Sąd Żeromskiego nad rewolucją na podstawie pierwszej części "Przedwiośnia" - "Szklane domy".

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 23.07.2024 o 22:31

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 23.07.2024 o 22:09

Sąd Żeromskiego nad rewolucją na podstawie pierwszej części "Przedwiośnia" - "Szklane domy"

"Przedwiośnie" ukazuje życie Cezarego Baryki - młodzieńca, który dorasta w okresie wielkich przemian społecznych i politycznych. Życie bohatera jest pełne sprzeczności, które są odzwierciedleniem burzliwego okresu historycznego, w jakim przyszło mu żyć. Cezary Baryka dorasta w atmosferze dostatku, nie znając niedostatku ani utrapień codziennego życia. Brak racjonalnej potrzeby patrzenia na świat w sposób krytyczny sprawia, że jego młode lata są wypełnione beztroską i lekkomyślnością.

W relacjach z rodzicami, zwłaszcza z matką, Cezary wykazuje roszczeniową postawę, a jego stosunek do rodziny jest pełen lekceważenia. Widoczna jest w nim młodzieńcza potrzeba buntu i rewolucji, która przejawia się fascynacją ideą zmiany społecznej. Przyglądając się jego zachowaniu, możemy dostrzec echa anarchistycznych dążeń i pragnienia wolności od wszelkich obowiązków i norm.

Jednak Żeromski nie poprzestaje na ukazaniu Cezarego jako młodzieńca zanurzonego w euforii rewolucji. Poprzez swoje doświadczenia wojenne, Cezary zaczyna dostrzegać brutalność i chaos, jakie niesie ze sobą rewolucja. Egzekucje, gwałty i anarchia stają się smutnym uświadomieniem tego, że rewolucja nie przynosi jedynie wyzwolenia, ale także niewyobrażalne cierpienie dla wielu ludzi.

Kulminacyjnym momentem tej ewolucji jest śmierć matki Cezarego. Represje, jakim była poddana rodzina Baryków, a także tragiczne losy Jadwigi Barykowej, która zginęła z rąk rewolucjonistów, stanowią punkt zwrotny w pojmowaniu przez Cezarego idei rewolucyjnych. Śmierć ukochanej matki jest dla niego uderzającym przypomnieniem, że rewolucja, w której tak mocno wierzył, również potrafi być bezwzględna i okrutna.

Ziarno niepewności, które zasiewa w młodym Baryce doświadczanie tragicznych skutków rewolucji, jest kluczowym momentem w zrozumieniu przez niego, że idea może być dobra, ale jej wykonanie pozostawia wiele do życzenia. Cezary nadal wierzy w założenia rewolucji, jednak zaczyna dostrzegać tragiczne konsekwencje jej realizacji. Te refleksje prowadzą do głębszych egzystencjalnych dylematów, które Żeromski podkreśla w rozmowach Cezarego z ludźmi doświadczonymi przez rewolucję.

Spotkanie z ojcem jest kolejnym etapem w ewolucji Cezarego. Powrót ojca niesie ze sobą nie tylko emocjonalne wstrząsy, ale także wprowadza do życia Cezarego alternatywną wizję przyszłości. Opowieść Seweryna Baryki o "szklanych domach" staje się symbolem nowej, pokojowej i innowacyjnej drogi, jaką mogłaby pójść Polska i świat, unikając jednocześnie zniszczeń i cierpień, jakie niesie rewolucja.

"Szklane domy" przedstawione przez ojca Cezarego symbolizują pokój, postęp i zrównoważony rozwój. Ideologia szklanych domów jest propozycją budowania nowego porządku społecznego opartego na innowacji i dialogu, a nie na przemocy i destrukcji. Symbol ten staje się dla Cezarego i dla czytelnika alegorią możliwego, lepszego świata, w którym idee mogą być realizowane bez konieczności uciekania się do brutalnych metod.

W analizie postawy Stefana Żeromskiego wobec rewolucji można dostrzec wyważoną krytykę zarówno zalet, jak i wad rewolucyjnych przemian. Autor nie jest ani komunistą, ani prawicowcem - stoi gdzieś pośrodku, realistycznie patrząc na życie i jego złożoność. Żeromski dostrzega konieczność reform i zmian, jednak nie popiera skrajnych i gwałtownych metod ich wprowadzania.

Podsumowując główne punkty wypracowania, warto zaznaczyć, że transformacja postaci Cezarego Baryki jest kluczowym elementem w zrozumieniu oceny rewolucji przez Żeromskiego. Przez młodzieńczą fascynację rewolucją, boleśne doświadczenia wojenne, aż po spotkanie z ojcem i wizję "szklanych domów", Cezary przechodzi skomplikowaną drogę zrozumienia głębi i konsekwencji rewolucji.

Rola "szklanych domów" jako symbolu alternatywnego, pokojowego rozwiązania dobitnie podkreśla przesłanie Stefana Żeromskiego. Autor ukazuje, że rewolucja, choć może przynieść zmiany, często kosztuje zbyt wiele cierpienia. W wizji "szklanych domów" Żeromski proponuje, że można dążyć do postępu innymi, mniej drastycznymi środkami.

Ostatecznie, Żeromski stoi na progu nowego wieku, w pełni świadomy złożoności świata i konieczności jego reformowania. Jednakże autor zdaje się przestrzegać przed skrajnymi, gwałtownymi metodami zmian, sugerując, że prawdziwy postęp można osiągnąć drogą dialogu, współpracy i innowacji. Ukazuje, że w burzliwym świecie rewolucji, najtrudniejszym, ale i najważniejszym zadaniem jest znaleźć ścieżkę, która prowadzi do trwałego pokoju i rozwoju, bez zbędnego cierpienia i zniszczenia.

Powieść "Przedwiośnie" Stefana Żeromskiego, a zwłaszcza część "Szklane domy", staje się więc przypowieścią o trudach poszukiwania złotego środka w dążeniu do zmiany. Żeromski nie feruje jednoznacznie wyroku nad rewolucją, lecz raczej zaprasza do refleksji nad jej konsekwencjami, wskazując jednocześnie na możliwość budowania lepszego świata bez konieczności przelewu krwi i destrukcji.