Dążenie do szczęścia a poczucie spełnienia

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 7.10.2025 o 21:40

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 3.10.2025 o 21:28

Szczęście i poczucie spełnienia to dwie wartości, które od wieków fascynują nie tylko filozofów, ale także pisarzy i artystów. Ich interpretacja oraz sposób dążenia do nich są kluczowym motywem literatury, będąc przedstawianym w różnorodnych kontekstach kulturowych i historycznych. Przykłady z literatury światowej unaoczniają, jak różnorodne mogą być drogi do osiągnięcia tych celów oraz jak różnorodne są ich definicje i znaczenia dla różnych bohaterów literackich.

Pierwszym przykładem jest „Lalka” Bolesława Prusa. Główny bohater, Stanisław Wokulski, to postać pełna ambicji, dla której szczęście miało przyjść poprzez zdobycie miłości Izabeli Łęckiej. Jego działania, począwszy od wyjazdu do Bułgarii na wojnę aż po rozwijanie działalności handlowej, miały na celu osiągnięcie statusu, który uczyniłby go godnym Izabeli. Jednakże miłość ta okazała się złudna. Ostatecznie Wokulski zdaje sobie sprawę, że jego marzenia były jedynie iluzją, a prawdziwe szczęście jest nieosiągalne, gdy jest uzależnione od drugiej osoby. Chociaż zdobył majątek, jego poczucie spełnienia pozostało nieosiągnięte.

W powieści „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego, Rodion Raskolnikow, młody student, wierzy, że jego szczęście i spełnienie przyjdą przez realizację przekonania o własnej nadzwyczajności. Uważa, że mord lichwiarki pozwoli mu uwolnić się finansowo i moralnie – realizując w ten sposób wyższe cele społeczne. Jednak zamiast szczęścia, przynosi mu to jedynie poczucie winy i wewnętrzną degrengoladę. Dopiero przyznanie się do winy i akceptacja siebie prowadzą do poczucia spokoju i spełnienia, choć w zupełnie inny sposób, niż Raskolnikow pierwotnie zakładał.

Kolejna bohaterka literacka, Emma Bovary z powieści „Pani Bovary” Gustave’a Flauberta, dąży do szczęścia poprzez realizację romantycznych i materialistycznych ideałów, które czerpie z literatury. Znudzona życiem z przeciętnym mężem, szuka spełnienia w romansach i zakupach, co prowadzi ją do zadłużenia i ostatecznej tragicznej śmierci. Emma idealizuje życie i miłość, nie zdając sobie sprawy z rzeczywistych konsekwencji swoich działań. Jej historia jest przestrogą przed dążeniem do szczęścia kosztem rzeczywistości i zdrowego rozsądku.

Z kolei „Stary człowiek i morze” Ernesta Hemingwaya przedstawia inną perspektywę na poczucie spełnienia. Santiago, stary rybak, nie szuka bogactwa ani uznania – jego celem jest udowodnienie sobie własnej wartości. Jego walka z marlinem to nie tylko polowanie na rybę, ale również symboliczne zmaganie się z losem i własnymi słabościami. Choć finalnie rekiny pożerają marlina, Santiago osiąga poczucie spełnienia przez samą walkę i upór, co przywraca mu szacunek w oczach samego siebie i społeczności.

W „Hamlecie” Williama Szekspira, tytułowy bohater zmaga się z poczuciem obowiązku i dążeniem do prawdy, co komplikuje jego dążenie do szczęścia. Hamlet zostaje uwikłany w zamachowe intrygi na królewskim dworze, próbując pomścić śmierć ojca. Jego introspekcje i wewnętrzne rozterki przyczyniają się do jego tragicznej śmierci, pokazując, jak trudnym może być pogodzenie poczucia spełnienia z osobistym szczęściem.

Analiza powyższych dzieł literackich pokazuje, jak różne mogą być drogi dążenia do szczęścia i poczucia spełnienia. Często wiąże się to z poświęceniem, akceptacją porażki i zrozumieniem siebie. Bohaterowie, tacy jak Wokulski, Raskolnikow, Emma i Santiago, oferują czytelnikom wartościowe lekcje na temat tego, co w życiu naprawdę się liczy. Ostatecznie, szczęście i spełnienie zdają się być mniej wynikiem zewnętrznych okoliczności, a bardziej efektem wewnętrznej harmonii i zgodności z własnymi wartościami.