Kogo tak naprawdę kochał Werter: Lottę czy samego siebie? („Cierpienia młodego Wertera” J. W. Goethego)

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.07.2024 o 20:39

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 19.07.2024 o 19:55

"Cierpienia młodego Wertera", napisane przez Johanna Wolfganga von Goethego, to jeden z najważniejszych utworów literatury niemieckiej, który odgrywa kluczową rolę w kontekście epoki romantyzmu. Epoka ta charakteryzuje się eksponowaniem emocji, indywidualizmem i głęboką introspekcją, co doskonale oddają przeżycia głównego bohatera, Wertera. Kwestia, czy Werter naprawdę kochał Lottę, czy może bardziej samego siebie, stanowi centralny problem tej powieści.

Werter to młody, wrażliwy mężczyzna z bogatym życiem wewnętrznym, którego poznajemy głównie przez jego listy do przyjaciela Wilhelma. To właśnie w korespondencji Wertera ujawnia się cała gama jego emocji i myśli, co daje nam głębszy wgląd w jego uczucia. Początkowo Werter udaje się do Wahlheim w poszukiwaniu odpoczynku i ucieczki przed wcześniejszymi nieudanymi miłostkami. Idealizuje prowincjonalne życie, pragnąc odnaleźć w nim spokój, którego brakuje w zgiełkliwym mieście.

Spotkanie z Lottą jest punktem zwrotnym w życiu Wertera. Zauroczenie, jakie odczuwa wobec Lotty, jest natychmiastowe i intensywne. W jego listach pojawiają się pełne zachwytu opisy jej urody, charakteru i zalet. Lotta, z racji swojego wdzięku i empatii, fascynuje Wertera, będąc dla niego niemalże ideałem kobiety. Jednak jej zaręczyny z Albertem stają się przeszkodą nie do przejścia.

Miłość Wertera do Lotty przechodzi ewolucję od zauroczenia do obsesji. Jego uczucie do niej staje się projekcją idealnej, platonicznej miłości, która jest typowa dla romantyzmu. Werter zaczyna idealizować uczucia, stawiając Lottę na piedestale. Jednak to, co może wydawać się szczerą miłością do niej, jest ukazane jako forma autowartościowania się bohatera.

Przez swoje uczucia do Lotty Werter odnajduje poczucie sensu życia. Miłość do niej wzmacnia jego samoocenę, co można zaobserwować w licznych cytatach, takich jak: "czuję samego siebie i całe szczęście". Uczucia Wertera i związane z nimi emocje stają się dla niego jedynym źródłem prawdziwego spełnienia i dowartościowania. Można postawić tezę, że Werter jest narcyzem zakochanym w swoich własnych uczuciach, co potwierdza jego autowysycenie emocjonalne. Analiza jego słów, takich jak: "Jakże wartościowy staję się sam dla siebie [...] jak sam siebie uwielbiam", pokazuje, że jego miłość do Lotty jest de facto miłością do samego siebie.

Konflikt między idealizacją uczuć a rzeczywistością staje się coraz bardziej wyraźny wraz z przybyciem Alberta. Werner zmaga się z uczuciami zazdrości i bólu, widząc, że Lotta jest szczęśliwa z Albertem. Jego idealistyczne wyobrażenia o miłości zderzają się z twardymi realiami. Próby ucieczki od bólu miłości przez wyjazd, sztukę i filozofię są daremne. Mimo że Werter próbuje odnaleźć ukojenie w innych aspektach życia, jego osobowość stopniowo ulega przemianom, co prowadzi go do coraz głębszej depresji i bólu egzystencjalnego.

Kumulacją narastającej desperacji Wertera jest jego samobójstwo. Nie widząc żadnych perspektyw na zmianę swojego losu, decyduje się na ostateczne rozwiązanie problemu bólu istnienia. Jego decyzja jest zarówno wynikiem skrajnej desperacji, jak i aktem samo-uwielbienia, ponieważ samobójstwo może być postrzegane jako dramatyczne podkreślenie jego wewnętrznej tragedii i głębokiej wrażliwości. Filozoficzne i psychologiczne aspekty tego aktu rodzą pytania, czy Werter bardziej kochał Lottę czy samego siebie. Jego intensywne uczucia można interpretować jako skrajny narcyzm oraz ostateczny sposób na uwydatnienie swojej wyjątkowości i unikalności.

Podsumowując, miłość Wertera do Lotty okazuje się być bardziej formą pozyskiwania autowartości i sensu życia niż rzeczywistym, altruistycznym uczuciem. To, co zaczyna się jako romantyczna fascynacja, ewoluuje w obsesję mającą na celu dowartościowanie własnej osoby Wertera. W ostatecznym rozrachunku, Werter bardziej kochał siebie niż Lottę, co prowadziło do jego samo-destrukcyjnego końca.

Historia Wertera staje się ilustracją zagrożeń związanych z idealizacją uczuć, co jest uniwersalnym problemem przedstawionym przez Goethego. Poprzez tę postać, autor ukazuje, jak destrukcyjna może być romantyczna miłość, gdy przerasta rzeczywistość i przeradza się w narcyzm. Werter, choć żyje w epoce romantyzmu, staje się też symbolem człowieka, który w każdej epoce może zatonąć w próżni własnych emocji, prowadzącej do autodestrukcji.

Johann Wolfgang von Goethe poprzez "Cierpienia młodego Wertera" oferuje czytelnikom nie tylko głęboki wgląd w psychikę swojego bohatera, ale także przestrogę przed niebezpieczeństwami wynikającymi z nadmiernej emocjonalności i idealizacji miłości, które mogą doprowadzić do tragicznych konsekwencji.