Jan Kochanowski i Władysław Broniewski – ojcowski ból po stracie córki.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 29.05.2024 o 20:53

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 29.05.2024 o 20:43

Jan Kochanowski i Władysław Broniewski to dwaj wybitni polscy poeci, którzy żyli w różnych epokach, a ich twórczość wywarła znaczny wpływ na literaturę. Kochanowski, reprezentujący renesans, oraz Broniewski, twórca XX wieku, dzielą wyjątkowo bolesne doświadczenie – stratę córki. Śmierć bliskiej osoby skłoniła obu twórców do refleksji nad życiem, śmiercią i bólem, co znalazło wyraz w ich dziełach literackich. Celem tego wypracowania jest analiza, jak Kochanowski i Broniewski oddają swój ojcowski ból w swoich utworach, a także porównanie ich poetyki oraz osobistego podejścia do tematu śmierci i żałoby.

Jan Kochanowski, po nagłej śmierci swojej ukochanej małej córki Urszulki, stworzył cykl dziewiętnastu trenów, które stanowią jedno z najważniejszych dzieł renesansowej literatury polskiej. Dla ówczesnej epoki temat trenów poświęconych dziecku był nowatorski i niezwykle kontrowersyjny, jako że treny były zazwyczaj dedykowane dorosłym osobom będącym znaczącymi postaciami społecznymi. "Treny" Jana Kochanowskiego jednakże łamię tę konwencję, ukazując głęboki i osobisty ból ojca.

W "Trenie X" Kochanowski stawia retoryczne pytania, szukając odpowiedzi na temat miejsca pobytu duszy swojej córki. W pytaniach zawiera się egzystencjalny niepokój: „Ucieszna moja śpiewaczko, gdzieś się podziała? ”. Te pytania nie znajdują łatwych odpowiedzi. Przez całą elegię przeplatają się motywy religijne, filozoficzne oraz załamania wiary chrześcijańskiej. Poeta szuka ukojenia w rozmaitych systemach wierzeń, ale ostatecznie nie znajduje zadowalającej odpowiedzi. Poeta wyraża również życzenie zobaczenia znaku od zmarłej córki, poszukując na próżno odpowiedzi w snach i wizjach.

Inne treny również pieczołowicie budują obraz ojcowskiego bólu i żałoby. "Tren V" porównuje Urszulkę do młodej oliwki podciętej przez okrutne siły natury, co stanowi metaforę kruchości życia ludzkiego. W wielu innych trenach Kochanowski rozlicza się z Bogiem i własnymi filozoficznymi przekonaniami, co prowadzi do głębokiej refleksji nad sensem życia i śmierci.

Władysław Broniewski przeżywał podobną traumę po stracie swojej córki Anki. Śmierć Anki była dla Broniewskiego ogromnym ciosem, co wyraźnie odbiło się w jego poezji. Wiersz "Anka" stanowi główną odę poświęconą córce, w której poeta zadaje pytania retoryczne: „Gdzie jesteś, córko moja?”. Obraz smutku i żalu jest wyrazisty, a wspomnienia o zmarłej córce są nasycone głębokim bólem. Broniewski wyraża również swoją niewiarę w życie po śmierci, co odbija się w słowach: „Nie widzę cię w żadnym niebie”.

Wiersze takie jak "Trumna jesionowa" i "Obietnica" to dialogi z duszą Anki oraz wspomnienia, które mają na celu przynieść ulgę zrozpaczonemu ojcu. Pojawiają się w nich motywy religijne i filozoficzne, które mają nadać sens przytłaczającemu bólowi. Broniewski wyraża poetyczne posłannictwo i porównuje własne cierpienie do drogi Chrystusa, co zbliża go do uniwersalnych motywów literackich i religijnych.

Kochanowski i Broniewski różnią się w podejściu do formy literackiej. Kochanowski opiera się na trenach, które mają bardziej klasyczną konstrukcję, podczas gdy Broniewski używa wierszy wolnych, co nadaje jego twórczości bardziej nowoczesny charakter. W podejściu do wiary i życia po śmierci również widać różnice: Kochanowski zadaje pytania dotyczące egzystencji duszy, ale szuka ukojenia w religii, natomiast Broniewski jest bardziej sceptyczny i nie widzi nadziei w życiu po śmierci.

Pomimo tych różnic, obu poetów łączy głęboka żałoba i rozpacz. Uczucia te są uniwersalne: ból, żal, poszukiwanie sensu i metafizyczne pytania są obecne w twórczości obu poetów. Obaj wyrażają swoje osobiste emocje w poezji, co pozwala im radzić sobie z żałobą.

Podsumowując, ból po stracie dziecka jest doświadczeniem uniwersalnym, niezależnym od epoki i światopoglądu. Zarówno dla Jana Kochanowskiego, jak i Władysława Broniewskiego, poezja stała się formą terapii oraz sposobem dialogu z Bogiem i zmarłymi bliskimi. Ich utwory literackie mają ogromne znaczenie dla literatury funeralnej i oddziaływują na późniejsze pokolenia, dostarczając wsparcia i refleksji nad życiem i śmiercią. W obliczu tragedii, jaką jest śmierć dziecka, literatura ukazuje swoją uniwersalną moc pocieszenia i zrozumienia.