Losy Hamleta – studenta uniwersytetu, czy księcia duńskiego?

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 25.07.2024 o 16:54

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 24.07.2024 o 5:49

Hamlet, będąc postacią centralną dramatu Williama Szekspira, jest zanurzony w kompleksowości, którą trudno jednoznacznie zdefiniować. Jego życie i decyzje są pełne kontrastów, budząc pytania o jego prawdziwe przeznaczenie - czy miał być studentem uniwersytetu, czy może księciem duńskim, kierującym losami swojego królestwa?

Od momentu pierwszego pojawienia się na scenie, Hamlet jawi się jako postać złożona i tajemnicza. W sercu tej tajemniczości leży głębokie sprzeciwienie wobec otaczającego go świata, który jest pełen intryg, fałszu i zdarzeń budzących moralny sprzeciw. Jego postawa wobec wrogów, przyjaciół, życia i śmierci ukazuje go zarówno jako człowieka czułego, refleksyjnego, jak i bezlitosnego, gdy wymaga tego sytuacja.

Jacek Trznadel w swoim cytacie "Hamlet ma książkę w ręku i szpadę u boku" oddaje dualizm tej postaci. Hamlet jest zarówno intelektualistą, głęboko zaabsorbowanym studiami humanistycznymi, jak i potencjalnym wojownikiem, księciem zdolnym do obrony swojego tronu. To otwiera pytanie: jakie jest prawdziwe przeznaczenie Hamleta?

W pierwszej kolejności rozważmy Hamleta jako studenta uniwersytetu w Wittenberdze. Jest to symboliczne miejsce, odzwierciedlające ducha renesansu, gdzie kształtuje się nie tylko umysł, ale i światopogląd młodego człowieka. Hamlet jest zanurzony w naukach humanistycznych, co czyni go wyjątkowym w kontekście swojej epoki. Humanistyka renesansowa, z jej naciskiem na studia klasyczne, filozofię i sztuki piękne, poszerza horyzonty intelektualne Hamleta, czyniąc go człowiekiem wrażliwym na piękno i sztukę.

Hamlet uwielbia poezję, teatr, a jego znajomość dzieł Wergiliusza oraz mitologii greckiej i rzymskiej świadczy o jego głębokim zaangażowaniu w klasyczną edukację. Widać to wyraźnie w jego dialogach, przepełnionych erudycją i odniesieniami do literatury antycznej. Jego zainteresowanie sztuką znajduje również wyraz w umiejętności tworzenia teatru amatorskiego, jak w przypadku zmiany scenariusza sztuki wystawianej w trzecim akcie, mającej na celu zdemaskowanie zbrodni Klaudiusza.

Jednakże, życie na uniwersytecie w Wittenberdze stoi w wyraźnym kontraście do realiów dworu w Elzynorze. Środowisko intelektualistów, pełne młodzieńczego entuzjazmu i idealizmu, zderza się z intrygami, ambicjami i dążeniem do władzy panującymi na dworze. Dwór to miejsce, gdzie rozgrywają się zakulisowe walki, a lojalność jest rzadkością. Hamlet, student-młodzieniec, musi zatem pogodzić swoje humanistyczne ideały z brutalną rzeczywistością królewskiego dworu.

Przejdźmy teraz do roli Hamleta jako księcia duńskiego, syna zamordowanego króla, który zmuszony jest stawić czoło nowej, trudnej sytuacji politycznej. Wbrew własnym pragnieniom, Hamlet staje przed koniecznością objęcia tronu, co jest jego naturalnym dziedzictwem. Jako królewski potomek, jego obowiązkiem jest wzięcie odpowiedzialności za losy kraju i podjęcie rządów. Młody wiek Hamleta może być zarówno jego wadą, jak i zaletą. Jego świeże, nowoczesne spojrzenie na świat może przyczynić się do wprowadzenia reform i ładu w królestwie, będącego w stanie moralnego chaosu.

Hamlet jako książę duński wykazuje subtelną naturę, obiektywny umysł i wielkie serce. Potrafi analizować sytuacje, zastanawiać się nad konsekwencjami, a jego refleksje nad sensem życia i śmierci, widoczne w słynnym monologu „Być, albo nie być”, pokazują jego głęboką świadomość zła i jego motywację do walki z nią. Jest ideowym księciem, zdolnym do sprawiedliwego sądzenia i rozwiązywania konfliktów poprzez pertraktacje, a nie wojnę.

Hamlet znajduje się więc pomiędzy dwoma światami: naukowym uniwersytetem a pełnym intryg dworem królewskim. Z jednej strony, kontynuowanie studiów daje mu możliwość samorozwoju i zdobywania wiedzy. Mógłby stać się humanistą, który, za pomocą swoich intelektualnych przewag, inspirowałby innych. Z drugiej strony, królestwo potrzebuje mądrego władcy, który mógłby pokierować ojczyznę ku stabilności i walczyć z szerzącym się złem.

Kiedy kończymy naszą analizę, pojawia się pytanie, czy Hamlet powinien był być studentem, czy władcą. Jego humanistyczne wykształcenie i duchowa wrażliwość czynią go postacią, która mogłaby przynieść korzyści nie tylko sobie, ale również społeczeństwu poprzez mądre rządy. Hamlet miał wszelkie predyspozycje, aby być wyjątkowym królem – zdolnym zarówno do wprowadzenia reform jak i sprawiedliwego rządzenia.

W zakończeniu warto wrócić do słów Fortynbrasa nad zmarłym Hamletem: „Gdyby on rządził, byłby wielkim królem.” Te słowa nie pozostawiają wątpliwości - przeznaczenie Hamleta było królewskie, choć nigdy nie zdążyło się zrealizować.

Podsumowując, Hamlet mógł być zarówno wspaniałym studentem humanistyki, jak i sprawiedliwym, refleksyjnym królem. Jego przeznaczeniem było połączenie obu tych ról, aby na zawsze zmienić oblicze swojego królestwa. Niestety, tragiczne wydarzenia uniemożliwiły mu zrealizowanie tego potencjału.