Interpretacja utworu Cypriana Kamila Norwida pt. „Fortepian Szopena”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 23.05.2024 o 7:23

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 23.05.2024 o 7:15

Poezja Cypriana Kamila Norwida jest wielowymiarowa i głęboko interpretacyjna, wymagając od czytelnika odczytania na różnych poziomach znaczeń. Jego utwory, często trudne i skomplikowane, łączą w sobie elementy symboliczne, filozoficzne i metaforyczne, tworząc bogaty w treść i formę krajobraz literacki. Jednym z takich dzieł jest „Fortepian Szopena”, wiersz dedykowany wybitnemu kompozytorowi Fryderykowi Szopenowi. Osobiste relacje Norwida z Szopenem dodatkowo pogłębiają ten utwór, nadając mu szczególnie emocjonalny wymiar.

Norwid w „Fortepianie Szopena” oddaje hołd Szopenowi, opisując jego geniusz i niezwykłość jego twórczości. W pierwszych trzech częściach utworu poeta skupił się na sylwetce Fryderyka Szopena, szczególnie na ostatnich dniach jego życia. Norwid z szacunkiem i pietyzmem opisuje Szopena, ukazując symbolikę cierpienia poprzez bladość rąk pianisty, którymi dotykał białych klawiszy fortepianu. Ta bladość rąk zestawiona z klawiszami fortepianu staje się silnym symbolem, ilustrując tragiczną kruchość artysty i jego sztuki.

W dalszej części wiersza Norwid wprowadza porównania mitologiczne, zestawiając Szopena z Orfeuszem – bohaterem, który wzrusza przyrodę i bogów swoją muzyką. Kolejnym porównaniem jest Pigmalion – postać, która tchnęła życie w swój kamienny posąg. Norwid poprzez te metafory prezentuje Szopena jako postać mityczną i herosa, którego muzyka posiada ponadczasową moc wzruszania i ożywiania.

Norwid rozszerza tematykę wiersza, mówiąc o twórczości Szopena jako symbolu doskonałości. Kompozycje Szopena, idealnie harmonijne i pełne odniesień do antycznych wzorów, są przedstawione jako nieśmiertelne i wiecznie piękne. Norwid reflektuje również nad miejscem sztuki w świecie, podkreślając doskonałość muzyki jako pierwiastek boski. Połączenie klasycznego piękna z elementami polskimi w muzyce Szopena wyraża tęsknotę za Polską Piastowską, co dodatkowo wzmacnia emocjonalny wydźwięk utworu.

Życie Szopena, przerwane w młodym wieku, zaledwie 39 lat, to kolejny tragiczny element wiersza. Poeta żałuje utraty artysty, który jeszcze mógł stworzyć wiele wspaniałych dzieł. Ostatnie partie utworu, obejmujące części VII-X, są pełne refleksji nad trwałością sztuki. Norwid wyraża smutek nad bezmyślnością pokoleń, które często niszczą to, co wartościowe. Wspomina innych wybitnych twórców, takich jak Fidiasz, Ajschylos czy król Dawid, pokazując historię wielkich dzieł niszczonych lub niecenionych przez ludzi.

Opozycja Pełni i Braku, przedstawiona przez Norwida, pokazuje rzeczywistość jako Brak i sztukę jako symbol Pełni. Konflikt tych dwóch sił prowadzi do zniszczeń, co znajduje swoje apogeum w scenie zniszczenia fortepianu Szopena. Scena ta to dramatyczny obraz profanacji, gdzie motłoch na placu Starego Miasta w Warszawie niszczy wartościowy instrument. Ta scena jest ujęta w sposób metaforyczny: obserwowany z góry „lot ptaka” symbolizuje obiektywną ocenę destrukcji, a słowa „ideał sięgnął bruku” wskazują na moment, w którym doskonałość sztuki spotyka się z brutalną rzeczywistością.

Na zakończenie, Norwid zestawia motywy destrukcji i odnowy. Zniszczenie fortepianu to symbol bezmyślności ludzi, którzy nie potrafią docenić sztuki. Jednak muzyka Szopena przetrwała, symbolizując nieśmiertelność sztuki. Optymiczne zakończenie wiersza, wyrażone słowami „Ciesz się późny wnuku!”, jest wyrazem nadziei, że przyszłe pokolenia będą potrafiły docenić i szanować dziedzictwo Fryderyka Szopena.

„Fortepian Szopena” to głęboko emocjonalny i intelektualny utwór, który oddaje hołd wielkiemu kompozytorowi. W połączeniu ze złożoną symboliką oraz refleksjami nad miejscem sztuki w świecie, wiersz Norwida staje się jednym z najważniejszych dzieł literatury romantycznej, wciąż inspirującym i poruszającym czytelników.