Charakterystyka Andrzeja Kmicica głównego bohatera „Potopu” Henryka Sienkiewicza

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.06.2024 o 22:53

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 11.06.2024 o 22:28

„Potop”, powieść Henryka Sienkiewicza, jest drugim tomem Trylogii, w której autor ukazuje barwne losy Polski i Litwy w XVII wieku, w okresie najazdu szwedzkiego (1655-1660). Książka jest jednym z najbardziej znaczących dzieł w polskiej literaturze historycznej, pełnym bohaterów o różnorodnych charakterach i losach. Główną postacią tej powieści jest Andrzej Kmicic, młodzieniec pełen wewnętrznych sprzeczności, którego życie i czyny stają się ośrodkiem opowieści. Andrzej Kmicic to postać, która ewoluuje na kartach powieści, przechodząc od awanturnika i człowieka nieodpowiedzialnego do walecznego bohatera i patrioty.

Na początku powieści, Kmicic jawi się jako młodzieniec o imponującym wyglądzie. Jest postawnym i przystojnym mężczyzną, którego smagła cera, płowe włosy oraz siwe i chłodne oczy przyciągają uwagę. Dodaje mu to autorytetu i siły, co jest dodatkowo wzmocnione przez jego bogaty strój. Eleganckie ubrania wskazują na jego wysoki status społeczny i liczne zwycięskie bitwy, które pozwoliły mu zgromadzić majątek. Te cechy zewnętrzne stanowią pierwsze wrażenie widoczne dla innych bohaterów i czytelników, kreśląc obraz młodego, silnego i pewnego siebie szlachcica.

Kmicic odziedziczył majątek po swoim zmarłym wuju, Herakliuszu Billewiczu, który zapisał mu prawa do wsi Lubicz oraz prawo do ręki swojej wnuczki, Oleńki Billewiczówny. Ten spadek z jednej strony uplasowuje Kmicica w wyższych sferach społecznych, a z drugiej stawia przed nim odpowiedzialność wobec rodziny Billewiczów i związane z tym oczekiwania. Posiadanie majątku oraz status szlachecki są z jednej strony błogosławieństwem, a z drugiej stają się źródłem presji i wyzwań, z którymi Kmicic musi się zmierzyć.

Jednym z najważniejszych aspektów życia Andrzeja Kmicica są jego relacje z Oleńką Billewiczówną. Młodzieniec zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia i stara się zdobyć jej uczucie, chwaląc się swoimi bohaterskimi czynami. Oleńka, z natury rozważna i cnotliwa, początkowo odwzajemnia jego uczucia, mając nadzieję na szczęśliwe życie u boku Kmicica. Jednakże, kolejne czyny młodzieńca szybko przekonują ją o jego porywczej naturze. Kmicic okazuje się być awanturnikiem i hulaką, co rozczarowuje Oleńkę i sprawia, że ta zaczyna tracić do niego zaufanie. Szczególnie brzydkie wrażenie robi na niej jego postępowanie z portretami przodków oraz bezpokryte przysięgi.

Jednym z najbardziej kontrowersyjnych czynów Kmicica jest jego przemiana w awanturnika, co objawia się między innymi przez spalenie Wołmontowicz po bójce w karczmie. Gniew i nieodpowiedzialność prowadzą go do działań, które są postrzegane jako barbarzyńskie przez innych szlachciców. Ostatecznym policzkiem dla Oleńki jest moment, kiedy Kmicic porywa ją, nie mogąc znieść jej odrzucenia. Jednakże, w tym dramatycznym momencie z pomocą przychodzi Michał Wołodyjowski, który powstrzymuje Kmicica i ratuje dziewczynę.

Mimo swoich początkowych błędów i złych decyzji, Kmicic przechodzi moralną ewolucję. Z chwilą, gdy dowiaduje się o zdradzie Janusza Radziwiłła, którego wiernym sługą był, zaczyna kwestionować swoje dotychczasowe działania. Radziwiłł, składając hołd szwedzkiemu królowi, zdradza Rzeczpospolitą, co dla Kmicica staje się punktem zwrotnym w jego życiu. Bohater, zdając sobie sprawę z zafałszowanej lojalności, postanawia odciąć się od wpływu Radziwiłłów, zmieniając swoje nazwisko na Babinicz. Ten gest symbolizuje jego chęć oczyszczenia swego imienia i naprawienia popełnionych błędów.

Od tej pory Kmicic, pod nowym nazwiskiem, zaczyna dokonywać heroicznych czynów, które mają na celu odkupienie jego win. Jednym z najbardziej spektakularnych działań jest wysadzenie dział Szwedów, co staje się kluczowym momentem w obronie Częstochowy. Bohater ujawnia swoją prawdziwą tożsamość przeorowi Kordeckiemu, co dowodzi jego odwagi i oddania dla Rzeczypospolitej. Kolejnym aktem bohaterstwa jest uratowanie życia Janowi Kazimierzowi, który uznaje zasługi Kmicica i oczyszcza jego imię z zarzutów zdrady.

Ostateczne przemiany Kmicica widoczne są również w jego działalności wojskowej. Jako dowódca oddziałów tatarskich, Kmicic skutecznie sieje zamęt w wojskach szwedzkich. Jego współpraca z takimi wybitnymi dowódcami jak Stefan Czarniecki i Jan Sapieha stanowi dowód jego strategicznej biegłości i zaangażowania w walkę o wolność ojczyzny. Powrót do Lubicza jako bohater narodowy jest uwieńczeniem jego trudnej drogi i symbolizuje ostateczne oczyszczenie oraz zwycięstwo szlachetnych wartości. Przyjęty z honorami, odczytuje list od króla podczas mszy, co umacnia jego pozycję w społeczności.

Przemiana Andrzeja Kmicica od awanturnika do narodowego bohatera jest głównym wątkiem powieści „Potop”. Jego wewnętrzna ewolucja, wynikająca z głębokiej refleksji, miłości do Oleńki i patriotyzmu, jest inspirująca i ukazuje, że każdy człowiek ma szansę na odkupienie swoich win poprzez mężne i honorowe czyny. Kmicic, który na początku książki był postrzegany jako nieodpowiedzialny i porywczy młodzieniec, dzięki swojej determinacji i ofiarności staje się wzorem do naśladowania. Jego historia jest świadectwem niezwykłej siły ludzkiego ducha, który potrafi przezwyciężyć własne słabości i błędy w imię wyższych wartości.

Szczęśliwe zakończenie historii Andrzeja Kmicica, kiedy po powrocie do Lubicza zostaje uznany przez Oleńkę i żyje u jej boku, stanowi piękne zwieńczenie jego burzliwej drogi. Jest to dowód na to, że prawdziwe męstwo i honor są w stanie przezwyciężyć wszelkie przeciwności losu. Dla czytelnika bohater Kmicic jest inspiracją do refleksji nad lojalnością, miłością, patriotyzmem i wewnętrzną przemianą. Jego losy pokazują, że każdy człowiek, niezależnie od popełnionych błędów, może odnaleźć w sobie siłę do zmiany i zasłużyć na odkupienie. Andrzej Kmicic staje się symbolem, że nawet najbardziej porywczy awanturnik potrafi stać się obrońcą ojczyzny i wzorem cnót obywatelskich.