugeniusza Rastignaca o złamaniu moralnych zasad

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 22.04.2024 o 9:14

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 22.04.2024 o 8:12

Eugeniusz de Rastignac to postać, którą Honoriusz Balzac wykreował w swojej powieści „Ojciec Goriot”. Jest to młody ambitny student prawa, który przybywa do Paryża z prowincji. Stawiając pierwsze kroki w wielkim mieście, jego głównym celem staje się zdobycie sukcesu i pozycji społecznej. Rastignac, chociaż wydaje się, że podąża ścieżką kompromisów moralnych, wciąż jest postacią, której nie można jednoznacznie oskarżyć o złamanie zasad moralnych. W rzeczywistości wydaje się on raczej ofiarą zdemoralizowanego społeczeństwa paryskiego, które stawia przed nim trudne wybory.

Zanim przeprowadzi się do Paryża, Eugeniusz to młodzieniec pełen ideałów i marzeń. W stolicy jednak szybko uświadamia sobie, że w rzeczywistości społecznej panują zgoła inne reguły, które rządzą postępowaniami ludzi w wyższych sferach. Spotkanie i rozmowy z panią de Beauséant odsłaniają przed nim mechanizmy rządzące arystokratycznym światem, gdzie często za sukces trzeba płacić utratą swoich moralnych zasad. Eugeniusz staje przed wyborem: zachować ideały i żyć w ubóstwie, czy zaakceptować reguły gry i dążyć do celu kosztem kompromisów.

Mimo pokus, które stawia przed nim Vautrin, zwłaszcza propozycja zyskownego, ale nielegalnego przedsięwzięcia, które miałoby zapewnić mu szybką fortunę, Eugeniusz ostatecznie odmawia uczestnictwa w zbrodni. Jest to zdecydowane świadectwo jego zachowania moralności, w sytuacji gdzie zachęta do przestępstwa była niezwykle silna.

Eugeniusz decyduje się pożyczyć pieniądze na grę w karty, co jest ryzykownym posunięciem, lecz nie przekracza granic moralności. Jest to oznaka desperacji dla osiągnięcia celu, ale nie definiująca go jako niemoralnego człowieka.

Osobne zagadnienie stanowi jego związek z Delfiną de Nucingen. Relacja ta jest skomplikowana, gdyż niewątpliwie Delfina manipuluje Eugeniuszem. Jednakże z jego strony można zaobserwować ambicję połączoną z uczuciem, co sprawia, że nie jest to jednoznaczna gra o pieniądze czy status. Eugeniusz, mimo korzystania z zasobów Delfiny, rzeczywiście troszczy się o nią i stara się nie być jedynie oportunistą.

Jego relacja z ojcem Goriotem pokazuje Eugeniusza z innej strony. Staruszek, chociaż jest wyśmiewany przez innych lokatorów pensjonatu, zyskuje sympatię i opiekę ze strony Rastignaca. Opieka, jaką Eugeniusz wykazuje wobec starszego mężczyzny, którego własne córki wykorzystują, to dowód na to, że wciąż posiada on moralność i empatię.

Podsumowując, obrona Rastignaca przed zarzutami o złamanie zasad moralnych opiera się na rozważeniu jego postępowania w kontekście wpływu otoczenia, w jakim przyszło mu podejmować decyzje. Dostosowanie się do reguł, które rządzą społeczeństwem, nie zawsze jest wyrazem niemoralności, a raczej próbą przetrwania w świecie, gdzie ideały łatwo mogą zostać zdeptane. Nie można więc jednoznacznie oskarżać Eugeniusza de Rastignaca o złamanie zasad moralnych, bez zrozumienia kontekstu społecznego, w którym działał.

Dyskusja nad etyką i zachowaniami Eugeniusza de Rastignaca powinna być prowadzona z uwzględnieniem zarówno jego indywidualnych wyborów, jak i presji otoczenia, co pozwala na głębsze zrozumienie jego postać i wybranej przez niego drogi życiowej. Nie można karać człowieka za próbę odnalezienia drogi między własnymi pragnieniami a rządzącą rzeczywistością moralnością, w której nie wszystko jest czarno-białe.