„Człowiek nie może żyć bez miłości” Rozważ słowa Jana Pawła II na przykładzie wybranych bohaterów literackich i własnych przemyśleń

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.07.2024 o 11:36

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 19.07.2024 o 10:51

Miłość jako fenomen ludzki stanowi jedno z najstarszych i najważniejszych tematów w literaturze. O jej głębokości i sile mówił też Jan Paweł II, podkreślając w swoich wypowiedziach, że „człowiek nie może żyć bez miłości”. W niniejszej pracy przyjrzymy się, jak różne literackie bohaterki i bohaterowie doświadczały różnych odcieni miłości – od antyku przez renesans i romantyzm, aż po pozytywizm. Każde z tych doświadczeń ilustruje nieuchronność miłości w ludzkim życiu oraz jej zdolność do kształtowania ludzkich losów.

do tematu miłości:

Miłość od wieków jest również jednym z najważniejszych motywów w literaturze. Dzieła literackie różnych epok i kultur ukazują miłość jako siłę napędową życia ludzkiego, zdolną zarówno do budowania, jak i niszczenia. W literaturze możemy odnaleźć wiele przykładów tego, jak miłość kształtuje losy bohaterów, będąc motorem ich działań i decyzji. Zgłębiając te powieści, dramaty i eposy, możemy dojść do wniosku, że miłość jest rzeczywiście fundamentalnym elementem istnienia każdego człowieka.

Rozwinięcie:

1. Homer „Odyseja”:

„Odyseja” Homera to jedno z najwcześniejszych dzieł literackich, które ukazuje rolę miłości w życiu człowieka. Epos ten opowiada o długiej i pełnej niebezpieczeństw podróży Odyseusza do domu. Czymś, co motywuje bohatera do pokonania licznych przeszkód, jest miłość do rodziny – do żony Penelopy i syna Telemacha. Odyseusz, mimo wielkich pokus, które spotyka na swojej drodze, takich jak czarująca Kirke czy syreny, pozostaje zdeterminowany by wrócić do Itaki. Miłość do rodziny jawi się nie tylko jako źródło jego siły, ale także jako moralny kompas, kierujący jego działaniami.

Nie mniej znacząca jest postać Penelopy, która przez dwadzieścia lat wiernie czeka na powrót męża. Jej miłość do Odyseusza objawia się w stałej lojalności i wierności, mimo presji ze strony zalotników. Penelopa, tkając i rozwiązując całun, symbolizuje siłę miłości i wierności, które potrafią wytrwać nawet najdłuższe rozłąki.

2. Sofokles „Antygona”:

Innym znakomitym przykładem z literatury antycznej jest „Antygona” Sofoklesa. Główną bohaterką tragedii jest Antygona, która staje przed wyborem między posłuszeństwem wobec króla Kreona a miłością do brata Polinejka. Decydując się na pochowanie brata wbrew zakazom Kreona, Antygona pokazuje, że miłość do rodziny i poczucie moralnego obowiązku są dla niej ważniejsze niż strach przed władzą i karą. Jej decyzja prowadzi do tragicznych konsekwencji, łącznie z jej śmiercią, ale jednocześnie ukazuje miłość jako siłę, która potrafi skłonić człowieka do największych poświęceń.

Miłość, jaką Antygona darzy swojego brata, jest przejawem odwagi i silnego poczucia obowiązku. W postaci tej młodej kobiety Sofokles ukazuje miłość jako bezkompromisową siłę, która może prowadzić do heroicznych, choć tragicznych, decyzji. W tym kontekście miłość jawi się jako funda-mentalna wartość moralna, niemal równoważna z życiem samym.

II. Miłość w literaturze renesansowej:

1. William Szekspir „Romeo i Julia”:

Przejdźmy teraz do literatury renesansowej, gdzie miłość romantyczna znajduje swoje wyraziste odbicie w dramacie „Romeo i Julia” Williama Szekspira. Historia młodych kochanków z wrogich rodów Montecchich i Capuletich to jedna z najbardziej znanych miłosnych tragedii w literaturze światowej. Miłość Romeo i Julii jest intensywna i natychmiastowa, co prowadzi ich do szybkiego, spontanicznego małżeństwa. Niestety, konflikt między ich rodzinami nie pozwala na szczęśliwe zakończenie.

Tragiczne zakończenie tej historii, będące wynikiem nieszczęśliwego splotu okoliczności i błędów komunikacyjnych, pokazuje, że miłość romantyczna, choć piękna i silna, może nieść ze sobą bolesne konsekwencje. W „Romeo i Julii” miłość jest potężnym uczuciem, które wypełnia życie bohaterów całkowicie, determinując ich decyzje i dążenia. Jednocześnie tragedia Romeo i Julii pokazuje, że miłość nie jest zawsze gwarantem szczęścia, lecz często wiąże się z bólem i stratą.

III. Miłość w literaturze romantycznej:

1. Johann Wolfgang Goethe „Cierpienia młodego Wertera”:

W literaturze romantycznej miłość często występuje jako uczucie skrajne, które potrafi zarówno uskrzydlać, jak i niszczyć. Tak jest w przypadku Wertera, bohatera powieści „Cierpienia młodego Wertera” autorstwa Johanna Wolfganga Goethego. Werter zakochuje się beznadziejnie w Lottcie, która jednak jest już zaręczona z innym mężczyzną. Miłość Wertera do Lotty staje się źródłem jego głębokiego cierpienia i emocjonalnych rozterek.

Powieść kończy się tragicznie, gdy zrozpaczony Werter decyduje się na samobójstwo. Historia ta ukazuje miłość jako uczucie nieosiągalne i pełne udręki, które może prowadzić do destrukcji jednostki. Werter jest przykładem miłości romantycznej, która, intensywna i nieodwzajemniona, staje się fatalna w swoich skutkach.

2. Adam Mickiewicz „Dziady, cz. III”:

Innym przykładem z literatury romantycznej jest „Dziady, cz. III” Adama Mickiewicza. W tym dramacie miłość wcielona przez Gustawa przechodzi transformację w miłość do ojczyzny, czego symbolem jest jego przemiana w Konrada. Miłość romantyczna ustępuje miejsca miłości patriotycznej, która staje się nadrzędnym uczuciem i motorem działania bohatera. Konrad, pełen buntu i pasji, przeciwstawia się Bogu w imię miłości do ojczyzny, wierząc, że jego poświęcenie przyniesie wolność narodowi polskiemu.

Miłość do ojczyzny, ukazana w postaci Konrada, jest źródłem jego siły i determinacji. Ostatecznie, choć miłość ta wiąże się z osobistym cierpieniem i ofiarą, ukazuje również wartość wyższą, którą jest dobro wspólnoty narodowej. Mickiewicz poprzez postać Konrada sugeruje, że jednostka może znaleźć sens życia i spełnienie poprzez wyższe, altruistyczne cele, które miłość do ojczyzny reprezentuje.

IV. Miłość w literaturze pozytywistycznej:

1. Eliza Orzeszkowa „Nad Niemnem”:

Na koniec warto przyjrzeć się literaturze pozytywistycznej, która ukazuje miłość w kontekście społecznym i realnym. W powieści „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej, miłość Justyny Orzelskiej, która po miłosnym zawodzie odnajduje szczęście z Jankiem Bohatyrowiczem, przedstawiona jest jako uczucie prowadzące do harmonii i spełnienia. Justyna, zrazu zrozpaczona i zagubiona, odkrywa sens życia w miłości do skromnego szlachcica oraz w pracy i prostocie życia.

Historia Justyny pokazuje miłość jako motywację do działania i odnajdowania radości w codziennych, prostych rzeczach. Jej relacja z Jankiem jest przykładem miłości realistycznej, opartej na wzajemnym szacunku, wspólnych wartościach i dążeniu do wspólnego celu. Miłość w tej powieści daje bohaterom siłę do pokonywania trudności i kształtowania lepszego życia.

Zakończenie:

Na koniec, odnosząc się do własnych przemyśleń, można stwierdzić, że miłość, niezależnie od jej formy, zawsze wpływa na nas w głęboki sposób, umożliwiając rozwój osobisty i budując więzi z innymi ludźmi. Miłość jest nie tylko źródłem szczęścia, ale także wewnętrznej siły, której człowiek potrzebuje, by stawić czoła trudnościom i odnaleźć prawdziwy sens istnienia.

Słowa Jana Pawła II, „człowiek nie może żyć bez miłości”, są zatem uniwersalną prawdą, co znajduje swoje potwierdzenie zarówno w literaturze, jak i w codziennym doświadczeniu każdego człowieka.