Między apokalipsą przewidywaną i spełnioną. Omówienie problematyki na podstawie poezji współczesnej

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 10.10.2023 o 12:10

Między apokalipsą przewidywaną i spełnioną. Omówienie problematyki na podstawie poezji współczesnej

Wielkim zainteresowaniem współczesnych poetów jest tematyka apokaliptyczna. Przewidywanie oraz spełnienie się katastroficznych wizji to motyw, który często pojawia się w ich twórczości. W tym wypracowaniu omówię ten problem na podstawie wybranych wierszy współczesnych poetów.

Pierwszym przykładem, który warto przytoczyć, jest wiersz "Kres" autorstwa Juliana Przybosia. Poeta wyraża w nim swoje lęki związane z zagrożeniem nuklearnym oraz konsekwencjami wynikającymi z rozwinięcia technologii. Przybosi ukazuje obraz zagłady i przemijania, wieszcząc nadejście apokalipsy, która wynika z działalności człowieka. Przez wiersz przewijają się obrazy wybuchających bomb oraz ich przerażających konsekwencji. Przybosiu stawia pytanie, czy jesteśmy w stanie zatrzymać tę przyszłą katastrofę, czy losy ludzkości są już nieuchronnie przesądzone. W jego utworze odzwierciedla się zatem przemyślenie poetów współczesnych dotyczące rozwoju technologicznego i dążenia człowieka do dominacji, które mogą prowadzić do spełnienia się apokaliptycznych wizji.

Kolejnym przykładem jest wiersz "Ciemna strona" autorstwa Wisławy Szymborskiej. W utworze autorka porusza temat przewidywanego końca świata, ale skupia się na reakcjach ludzi wobec tej sytuacji. Szymborska ujawnia ich różnorodne postawy wobec zagrożenia, od paniki po obojętność. Przez porównanie czasu zagłady (jedna minuta) do codziennych czynności (dzielenia się pizzą) ukazuje absurdalność reakcji niektórych ludzi na nieuchronny koniec. Tym samym poetka ukazuje swoje rozczarowanie zachowaniami jednostek w obliczu apokalipsy. Przesłaniem wiersza jest zatem refleksja nad kondycją ludzkiego umysłu i hipokryzją, która towarzyszy nam w trudnych sytuacjach.

Artykuł "Ostoi" autorstwa Adama Zagajewskiego jest kolejnym przykładem poezji, która porusza problematykę apokaliptycznych wizji. Zagajewski skupia się w nim na bezsilności i beznadziejności, która towarzyszy człowiekowi w obliczu katastrofy. Odpowiada w nim na pytanie, jak mamy sobie radzić z tym przerażającym przeznaczeniem, które jest nieuchronne. Autor porównuje człowieka do końwalii, rośliny żyjącej na dnie oceanu, która przetrwała wiele kataklizmów. Przez odwołanie do natury Zagajewski wskazuje, że apokalipsę można interpretować również jako naturalny cykl zmian. Mimo wszystko trudno jest poznać prawdziwe znaczenie wiersza, autor zamiernie pozostawia go otwartym na interpretacje, co czyni go jeszcze bardziej enigmatycznym.

Podsumowując, poezja współczesna zainteresowana jest tematyką apokaliptyczną i przewidująca spełnienie się tych wizji. Przemyślenia poetów na ten temat odzwierciedlają ich obawy związane z rozwojem technologii, reakcjami ludzi na zagrożenie oraz bezsilnością wobec przerażającego końca. Jednocześnie autorzy nie dają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy apokalipsa jest nieuchronna, pozostawiając to zagadnienie otwartym na interpretacje czytelników.