Groteska jako gra z absurdem

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 27.11.2023 o 17:07

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 19.11.2023 o 13:22

Groteska jako fascynujący gatunek literacki jest obiektem zainteresowania zarówno literaturoznawców, jak i pisarzy. Niewątpliwa jest jej zdolność do przekazania nietypowych form i przedstawienia innego świata, niż ten doświadczamy na co dzień. Teraz warto zastanowić się, czym dokładnie jest groteska i w jaki sposób służy jako gra z absurdem w literackich utworach z różnych epok.

Przykładem znanych utworów, w których groteska odgrywa znaczącą rolę, są "Szewcy" Stanisława Ignacego Witkiewicza. Ten dramat, napisany w pierwszej połowie XX wieku, wyróżnia się niekonwencjonalną formą i sposób ukazywania rzeczywistości. Poprzez absurdalne sytuacje, ironię i groteskowe postacie, autor bawi się ze swoim tekstem, pozwalając czytelnikom dostrzec absurdalność ich otoczenia. Groteska Witkacego ukazuje absurdy codziennego życia, kpiąc z ludzkich słabości i niedoskonałości.

W przypadku "Szewców" kontekst utworu odgrywa kluczową rolę. Witkiewicz pisał swoje dramaty w czasie, gdy Polska była pogrążona w chaosie i niepokojach politycznych. Groteska w "Szewcach" można interpretować jako odzwierciedlenie otaczającej rzeczywistości, która wydawała się równie absurdalna, jak wygenerowane przez autorów dziwactwa postaci. Witkiewicz bezwzględnie naśmiewa się z martwego punktu, w którym tkwiło społeczeństwo, tonąc w marazmie i bezowocnych próbach zmian. Dzięki grotesce Witkiewicz odwraca nasze oczekiwania wobec utworów teatralnych - zamiast przekazywać logiczną fabułę, autor wprowadza chaos i nonsens.

Nie tylko w literaturze XX wieku możemy znaleźć groteskę jako grę z absurdem. W utworach literackich z różnych epok groteska również była stosowana w celu wskazania na absurdalność ludzkiego istnienia. Przykładem może być dzieło François Rabelaisa "Gargantua i Pantagruel" z szesnastego wieku. To monumentalne dzieło literatury groteskowej wypełnione jest absurdalnymi sytuacjami, postaciami i dialogami. Rabelais wyśmiewa niedoskonałości społeczeństwa, instytucji i religii, tworząc wokół nich konteksty pełne absurdów. Podobnie jak w "Szewcach", groteska w "Gargantui i Pantagruelu" pełni rolę wyśmiewającą, ale również prowokuje do refleksji na temat kondycji człowieka.

W obu przypadkach, zarówno w "Szewcach" Witkacego, jak i "Gargantui i Pantagruelu" Rabelaisa, groteska jest formą gry z absurdem, której zadaniem jest ukazanie i skupienie absurdów ludzkiego istnienia. Jest to rodzaj wyśmiewania, ale także prowokacja do refleksji na temat naszego życia, społeczeństwa i kondycji człowieka. Obie te prace są reprezentantami swojej epoki, ale można w nich odnaleźć podobne starania dotyczące absurdalności świata, który nas otacza.

Podsumowując, groteska jako gra z absurdem jest nieodłącznym elementem wielu literackich utworów. Zdolność groteski do ukazywania absurdalnych sytuacji i wyśmiewania niedoskonałości człowieka sprawia, że staje się narzędziem w rękach pisarzy, pozwalając im z dystansem podziwiać i refleksji nad otaczającym nas życiem.