Człowiek nie tylko może zabić, ale jest nim ten, który zabija – analiza tekstów Jana Kotta „Makbet albo zarażenie śmiercią” oraz tragedii Szekspira

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: wczoraj o 11:48

W literaturze często spotykamy obrazy, w których człowiek zmuszony jest do stawienia czoła swoim najciemniejszym instynktom. Temat, że "człowiek nie tylko może zabić, człowiekiem jest ten, który zabija", znajduje swoje wyraziste zobrazowanie w tragedii Williama Szekspira "Makbet" oraz analitycznym eseju Jana Kotta "Makbet albo zarażenie śmiercią". Te dwa dzieła ukazują, jak morderstwo i przemoc mogą stać się nieodłącznym elementem ludzkiej egzystencji oraz jak zbrodnia niszczy nie tylko ofiarę, ale i samego sprawcę.

"Makbet" Szekspira to historia ambitnego szkockiego wodza, który, usłyszawszy prorocze słowa Wiedźm, decyduje się na zbrodnię, by zyskać władzę. Makbet, początkowo dzielny wojownik, staje się mordercą, zacierając granice między dobrem a złem. W dramacie tym Szekspir nie tylko przedstawia fizyczny akt zabójstwa, ale także zajmuje się moralnym upadkiem człowieka. W postaci Makbeta widzimy ewolucję z człowieka honoru do tyrana, co ujawnia, że zdolność do morderstwa może być zakorzeniona głęboko w ludzkiej naturze.

Jan Kott w swoim eseju "Makbet albo zarażenie śmiercią" wnikliwie analizuje tę tragedię, rozwijając tezę, że zbrodnia zaraża. Kott pokazuje, że Makbet, decydując się na zabójstwo króla Duncana, staje się jakby nosicielem zła, które rozprzestrzenia się wokół niego i niszczy nie tylko jego samego, ale i innych ludzi. Akt morderstwa jest dla Makbeta początkiem niekończącego się cyklu przemocy; jedno zabójstwo pociąga za sobą kolejne, jak wirus, który infekuje coraz więcej ofiar.

Analizując tragedię Szekspira, zauważamy, że Makbet nie jest jedynym winowajcą. Lady Makbet, jego żona, również odgrywa kluczową rolę w eskalacji przemocy. Jej ambicje i chłodna analiza sytuacji prowadzą ją do namawiania męża do zbrodni. Jednakże z czasem i ona popada w obłęd, dręczona poczuciem winy i wizjami krwi na rękach. To ukazuje, że akt morderstwa transformuje nie tylko sprawcę, ale również tych, którzy go wspierają lub inspirują. Kott zwraca uwagę na ten konsekwentny proces zarażenia śmiercią, który staje się nieodłącznym elementem życia pary królewskiej.

Morale upadającego Makbeta jest jednym z najważniejszych tematów tego dramatu. Z każdą kolejną sceną, widzimy, jak traci on coraz więcej z siebie, stając się niemalże mechanizmem wykonującym brutalne rozkazy. Szekspir ukazuje, jak Makbet staje się niezdolny do odczuwania prawdziwych ludzkich emocji, takich jak radość czy współczucie. Kott w swoim eseju zauważa ten proces dehumanizacji, który prowadzi bohatera do własnej zguby. Makbet staje się w końcu samotny, pozbawiony wsparcia i miłości, otoczony jedynie przez strach i nieufność.

Makbet to dramat, który niesie ze sobą wiele uniwersalnych prawd o ludzkiej naturze i moralnych dylematach, które towarzyszą ludzkiej egzystencji. Przykład Makbeta i Lady Makbet ukazuje, jak łatwo można stracić człowieczeństwo przez uległość wobec ambicji i żądzy władzy. Kott, interpretując tę tragedię, podkreśla, że zbrodnia nie jest jednorazowym aktem, ale procesem, który korumpuje duszę i umysł człowieka.

Podsumowując, tragedia Szekspira "Makbet" oraz esej Jana Kotta "Makbet albo zarażenie śmiercią" ukazują, jak morderstwo może stać się definiującym aspektem człowieka. Przedstawiony przez Szekspira upadek Makbeta i jego żony ostrzega przed zgubnym wpływem władzy i ambicji. Kott zwraca uwagę na niezwykle istotny aspekt tej tragedii: zbrodnia to nie tylko akt fizyczny, ale także moralna i psychologiczna degradacja człowieka. W tym kontekście, teza "człowiek nie tylko może zabić, człowiekiem jest ten, który zabija" ukazuje, jak akt przemocy może przedefiniować człowieczeństwo i zniszczyć duszę człowieka.