Jak przeszłość kształtuje relacje między inteligencją a chłopami w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego. Zrealizuj temat na podstawie sceny 30 aktu I i całego utworu.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 23.05.2024 o 8:22

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 23.05.2024 o 8:11

„Wesele” Stanisława Wyspiańskiego to jedno z najważniejszych dzieł polskiej literatury, poruszające problemy narodowe na początku XX wieku. Utwór inspirowany jest prawdziwymi wydarzeniami – weselem poety Lucjana Rydla z chłopką Jadwigą Mikołajczykówną, które miało miejsce w 1900 roku w chacie Tetmajerów w Bronowicach. Dramat ten nie tylko prezentuje nam panoramę społeczeństwa polskiego, lecz także analizuje napięcia i relacje między poszczególnymi grupami społecznymi – zwłaszcza inteligencją i chłopami.

W „Weselu” zetknięcie się dwóch światów – inteligencji i chłopstwa – jest szeroko ukazane. Jest to symboliczne przedstawienie całego społeczeństwa polskiego, w którym różnorodne klasy społeczne starają się nawzajem zrozumieć i nawiązać ze sobą relacje. Kontrast między warstwami uwidacznia przeszłość obarczoną traumą historyczną, napięciem i nieufnością.

Dramat Wyspiańskiego w dużej mierze oddaje prawdziwą atmosferę tamtych czasów, gdzie zjawisko chłopomanii było wyjątkowo popularne. Inteligencja, zafascynowana prostotą i naturalnością życia wiejskiego, zaczęła wchodzić w bliższe relacje z chłopami, co często prowadziło do mezaliansów. Termin ten odnosi się do małżeństw ludzi z różnych klas społecznych, co w tamtych czasach budziło niemałe kontrowersje. Wesele Lucjana Rydla i Jadwigi Mikołajczykówny jest idealnym przykładem tego zjawiska.

Scena w której Pan Młody i Gospodarz rozmawiają w kontekście kłótni Żyda z Czepcem, jest kluczowym momentem, w którym można dostrzec echa przeszłości wpływające na relacje między dwiema warstwami. Zachowanie chłopów, ich temperament i zapalczywość przypominają o Rabacji chłopskiej z 1846 roku – krwawym buncie chłopstwa przeciwko szlachcie. To wydarzenie wywarło trwały wpływ na wzajemne postrzeganie się inteligencji i chłopów. Mimo że od tamtego czasu minęło wiele lat, ślady tych historii wciąż są obecne w świadomości obu grup.

Wpływ Rabacji chłopskiej na relacje między tymi warstwami jest ogromny. Dla inteligencji wspomnienie o tych wydarzeniach budzi negatywne uczucia, co skutkuje pewnym dystansem wobec chłopstwa, mimo fascynacji ludowością. Chłopomania, obecna w „Weselu”, ma często charakter powierzchowny i efemeryczny. Pan Młody, będący pierwowzorem Lucjana Rydla, przejawia fascynację osobistym szczęściem i powierzchownym urokiem życia wiejskiego, nie dostrzegając jego rzeczywistych wyzwań. Rydel, zakochany w idei beztroskiej wsi, idealizuje wiejskie życie, co jest sprzeczne z rzeczywistością, pełną ciężkiej pracy i codziennych trudności.

Z kolei Gospodarz, wzorowany na Włodzimierzu Tetmajerze, również jest artystą zakochanym w wsi, choć także nie całkiem wolnym od idealizacji. Jego podejście jest jednak bardziej autentyczne, wynikające z prawdziwego zainteresowania życiem chłopskim. Jednak nawet on jest świadomy głębokich podziałów między warstwami społecznymi, co utrudnia pełną integrację.

Spotkanie dwóch światów – inteligencji i chłopów – można analizować również przez pryzmat symboli obecnych w chacie Tetmajerów. Obrazy „Wernyhora” i „Kościuszko pod Racławicami” to wspólne symbole walki o niepodległość i zjednoczenie, jednak sama zabawa weselna jest jedynie pozorem tego zjednoczenia. Różnice klasowe wciąż istnieją i nie są przezwyciężone, co Wyspiański ukazuje jako główną przeszkodę w budowie prawdziwej jedności narodowej.

W „Weselu” obie grupy mają swoje wzajemne stereotypy i uprzedzenia. Chłopi obwiniają inteligencję za zaborcze losy Polski, uważając, że to właśnie wykształcona warstwa zaprzepaściła szanse na wolność. Z kolei inteligencja patrzy na chłopów przez pryzmat Rabacji 1846 roku, co powoduje wzajemne nieufność i dystans. Chłopomania, mimo że jest wyrazem zainteresowania wsią, często nie wynika z rzeczywistego zrozumienia problemów chłopstwa, lecz jest jedynie modą, co prowadzi do powierzchownej relacji.

Scena końcowa – taniec Chochoła – jest metaforą impasu i stagnacji. Brak realnej inicjatywy i chęci zmian prowadzi do sytuacji, w której obie grupy tkwią w swoich schematach i nie są w stanie realnie współpracować. Powierzchowność relacji między inteligencją a chłopami jeszcze bardziej utrudnia prawdziwe zjednoczenie, co jest kluczowym przesłaniem dramat Wyspiańskiego.

Podsumowując, historyczne wydarzenia, takie jak Rabacja chłopska, pozostawiają trwałe ślady w relacjach między inteligencją a chłopami. W „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego autor obnaża powierzchowność chłopomanii i marazm inteligencji, wskazując, że przeszłość i brak rzeczywistego dialogu są głównymi przeszkodami w zjednoczeniu narodu. Problematyka przedstawiona w dramacie pozostaje aktualna, ukazując uniwersalny charakter konfliktów społecznych, niezależnie od epoki.