Od bierności do buntu - postawy człowieka wobec problemów rzeczywistości, w której żyje. W pracy odwołaj się do: Dziadów cz.III Adama Mickiewicza i wybranego kontekstu

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.11.2023 o 19:41

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 15.11.2023 o 16:17

Człowiek jest istotą zdolną do refleksji i podejmowania decyzji. W życiu każdego człowieka pojawiają się problemy, które wymagają od nas reakcji. Postawy, jakie przyjmujemy wobec tych problemów, są zależne od naszej osobowości, charakteru, ale również od kontekstu, w jakim się znajdujemy. W literaturze często spotykamy się z przedstawieniem różnych postaw człowieka wobec problemów, tak jak ma to miejsce w "Dziadach cz.III" Adama Mickiewicza.

Druga część "Dziadów", symboliczny opis odprawiania rytuału Dziadów, może być interpretowany jako wyraz bierności i pasywności. Duchy nawiedzające kaplicę wyrażają cierpienie i beznadzieję, nie potrafią jednak przerwać ciągłości swego cierpienia. Są w jakimś stopniu uwięzione w swoich losach, niezdolne do wykroczenia poza granice narzucone przez swoją przeszłość i błędy. Przepełnione smutkiem i żalem dusze ukazują rozpacz i bezsilność wobec przeżytych nieszczęść, ale nie wskazują drogi przemiany.

Trzecia część, najczęściej kojarzona z brylującą rolą Konrada, jest z kolei dramatycznym krzykiem buntu i zmagania się z niesprawiedliwością świata. Scena Wielkiej Improwizacji prezentuje Konrada – poetę i więźnia – który oskarża Boga o krzywdę ludzi i samozwańczo próbuje przejąć role Stwórcy. Wykrzykuje swoje zawiedzione nadzieje i bunt wobec porządku, który odbiera ludziom wolność i sprawiedliwość. W tym fragmencie bezsilność ustępuje miejsca gniewowi i aktywnej rebelii, mimo że Konrad ostatecznie doznaje klęski. Postawa postaci ewoluuje od bierności widocznej w aktach wcześniejszych ku czynnej konfrontacji z podręcznikowym porządkiem rzeczy.

W aktach Wielkiej Improwizacji i Widzenia księdza Piotra pojawia się jednak wizja zbuntowanego narodu, gotowego powstać przeciwko uciskowi zewnętrznych sił. Ksiądz Piotr w swym widzeniu dostrzega naród, który zbiera się do walki, do czynu zdecydowanego. Widzenie to jest zapowiedzią przemian, jaką wolność zyska poprzez ofiarność oraz współdziałanie.

Czwarta część ukazuje scenę sądu nad zdrajcą Piotrem Wysockim. W tej części dramatu bunt nabiera konkretnych rysów – to już nie tylko bunt poetyczny, ale bunt skierowany przeciw zewnętrznym opresorom. Wysocki zostaje poddany osądowi za swoją decyzję o sprzeciwie i uczestnictwie w powstaniu. Postać ta symbolizuje zmianę na płaszczyźnie społecznej – od postaw biernych, poprzez wewnętrzny bunt, do zdecydowanego działania zmierzającego do rzeczywistej zmiany politycznej.

Obecność problemów towarzyszy człowiekowi przez całe życie i jest nieodłącznym elementem naszej egzystencji. Jedni podejmują decyzję o bierności, inni decydują się na bunt. Wnioskując, postawa człowieka wobec problemów jest różnorodna i zależy od wielu czynników. Niektórzy wybierają bierność, inni decydują się na bunt, jak to pokazuje Mickiewicz w "Dziadach cz.III". Postawa buntu może wynikać z wewnętrznej potrzeby zmiany i poprawy, ale też z reakcji na niesprawiedliwość i trudności, jakie niesie ze sobą rzeczywistość. Jednakże bez odpowiedniego kontekstu, postawa buntu może być trudna do zrealizowania lub nawet niemożliwa. To wszystko składniki charakteryzujące człowieka, który musi stawić czoła różnym problemom rzeczywistości w której żyje.