Bohaterki literatury pozytywistycznej – Delfina de Nucingen, Justyna Orzelska i Aleksandra Billewiczówna

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 4.07.2024 o 11:39

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.07.2024 o 14:04

Epoka pozytywizmu, datowana na drugą połowę XIX wieku, była okresem, w którym literatura przyjęła nowe formy wyrazu. Dominowały wtedy wielkie formy epickie oraz nowele, które cieszyły się większą popularnością niż poezja. Główna metoda twórcza to realizm, który kładzie nacisk na wierne odtwarzanie rzeczywistości, sprowadzając narratora do roli wszechwiedzącego obserwatora. Oprócz funkcji literackiej pełnił on również rolę socjologa, analizując różne aspekty życia społecznego.

W literaturze pozytywistycznej można wyróżnić wiele interesujących i zróżnicowanych postaci kobiecych. W poniższym wypracowaniu przyjrzymy się trzem z nich: Justynie Orzelskiej z „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej, Delfinie de Nucingen z „Ojca Goriot” Honoriusza Balzaka oraz Aleksandrze Billewiczównie z „Potopu” Henryka Sienkiewicza. Postacie te, choć pochodzą z różnych środowisk i mają różne historie, są ważnymi przykładami kobiecości w literaturze pozytywistycznej.

Justyna Orzelska – "Nad Niemnem" Eliza Orzeszkowa

Jedną z najważniejszych cech Justyny jest jej skromność oraz chęć unikania korzystania z dobrodziejstw oferowanych przez rodzinę Korczyńskich. Justyna czuje się obco w wyższych sferach społecznych, co jest wzmacniane przez wykluczenie i złośliwość innych. Związek z Zygmuntem Korczyńskim, który mógł być dla niej szansą na stabilność, kończy się bolesnym rozstaniem, głównie z powodu negatywnego postrzegania jej przez matkę Zygmunta.

Rozstanie z Zygmuntem otworzyło zupełnie nowy etap w życiu Justyny. Zamknięta w sobie, nieufna i pełna żalu, zaczyna nowe życie, które skupia się na pracy fizycznej. Praca staje się jej ucieczką oraz sposobem na zbliżenie się do ludzi z niższych warstw społecznych. Dzięki tej nowej roli, Justyna odkrywa, że jest w stanie samodzielnie kształtować swoje życie, co dodaje jej wewnętrznej siły i uporu.

Delfina de Nucingen – "Ojciec Goriot" Honoriusza Balzaka

Delfina jest postacią krytycznie nastawioną w oczach czytelników głównie z powodu jej sposobu traktowania ojca. Podczas gdy Ojciec Goriot oddaje wszystko, co posiada, aby zapewnić córkom luksusowe życie, Delfina traktuje go z roszczeniową postawą i niewdzięcznością. Żyje w luksusach, całkowicie zapominając o trudach, jakie ponosi jej ojciec.

Delfina jest przykładem postaci pozbawionej wewnętrznej siły i moralnej wartości. Jej postać nie przechodzi znaczących przemian – cały czas pozostaje rozpieszczona i egoistyczna, co w pewnym sensie stanowi ostrzeżenie przed zgubnymi skutkami życia w przesadnym luksusie i braku wdzięczności. Chociaż Ojciec Goriot darzy ją wielką miłością, Delfina wydaje się nie być zdolna do odwzajemnienia tego uczucia w sposób wartościowy.

Aleksandra Billewiczówna – "Potop" Henryka Sienkiewicza

Oleńka jest dumna i odważna, potrafi myśleć logicznie i zaskakuje swoją inteligencją. Jest to przykład kobiety, która mimo wszelkich przeciwności losu, potrafi trzymać się swoich przekonań i jest gotowa do poświęceń w imię miłości. Niemniej jednak jej cierpliwość i wytrwałość są poddawane ciągłym próbom, zwłaszcza gdy musi stawić czoła ogromnym różnicom w charakterach i celach życiowych z Kmicicem.

Choć Oleńka przechodzi przez chwile zwątpienia, jej wewnętrzna siła pozwala jej zachować wierność młodzieńczej miłości. Jej postać, poza momentami uległości wobec wpływów innych, takich jak w przypadku kłamstw Bogusława Radziwiłła, pozostaje symbolem lojalności i wytrwałości. Jej cechy – odwaga, niezależność myśli i zdolność do krytycznej oceny sytuacji – czynią ją niezwykle silną postacią kobiecą.

Porównanie bohaterek

Justyna Orzelska jest postacią skromną, silną wewnętrznie i pracowitą. Jej buntownicza postawa i unikanie korzystania z gotowych rozwiązań sprawiają, że jest ona postacią bardzo autentyczną. Nie ulega wpływom otoczenia w takim stopniu jak Delfina czy Aleksandra, co czyni ją bardziej niezależną.

Delfina de Nucingen, z kolei, jest najbardziej negatywnie postrzeganą postacią w tym zestawieniu. Jej rozpieszczona, egoistyczna i roszczeniowa postawa jest wynikiem silnych wpływów jej społecznego środowiska. Brak wewnętrznej siły i pozytywnych cech moralnych podkreśla jej negatywną rolę w powieści.

Aleksandra Billewiczówna, choć również ulega wpływom otoczenia, potrafi wybrać słuszne idee i konsekwentnie ich bronić. Jej odwaga, duma i lojalność czynią ją postacią godną podziwu. Jest to przykład kobiety, która, mimo licznych prób, zachowuje wierność swoim przekonaniom i miłości.

Wpływ środowiska

Aleksandra wybiera słuszne idee i staje po ich stronie, choć łatwo ulega wpływom bliskich osób, co wprowadza dodatkową dynamikę do jej postaci. Jej lojalność wobec Kmicica oraz skłonność do ulegania wpływom jego przeciwników pokazuje jej złożoność charakteru.

Delfina jest całkowicie ukształtowana przez swoje środowisko, co wpływa na jej negatywne cechy. Brak pozytywnego wzorca w otoczeniu sprawia, że staje się postacią roszczeniową i pozbawioną wdzięczności.

Zakończenie

Justyna Orzelska wyróżnia się skromnością, wewnętrzną siłą i pracowitością. Delfina de Nucingen jest przykładem postaci, która pod wpływem środowiska traci wartości moralne, stając się egoistyczna i pozbawiona wdzięczności. Aleksandra Billewiczówna jest natomiast symbolem odwagi, lojalności i wytrwałości.

Każda z tych postaci może być inspiracją dla współczesnych czytelników, ukazując uniwersalne wartości takie jak siła charakteru, skromność, lojalność i zdolność do miłości. Przykłady te również krytykują egoizm, rozpieszczenie i brak wdzięczności, które są wartościami negatywnymi, zawsze aktualnymi w ocenie ludzkiego postępowania. Literatura pozytywistyczna, poprzez swe bohaterki, oferuje wartościowe lekcje i refleksje na temat ludzkiej natury i moralności.