„Być, albo nie być – oto jest pytanie”. Omów tragizm sytuacji, w jakiej znalazł się Hamlet, tytułowy bohater dramatu Williama Szekspira

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 23.07.2024 o 6:54

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 23.07.2024 o 6:03

--- #

---

William Szekspir był twórcą, który zrewolucjonizował europejski teatr, pozostawiając po sobie dzieła, które do dziś są intensywnie analizowane i interpretowane. Urodzony w 1564 roku, żył na pograniczu renesansu i baroku, okresu przepełnionego wielkimi zmianami kulturowymi, filozoficznymi i artystycznymi. Jego wszechstronność jako aktora, dramatopisarza i udziałowca spółki teatralnej pozwoliła mu na głębokie zrozumienie teatru jako medium wyrazu ludzkich emocji i konfliktów.

Hamlet jest uważany za najbardziej enigmatyczny dramat Szekspira, a sam tytułowy bohater za jedną z najtrudniejszych do pełnego zrozumienia postaci w literaturze. To dzieło, które nie tylko przedstawia skomplikowaną fabułę, ale też zgłębia tematy filozoficzne, moralne i egzystencjalne.

Hamlet, książę duński, jest postacią wielowymiarową. Jego wrażliwość, subtelność i moralność wyróżniają go spośród innych bohaterów dramatycznych. Hamlet jest studentem z Wittenbergi, który przybywa na dwór królewski w Elsynorze, by zmierzyć się z ogromnym ciosem – jego ojciec został zamordowany przez swojego brata, Klaudiusza, który następnie objął tron i poślubił matkę Hamleta, Gertrudę. Jako idealista i marzyciel, Hamlet jest głęboko zraniony tym, co uważa za potworną zdradę i korupcję w swoim królestwie.

Te dramatyczne wydarzenia prowadzą do kluczowej misji Hamleta: zemsty za śmierć ojca, co nakazuje mu duch ojca. Jednak to zadanie staje się źródłem głębokiego wewnętrznego konfliktu dla Hamleta. Chęć pomsty jest silna, ale paraliżuje go świadomość, że przemoc i morderstwo pozostają w sprzeczności z jego moralnymi przekonaniami.

W jednym z najbardziej znanych monologów w literaturze, „Być, albo nie być – oto jest pytanie…”, Hamlet w pełni ujawnia swój egzystencjalny dylemat. Rozważa między dalszym życiem w cierpieniu a możliwością ucieczki w śmierć. Jest to kluczowy moment, w którym Hamlet analizuje sens istnienia, wątpliwości związane z moralnością i konsekwencjami swoich działań. Monolog kończy się odrzuceniem myśli samobójczych, co pokazuje, że mimo swojego cierpienia Hamlet wciąż pragnie zmierzyć się z przeznaczeniem.

Hamlet, miotając się między chęcią działania a niezdolnością do podjęcia konkretnych kroków, wybiera strategię udawanego obłędu, by nie tylko zyskać czas na zebranie dowodów winy Klaudiusza, ale także zdezorientować swoich wrogów. Eksperymentując z różnymi taktykami, Hamlet odrzuca Ofelię, czym doprowadza do jej załamania i tragicznej śmierci. Jego posunięcia stają się chaotyczne i nieprzewidywalne, co jeszcze bardziej pogłębia jego wewnętrzny konflikt.

Przełomowym momentem w dramacie jest scena spektaklu „Zabójstwo Gonzagi”, który Hamlet ingeruje, dodając sceny przypominające morderstwo ojca. Reakcja Klaudiusza na spektakl staje się jednoznaczna – jego poczucie winy zostaje ujawnione, co potwierdza jego zbrodnię. Klaudiusz, bojąc się ucieczki Hamleta, postanawia wysłać go do Anglii z zamiarem jego zamordowania.

Rozpoczynają się dramatyczne wydarzenia prowadzące do kulminacji tragizmu. Podczas rozmowy z matką, Gertrudą, Hamlet oskarża ją o współudział w zbrodni. W chwili gorączkowego uniesienia zabija Poloniusza, błędnie sądząc, że to Klaudiusz czai się za zasłoną. Śmierć Poloniusza ma poważne konsekwencje: destabilizacja psychiczna spada na Ofelię, która w wyniku tego popełnia samobójstwo. To wydarzenie prowadzi do pojedynku Hamleta z Laertesem, synem Poloniusza, co przyczynia się do dalszej eskalacji napięć.

W rozstrzygającej scenie dramatycznej Hamlet i Laertes ranią się nawzajem zatrutymi ostrzami, a trucizna zabija również królową Gertrudę. Hamlet, pełny zemsty, zabija Klaudiusza, ale sam umiera w wyniku otrutej rany. Zakończenie dramatu pozostawia widza z głębokim poczuciem tragizmu i refleksji nad losami bohatera.

Analizując tragizm postaci Hamleta, nie można pominąć jego złożonych moralnych dylematów. Chociaż Hamlet dążył do wymierzenia sprawiedliwości, jego działania przyczyniają się do śmierci wielu niewinnych osób. Ofelia staje się niewinną ofiarą tragicznych wydarzeń, a jej śmierć rodzi pytania o moralną odpowiedzialność Hamleta. Świadomość, że jego czyny, choć usprawiedliwiane przez wyższą misję zemsty, przyczyniły się do zniszczenia życia innych, doprowadza do jeszcze większej wewnętrznej tragedii.

Hamlet jest postacią nieprzystosowaną do brutalnej rzeczywistości, w której przyszło mu żyć. Jego wrażliwość, idealizm i głęboka moralność niezwykle kontrastują z korupcją, zdradą i przemocą otaczającego go świata. Jego tragiczna podróż przez dylematy moralne, lęki egzystencjalne i wewnętrzne konflikty staje się uniwersalnym symbolem tęsknoty za idealizmem i szlachetnością w brutalnym świecie.

W podsumowaniu, postawa Hamleta pozostaje niezwykle trudna do jednoznacznej oceny. Jego idealizm i dążenie do sprawiedliwości czynią go postacią godną podziwu, ale jednocześnie prowadzą do tragicznych konsekencji. Postać Hamleta stanowi refleksję nad samym sobą, nad naszymi wyborami i moralnymi dylematami, które mogą być równie skomplikowane. Jak zauważyła Wisława Szymborska: „Człowiek zna siebie na tyle, na ile go sprawdzono”. Hamlet został sprawdzony przez swoje czasy i swoje doświadczenia, a od nas, czytelników, zależy, jak ocenimy jego tragiczny los.