Najgorszym grzechem wobec bliźniego nie jest nienawiść, tylko obojętność, bo jest nieludzka" - ustosunkuj się do tej wypowiedzi odnosząc się do przykładów literackich

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 19.05.2024 o 7:28

Obojętność jako najgorszy grzech wobec bliźniego na podstawie literatury

Przede wszystkim, znieczulica społeczna to stan, w którym ludzie omijają wzrokiem krzywdę drugiego człowieka, udając, że jej nie ma i unikając konfrontacji. W literaturze jednym z obrazów społecznej obojętności jest przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, gdzie ranny człowiek leży na drodze, a mijają go kolejno kapłan i Lewita, obaj ignorując jego cierpienie. Dopiero Samarytanin, człowiek obcy, zatrzymuje się, aby mu pomóc. Przypowieść ta ilustruje, że obojętność wobec bliźniego jest postawą nieludzką, a prawdziwą wartością jest niesienie pomocy bez względu na okoliczności.

Nienawiść, mimo że jest destrukcyjna, prowokuje do działania, co może prowadzić nawet do zmian, podczas gdy obojętność jest bierna i nieprzyjazna. Nienawiść wywołuje emocje, które zmuszają do konfrontacji, a ta może prowadzić do wyjaśnienia sytuacji, negocjacji czy innych rozwiązań. Z kolei obojętność sprawia, że krzywda drugiego człowieka pozostaje niezauważona i nierozwiązana, co może prowadzić do jeszcze większych konsekwencji.

W utworze Gustawa Herlinga-Grudzińskiego "Wieża", trędowaty wygnaniec jest symbolem odtrącenia społecznego. Trędowaty, który cierpi zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie, zostaje pozbawiony pomocy nie przez nienawiść, ale przez obojętność otoczenia. Społeczeństwo nie podejmuje żadnych działań, aby mu pomóc, co w rezultacie pogłębia jego izolację. To brak reakcji i obojętność czynią jego cierpienie jeszcze bardziej dotkliwym.

Również w pasjonującej powieści Paolo Coelho "Pielgrzym", postać Ignatia jest początkowo obojętna na otaczający go świat, ponieważ skoncentrowany jest wyłącznie na swoim egoizmie. Dopiero w trakcie pielgrzymki, kiedy zaczyna dostrzegać innych ludzi i ich potrzeby, przekracza granice obojętności i dojrzewa emocjonalnie. Obojętność była dla niego ciężarem, który musiał porzucić, aby stać się bardziej ludzkim i wrażliwym na innych.

Albert Camus w "Dżumie" wprowadza postać Cottarda, który wobec tragedii mieszkańców Oranu pozostaje obojętny, wręcz czerpiąc korzyści z panującego chaosu i tragedii. Cottard symbolizuje skrajne wycofanie emocjonalne i obojętność, które w rzeczywistości czynią go bardziej nieludzkim niż sam wirus dżumy. Jego postawa pokazuje, jak destrukcyjny wpływ na społeczeństwo może mieć obojętność.

Literatura obozowa, w tym prace Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, Tadeusza Borowskiego i Zofii Nałkowskiej, daje przerażający obraz obojętności hitlerowskich oprawców wobec ofiar obozów zagłady. Ta skrajna obojętność na cierpienia ofiar odzwierciedla dehumanizację człowieka i pokazuje, jak bardzo nieludzka może być postawa obojętności. Oprawcy nie tylko wykonywali brutalne rozkazy, ale przede wszystkim ignorowali ludzkie cierpienie, co ukazuje triumf znieczulicy nad człowieczeństwem.

Psychologicznie, źródłem obojętności może być lęk, brak odwagi czy wygodnictwo. Jest to postawa egoistyczna, która zarzuca ignorowanie problemów innych ludzi, wskazując na brak odpowiedzialności za drugiego człowieka. Obojętność prowadzi do degeneracji społecznej, gdzie jednostki przestają czuć potrzebę troszczenia się o innych, co w dłuższej perspektywie może prowadzić do rozpadu społecznych więzi.

Ostatecznie obojętność jest grzechem większym niż nienawiść, ponieważ brak reakcji i niewrażliwość na krzywdę drugiego człowieka są nieludzkie. Walczmy z obojętnością w naszym życiu, dbając o wrażliwość i odpowiedzialność za drugiego człowieka. W literaturze tematyka ta podkreśla, że obojętność jest problemem ponadczasowym i trudno wyplenić ją z ludzkiej natury. Niech naszą drogą będą wartości humanitarne i moralne, które przypominają o konieczności niesienia pomocy bliźnim w potrzebie.