Jak można zinterpretować słowa Hamleta "Być albo nie być; oto jest pytanie".

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 28.05.2024 o 10:19

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 28.05.2024 o 10:15

William Szekspir w swoim dziele „Hamlet” stworzył jedno z najważniejszych dramatów w historii literatury. Monolog Hamleta z aktu III, znany dzięki słowom „Być albo nie być; oto jest pytanie”, jest jednym z najczęściej cytowanych fragmentów w literaturze światowej. Słowa te, mimo swojej prostoty, skrywają głębokie i wieloznaczne znaczenie, które można rozpatrywać na różne sposoby. W niniejszym wypracowaniu podejmę próbę przedstawienia dwustronnej interpretacji słów Hamleta: dosłownej i metaforycznej.

W dosłownej interpretacji monologu Hamleta najważniejszym jest aspekt konfrontacji ze śmiercią. Hamlet, syn zamordowanego króla Danii, boryka się z głębokim poczuciem bezsensu życia. Znajduje się w stanie mentalnego rozdarcia i rozważa opcję samobójstwa. Słowa "Być albo nie być; oto jest pytanie” stanowią metafizyczne pytanie o to, czy lepiej kontynuować życie w obliczu cierpień, czy też zakończyć je przez samobójstwo. Jest to wyraz jego głębokiej depresji i desperacji.

Rozważania Hamleta nad sensem życia przejawiają się w jego dalszych słowach: „bo któż by ścierpiał pogardę i zniewagi świata”. Młody książę odnosi się do trudów i niesprawiedliwości, z którymi musi się mierzyć każdy człowiek. W jego świecie pełnym moralnej zgnilizny, zdrady i intryg trudno jest znaleźć sens życia. Wszystko to prowadzi Hamleta do refleksji nad złudną ulgą, jaką może przynieść śmierć. „Najpożądańszym. Umrzeć - zasnąć. - Zasnąć!" – mówi bohater, sugerując, że śmierć może być błogosławionym odpoczynkiem od życia pełnego bólu i cierpienia.

Jednakże głębokie rozważania Hamleta powodują, że zaczyna on odczuwać lęk przed nieznanym. „Obcy kraj” to metafora przyszłego życia po śmierci, którego Hamlet się obawia. Niepewność co do tego, co następuje po śmierci, jest dla niego hamulcem przed popełnieniem samobójstwa. W ten sposób rozważania Hamleta odkrywają jego wewnętrzną walkę między ucieczką od świata doczesnego a nieznanym po śmierci.

Świadomość lęku przed nieznanym oraz rozważanie konsekwencji dramatycznych kroków prowadzi Hamleta do refleksji nad rozwagą i strachem. „Któż by dźwigał ciężar nudnego życia” – pyta retorycznie, wskazując na to, iż rozwaga powstrzymuje człowieka przed ostatecznym krokiem. Hamlet zdaje sobie sprawę, że strach przed nieznanym sprawia, że jest bardziej skłonny stawić czoła życiu, pomimo wszystkich jego trudności.

W metaforycznej interpretacji słowa Hamleta można zrozumieć jako dylemat między walecznością a biernością w życiu społecznym. Jego myśli krążą wokół tego, czy powinien podjąć aktywną walkę przeciwko niesprawiedliwościom, czy też zrezygnować i poddać się bierności. Dwór duński, pełen moralnej i politycznej zgnilizny, jest miejscem, gdzie Hamlet musi działać.

„Bo któż by ścierpiał [...] Odwłokę prawa, butę władz i owe Upokorzenia?” – te słowa odzwierciedlają głębokie niezadowolenie Hamleta z otaczającej go rzeczywistości. „Być” oznacza dla niego walkę ze złem i aktywny sprzeciw wobec niesprawiedliwości. Jest to wyraz jego buntowniczej natury, która nie godzi się na akceptację zła i niesprawiedliwości. „Nie być” z kolei oznacza bierność i podporządkowanie się, tolerowanie niesprawiedliwości i obojętność wobec zła.

Decyzja Hamleta, aby sprzeciwiać się rzeczywistości, jest wyrazem jego buntowniczego nastawienia. Młody książę wybiera „być”, czyli stawiać czoła problemom, walczyć z niesprawiedliwością i działać, pomimo wszelkich trudności.

Porównując obie interpretacje – dosłowną i metaforyczną – można zauważyć, że obie mają wiele wspólnych elementów, takich jak rozważania nad sensem życia, lęk przed nieznanym i konfrontacja z niesprawiedliwością. Różnica polega na tym, że dosłowna interpretacja skupia się na osobistym dylemacie Hamleta, natomiast metaforyczna na jego relacjach z otaczającym go światem.

Słowa „Być albo nie być; oto jest pytanie” mają nie tylko olbrzymie znaczenie dla dzieła Szekspira, ale także dla całej literatury i kultury. Są one symbolem głębokich rozważań nad życiem, śmiercią i egzystencją, które są uniwersalne i nadal aktualne.

Monolog Hamleta stanowi kluczowy strukturalny i tematyczny element całego dzieła. Jego szeroka interpretacja dowodzi głębi i wieloznaczności tekstu Szekspira, co czyni go wiecznie aktualnym. Słowa te, mimo że wypowiedziane wieki temu, wciąż rezonują w kulturze, literaturze i filozofii, odzwierciedlając ludzką naturę i uniwersalne dylematy egzystencjalne.