T. Borowski” Opowiadania” i Z. Nałkowska „ Medaliony”- porównaj spojrzenia pisarzy na tragizm ludzkich losów w czasie drugiej wojny światowej.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 13.05.2024 o 15:38

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 12.05.2024 o 6:30

Zofia Nałkowska i Tadeusz Borowski to dwaj autorzy znacząco zaznaczeni przez doświadczenia II wojny światowej, którzy w swojej twórczości podejmowali trud zadania przedstawienia skomplikowanej i bolesnej prawdy o ludzkich losach w tym okresie. Nałkowska w swoich "Medalionach", a Borowski w "Opowiadaniach" obnażają zbrodnie wojenne oraz ich wpływ na psychikę i moralność jednostek, jednak robią to na różne sposoby.

Nałkowska, będąc członkiem specjalnej komisji badającej zbrodnie hitlerowskie, miała bezpośredni dostęp do świadectw i dokumentów, które stały się podstawą do napisania "Medalionów". Prace te mają charakter reporterski i obiektywny, co pozwala autorce na utrzymanie emocjonalnego dystansu, choć narracja pełna jest wstrząsających, brutalnych opisów. Centralnym motywem dzieła jest przekonanie, że "Ludzie ludziom zgotowali ten los". W opowiadaniu "Professor Spanner" Nałkowska przedstawia fabrykę śmierci, w której człowiek zostaje zredukowany do roli surowca. "Dno" ujawnia nieludzkie warunki życia w więzieniach i obozach, podczas gdy "Przy torze kolejowym" bada moralną odpowiedzialność zarówno katorżników, jak i ofiar.

Z kolei Borowski, który doświadczył obozów koncentracyjnych jako więzień, wplata swoje osobiste przeżycia w narrację "Opowiadań". Używa pierwszoosobowej perspektywy swojego alter ego, Tadka, aby przekazać bezpośredniość i surowość obozowego życia. W "Pożegnaniu z Marią" opisuje tragiczny los warszawiaków pod okupacją, "Na Harmenzach" zgłębia złożoność życia obozowego i hierarchiach między więźniami, a "Proszę państwa do gazu" bezpośrednio konfrontuje czytelnika z mechanizmami zagłady. W przeciwieństwie do Nałkowskiej, Borowski jest zdecydowanie bardziej osobiście zaangażowany w swoje opowieści, co czyni jego obraz wojny jeszcze bardziej bezpośrednim i poruszającym.

Analizując podejścia obu autorów, widzimy różnice w ich narracyjnych technikach. Emocjonalne zaangażowanie Borowskiego, dokumentujące obozową codzienność w pierwszej osobie, staje w opozycji do obiektywizującego, choć również gorzkiego stylu Nałkowskiej. Różnie również obu autorów przedstawiają ofiary i oprawców, zacierając tradycyjne granice między dobrem a złem, sprawcą a ofiarą, co jeszcze bardziej komplikuje moralny obraz wojny.

Oba dzieła, choć różniące się formą i perspektywą, stanowią cenne źródło refleksji nad ludzką kondycją w ekstremalnych warunkach. "Medaliony" i "Opowiadania" to nie tylko literackie świadectwa historii, ale też głęboko humanistyczne studia nad naturą zła i moralnością w kryzysie. Warto je czytać i analizować, by zrozumieć nie tylko specyfikę doświadczeń wojennych, ale również uniwersalne pytania o ludzką naturę.

Podsumowując, zarówno "Medaliony" Zofii Nałkowskiej, jak i "Opowiadania" Tadeusza Borowskiego dostarczają wielowymiarowych odpowiedzi na pytanie o ludzką naturę i moralność podczas wojny. Ich twórczość, pełna bólu, tragizmu, ale i literackiej maestrii, pozostaje niezastąpiona w próbach zrozumienia przeszłości oraz jej wpływu na współczesne postrzeganie historii i etyki.