Kim jest czŁowiek? refleksja nad zŁoŻonĄ naturĄ ludzkĄ na przykŁadzie bohaterÓw mŁodopolskich

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.06.2024 o 18:55

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 4.06.2024 o 18:42

---

---

Ludzka natura jest tematem, który od wieków zaprząta umysły filozofów, pisarzy, a także zwykłych ludzi. W ciągu życia człowiek ewoluuje, zmienia się pod wpływem różnorodnych doświadczeń, a także okoliczności, w których się znajduje. Czy ludzkie cechy są uniwersalne, czy może w pełni indywidualne? Jaki wpływ na ludzką naturę ma epoka historyczna? Odpowiedzi na te pytania można poszukiwać, analizując bohaterów literatury różnych okresów, w tym bohaterów Młodej Polski. Teza tego wypracowania zakłada, że ludzkie charaktery przekształcają się pod wpływem doświadczeń i okoliczności życia, niezależnie od epoki historycznej, a literatura Młodej Polski doskonale to ilustruje.

Epoka Młodej Polski, obejmująca przełom XIX i XX wieku, była czasem buntu przeciwko konwencjom, naciskiem na indywidualizm oraz eksperymentowanie zarówno w sztuce, jak i w literaturze. Literaci tego okresu, tacy jak Stanisław Wyspiański, Władysław Reymont, czy Gabriela Zapolska, nie stronią od przedstawiania bohaterów skomplikowanych psychicznie i duchowo. W ich dziełach można dostrzec, jak zmienne są ludzkie charaktery, jak potrafią one ewoluować pod wpływem różnych wydarzeń i doświadczeń. W niniejszym wypracowaniu zostaną omówione cztery postaci z literatury Młodej Polski: Jagna z „Chłopów” Władysława Reymonta, Tomasz Judym z „Ludzi Bezdomnych” Stefana Żeromskiego, Hanka z „Chłopów” oraz Aniela Dulska z „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej.

Postać Jagny z powieści „Chłopi” Władysława Reymonta jest wyjątkowo złożona. Jagna, jako młoda, piękna kobieta, wyróżnia się na tle innych mieszkańców wsi. Jest postrzegana jako ktoś wyjątkowy, niemal bajkowy, co dodatkowo wzmacnia jej matka, nie stawiając żadnych wymagań i obdarzając nadmierną pobłażliwością. Jagna, wychowywana w luksusie wsi, nie musi pracować, co tylko pogłębia jej przekonanie o własnej wyjątkowości i przywilejach. Jest obiektem pożądania mężczyzn, ale również obiektem zazdrości i nienawiści kobiet. Jagna nie potrafi dostosować się do ról społecznych wyznaczonych przez wieś, co doprowadza do wielu konfliktów i dramatów. Jej zachowanie i podejście do innych ludzi są efektem wychowania i przyzwyczajeń, jakie wyniosła z domu. Jest to przykład, jak warunki wychowawcze mogą ukształtować człowieka na całe życie, wpływając na jego relacje z innymi ludźmi.

Tomasz Judym z powieści „Ludzie bezdomni” Stefana Żeromskiego to bohater, którego postać jest diametralnie różna od Jagny. Jest lekarzem o wielkim sercu, pochodzącym z biednej rodziny. Trudne dzieciństwo i brak nadziei na lepszą przyszłość nie zniechęcają go do walki o wykształcenie. Pomoc bogatej ciotki, która umożliwia mu zdobycie wykształcenia medycznego, staje się kluczowym momentem w jego życiu. Judym, choć wykształcony, nigdy nie zapomina o swoich korzeniach i misją jego życia staje się walka z biedą. To poświęcenie prowadzi do rezygnacji z osobistego szczęścia w imię wyższej sprawy. Judym to przykład postaci, której charakter kształtuje się pod wpływem trudnych doświadczeń, ale również jest dowodem na to, jak determinacja i zawziętość mogą kształtować przyszłość człowieka.

Hanka z powieści „Chłopi” to postać, która przeszła ogromną przemianę w trakcie trwania fabuły. Na początku uległa wobec swojego męża Antka, po jego zdradzie i wydaleniu z domu staje przed koniecznością poradzenia sobie samej. Hanka przemienia się z biernej płaczki w silną, niezależną kobietę. Zaczyna podejmować trudne decyzje i walczyć o swoje miejsce w społeczności wiejskiej. To przykład postaci, która zyskała siłę wewnętrzną w obliczu trudnych okoliczności. Hanka pokazuje, jak niespodziewane wydarzenia mogą prowadzić do głębokich przemian w człowieku, odkrywając w nim cechy, o których istnieniu wcześniej nie miał pojęcia.

Aniela Dulska z dramatu „Moralność pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej jest przykładem osoby, której charakter niewiele się zmienia pomimo różnych okoliczności. Dulska dąży przede wszystkim do utrzymania reputacji i posiadania pieniędzy. Jej życie jest stabilne i pozbawione refleksji nad sobą samą i swoją rodziną. Bezwzględność i brak empatii wobec innych, w tym własnych lokatorów, są fundamentem jej poczynań. Trwanie w ustabilizowanym, wyimaginowanym świata, mimo zmieniających się okoliczności, pokazuje, że niektóre charaktery mogą być twarde jak skała i niezmienne.

Postaci z literatury Młodej Polski ukazują złożoność ludzkiej natury i przeciwwagę między indywidualnością a uniwersalnością ludzkich cech. Każda z nich jest inna, a ich reakcje na życiowe wyzwania różne. Jednak pewne cechy i reakcje mogą być uznane za uniwersalne, jak choćby dążenie do szczęścia, próbę zrozumienia samego siebie i swojego miejsca w społeczeństwie. Literatura tej epoki pokazuje, że ludzie są kształtowani przez swoje doświadczenia, niezależnie od epoki historycznej, a niespodziewane wydarzenia mogą prowadzić do głębokich przemian.

Analizując postępowanie bohaterów Młodej Polski, można wyciągnąć wiele lekcji. Przede wszystkim warto kierować się empatią i zrozumieniem wobec innych, bowiem to, co widzimy na zewnątrz, może być tylko małym fragmentem ich skomplikowanego wnętrza. Zrozumienie, że ludzie są wynikiem swoich doświadczeń, może pomóc nam w kształtowaniu naszego własnego charakteru w sposób bardziej świadomy i uwrażliwiony na otaczający nas świat.