Rozprawka na temat "Rola poezji-przeklenstwo czy błogosławieństwo". Argument i kontekst z lektury "Nie-Boska Komedia

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 9.10.2023 o 6:09

Poezja od wieków wzbudza kontrowersje i nieustannie budzi pytania dotyczące jej roli i wpływu na społeczeństwo. Czy jest ona przekleństwem czy też błogosławieństwem? Jaką moc ma w naszym życiu? Odwieczną debatę na ten temat można również odnaleźć w lekturze "Nie-Boskiej Komedii" autorstwa Zygmunta Krasińskiego, gdzie poezja odgrywa zasadniczą rolę i staje się nośnikiem głównego przekazu.

W epoce romantyzmu, do której należy "Nie-Boska Komedia", poezja była niezwykle ważnym elementem. Stanowiła ona wyraz artystyczny, w którym autorzy wyrażali swoje uczucia, marzenia, a także krytykę społeczną. Już samo zestawienie słów "nie-boska" i "komedia" w tytule utworu sugeruje, że poezja odzwierciedla nie tylko boskość i piękno świata, ale również jego cierpienie i tragizm. Występujące w utworze postacie, takie jak Gustaw-Konrad czy Wanderer, charakteryzują się przede wszystkim niezwykłą wrażliwością i skłonnością do refleksji. To właśnie dzięki poezji zyskują one możliwość wyrażenia swojego wnętrza i odnalezienia sensu w życiu.

Krasiński wykorzystuje poezję do przedstawienia różnych poglądów na świat, jednocześnie budując napięcie i samoświadomość postaci. W utworze możemy zauważyć rozbieżność między atrakcyjnością poezji a jej destrukcyjnym wpływem na jednostki. Poezja staje się tu rodzajem ucieczki od rzeczywistości, a zarazem przyczyną degradacji moralnej oraz społecznej alienacji. To właśnie przez poezję Gustaw-Konrad rozpoczyna swoje poszukiwania, prowadzące go do samounicestwienia. Przestaje on dostrzegać piękno życia, skupiając się jedynie na swoich wewnętrznych bólach i cierpieniach.

Jednakże, nie można poezję z całą pewnością uznać za przekleństwo. W "Nie-Boskiej Komedii" pojawiają się również postacie, które doświadczają jej zbawiennej mocy. Wanderer, wędrujący po ziemiach Polski, odgrywa rolę wyroczni i zwiastuna, który dzięki swojej poezji inspiruje ludzi do działania i walki o wolność. To on wpływa na przemianę Gustawa-Konrada i pokazuje mu, że poezja może być również błogosławieństwem. Wanderer staje się symbolem nadziei i służy jako przeciwwaga dla pesymizmu i nihilizmu, które przejawiają się w postawach innych bohaterów utworu.

Różnicę między przekleństwem a błogosławieństwem stanowi przede wszystkim cel, jaki autorzy poezji stawiają przed sobą. W przypadku Gustawa-Konrada, poezja służy jako wyraz jego własnego nieszczęścia i beznadziei, podczas gdy Wanderer widzi w niej narzędzie do przekazania ważnych społecznych przekazów oraz odnalezienia drogi do lepszego jutra. Po tym, jak Gustaw-Konrad poznaje prawdziwie wartości poezji, odkrywa on własne powołanie i rozumie, że jest ono bliższe błogosławieństwu niż przekleństwu.

W zamyśle autora, poezja to przede wszystkim wyraz naszych najgłębszych emocji i wyższej duchowej mocy. W "Nie-Boskiej Komedii" Krasiński posługuje się nią jako środkiem do przedstawienia różnych postaw i refleksji na temat kondycji ludzkiej. Choć poezja może niejednokrotnie wpływać na destrukcję jednostki, to jednak jej esencja tkwi w odkrywaniu i dostrzeganiu piękna świata. Ostatecznie, w "Nie-Boskiej Komedii", poezja nie jest ani przekleństwem, ani błogosławieństwem, lecz wyrazem ludzkiego losu i namiętności, której nie można zaprzeczyć.