„Każda epoka ma swe własne cele i zapomina o wczorajszych snach” – uczyń te słowa tematem swojej wypowiedzi

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 5.06.2024 o 11:51

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 5.06.2024 o 11:48

Epoka to termin, który można definiować na wiele sposobów, lecz najczęściej odnosi się on do okresu w historii charakteryzującego się specyficznymi zjawiskami kulturowymi, społecznymi i politycznymi. W literaturze polskiej pojawia się myśl, jakoby każda epoka miała swoje własne cele i zapominała o wczorajszych snach. Słowa te stają się doskonałym punktem wyjścia do refleksji nad tym, jak ludzkość ewoluuje, zmieniając swoje wartości, ideały i dążenia na przestrzeni wieków.

Każda epoka przynosi ze sobą nowe wartości, które stają się wyrazem aktualnych dążeń społeczeństwa. Wartości te często kontrastują z ideałami poprzednich okresów historycznych. Przykładowo, w XIX wieku marzeniem wielu kobiet było uzyskanie praw akademickich, co stanowiło przełom w dążeniu do równouprawnienia. Współcześnie wiele osób dąży do zaspokajania swoich potrzeb emocjonalnych i materialnych, często kosztem głębszych wartości, co może być postrzegane jako wyraz hedonizmu.

Renesans, trwający od XV do XVI wieku, jest znany ze swojej filozofii odrodzeniowej, w której centralne miejsce zajmował człowiek. Wszechstronne wykształcenie było ideałem okresu, a Leonardo da Vinci stanowi doskonały przykład człowieka renesansu, łączącego w sobie wiele talentów i umiejętności. W sztuce i literaturze tego okresu naśladowano antyk, co wyrażało głęboki szacunek dla starożytnych ideałów.

Codzienne życie ludzi renesansu opierało się na dbaniu o wygląd zewnętrzny i zdobywaniu wszechstronnego wykształcenia. Wartości te były zharmonizowane z wiarą, w której Bóg był postrzegany jako genialny budowniczy świata. Celem renesansowego człowieka było osiągnięcie równowagi między materialnym szczęściem na ziemi a zapewnieniem sobie wiecznego zbawienia.

Romantyzm, dziejący się w XIX wieku, stanowił reakcję na racjonalizm i oświecenie. Powrót do intuicji, ludowych wierzeń, tradycji i mitologii stał się fundamentem tej epoki. W literaturze możemy znaleźć liczne przykłady twórczości inspirowanej przez duchy, zjawy i ballady, jak choćby „Dziady” Adama Mickiewicza.

W romantyzmie marzenia miały nieco inny charakter. Miłość była postrzegana jako siła irracjonalna i nieokiełznana. Fascynacja egzotycznymi kulturami Dalekiego Wschodu oraz podróże były wyrazem dążenia do poznania i zrozumienia inności. Indywidualizm oraz wewnętrzne rozdarcie były cechami młodych ludzi, którzy często odczuwali sprzeczność między własnymi pragnieniami a rzeczywistością.

Z kolei pozytywizm, okres przypadający na drugą połowę XIX wieku, wyraźnie wyśmiewał ideały romantyzmu. W centrum uwagi znalazł się praktycyzm, nauka i praca nad ideałami. Pozytywiści propagowali pracę u podstaw oraz oświatę narodową, co miało na celu poprawę warunków życia społeczeństwa.

Analiza biedy oraz warunków życia na wsi, jak również problemów samotnych kobiet, stała się kluczowym zagadnieniem literatury pozytywistycznej. Utwory tej epoki dążyły do równouprawnienia i godnych warunków życia dla wszystkich warstw społecznych. Realizm w literaturze mógł kwitnąć dzięki mowie ezopowej, która pozwalała twórcom obejść cenzurę.

Porównując różne epoki, zauważamy, że każda z nich niejako neguje i uczy się na błędach poprzednich czasów. Sinusoidalny charakter idei pozwala nam dostrzegać naprzemienną fascynację i odrzucenie ku różnym wartościom, jak choćby barok w opozycji do średniowiecza czy renesans do antyku. Jednym z kluczowych aspektów jest czerpanie wartości z przeszłości pomimo prób jej unieważnienia, co bywa widoczne u futurystów.

Zmieniające się wartości i cele ludzi są naturalnym cyklem historycznym. Żyjemy w ciągłym dialogu między przeszłością a przyszłością, co pozwala nam na rozwijanie nowych ideałów, jednocześnie szanując osiągnięcia poprzednich epok. Refleksja nad naszymi obecnymi celami z pewnością skłoni przyszłe pokolenia do nowych poszukiwań i redefinicji wartości, co jest nieuniknionym elementem ludzkiej egzystencji.