"Może być wstyd, że człowiek jest szczęśliwy" – rozwiń myśl zawartą w cytacie w oparciu o dzieje wybranych bohaterów literackich

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.07.2024 o 19:17

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 25.07.2024 o 18:24

Szczęście, ten ulotny stan, za którym tak wielu ludzi tęskni, często bywa przedmiotem zarówno podziwu, jak i zazdrości. Zwykle dążymy do niego, starając się znaleźć miejsce, gdzie możemy odetchnąć pełną piersią. Ale czy zawsze możemy być dumni z naszego szczęścia? Zastanówmy się nad słowami: "Może być wstyd, że człowiek jest szczęśliwy". To zdanie skłania do refleksji nad naturą szczęścia i jego postrzeganiem w kontekście moralności oraz szeroko pojętej etyki. Czy rzeczywiście warto wstydzić się szczęścia, które osiągamy? Czy można być dumnym z każdej formy szczęścia? Teza, którą chciałbym rozwijać, dotyczy wartości szczęścia wynikającego ze szlachetnych postaw w literackich utworach. Przyjrzyjmy się trzem wybranym postaciom, których życie niesie przesłanie o różnorodnych drogach do osiągnięcia prawdziwego szczęścia.

Bogumił Niechcic, bohater powieści "Noce i Dnie" Marii Dąbrowskiej, jest postacią, której życie i postawa mogą posłużyć jako znaczący przykład. Bogumił to człowiek otwarty na ludzi i przyrodę, który czerpie satysfakcję z prostych, codziennych czynności. Jego podejście do życia charakteryzuje się pokorą wobec losu i ciężką pracą, której poświęca się całkowicie. W dążeniu do szczęścia odnajduje spełnienie w pracy na roli, której traktowanie z szacunkiem przynosi mu wewnętrzny spokój i radość.

Bogumił nie ucieka w marzenia, nie przywiązuje nadmiernej wagi do materialnych luksusów, zamiast tego realistycznie ocenia swoją rzeczywistość, akceptując ją taką, jaka jest. Przez swoje szlachetne postawy jest życzliwy wobec innych, pomocny i pełen zrozumienia. Zaraża innych swoją pozytywną energią, nie chwali się jednak swoim szczęściem, mimo że odczuwa wewnętrzne zadowolenie. Jego szczęście pochodzi z autentyczności i zgodności z własnym charakterem. Dlaczego ktoś taki jak Bogumił miałby wstydzić się swojego szczęścia? Jest ono wynikiem jego uczciwej pracy i szlachetnych zamiarów.

Święty Aleksy, znany z legendy hagiograficznej, przedstawia zupełnie inną drogę do osiągnięcia szczęścia. Początkowo pochodzi z bogatej rodziny, ale jego życie ulega dramatycznej zmianie, gdy wybiera drogę ascezy. Rezygnacja z dóbr materialnych i rozdanie całego majątku prowadzą go do życia w ubóstwie i modlitwie. Aleksy żyje jako żebrak i asceta, poddając się licznym trudnościom oraz upokorzeniom, w tym znieważaniu pod własnym domem rodzinnym.

Chociaż jego życie pełne jest cierpienia, odnajduje duchowe spełnienie. Dla Aleksego asceza, ból i pokuta stają się prawdziwym źródłem szczęścia, gdyż świadomość poświęcenia zbliża go do Boga i zbawienia. Jego życie, choć na pierwszy rzut oka pełne wyrzeczeń i trudności, w rzeczywistości staje się drogą do wiecznego szczęścia. Patrząc na taki przykład, warto zastanowić się, czy można wstydzić się szczęścia, które wynika z duchowego wyniszczenia i wiary. Paradoksalnie, mimo upokorzeń, jego szczęście nie jest czymś, za co człowiek powinien czuć wstyd.

"Żywot człowieka poćciwego" autorstwa Mikołaja Reja jest kolejnym dziełem oferującym wgląd w różne oblicza szczęścia. Rej opisuje życie ziemianina, który żyje zgodnie z prawami natury od kołyski aż po starość. Bohater ten prowadzi prosty, harmonijny żywot, zgodny z cyklami przyrody i pełen szacunku dla jej darów. Przykład człowieka poćciwego ukazuje, że prawdziwe szczęście można odnaleźć w skromnym, prostym życiu, pełnym pracy i spokoju.

Rej krytykuje przeciwstawne postawy, wskazując na marność materializmu i ludzi skupionych wyłącznie na dobrach doczesnych. W jego ujęciu, człowiek pyszny, materialistyczny i niespełniony nigdy nie odnajdzie prawdziwego szczęścia. Tylko życie skromne, zgodne z naturą, prowadzi do autentycznego i nieskalanie szczęścia. Przykład ten pokazuje, że szczęście wynikające z prostoty i harmonii z przyrodą jest czymś, czego nie trzeba się wstydzić, a wręcz przeciwnie, warto je pielęgnować i chronić.

Podsumowując, wszyscy ci bohaterowie literaccy: Bogumił z "Nocy i Dni" Marii Dąbrowskiej, Święty Aleksy i bohater "Żywota człowieka poćciwego" Mikołaja Reja, pokazują, że szczęście można osiągnąć na różne sposoby. Bogumił odnajduje szczęście w pracy i zgodności z własnym charakterem, Święty Aleksy poprzez ascezę i duchowe spełnienie, a człowiek poćciwy w prostym życiu zgodnym z naturą.

Wartość prawdziwego szczęścia tkwi w jego szlachetnych źródłach. Szczęście nie powinno być powodem do wstydu, o ile wynika z autentycznych i prawych działań. Tylko wtedy, gdy radość jest wynikiem krzywdy innych czy niegodnych czynów, można mówić o wstydzie. Prawdziwie szczęśliwy człowiek to ten, który może spojrzeć na swoje życie z czystym sumieniem, bez zmazy. Skoro szczęście pochodzi z czystych źródeł i szlachetnych działań, nie powinniśmy się przed nim ukrywać, lecz przyjmować je z dumą i otwartą duszą.